III SA/Wa 574/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi K. S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę 1. Tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Decyzją z [...] sierpnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił K. S., dalej jako "Skarżącej", prawidłową kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru objętego wskazanym w decyzji zgłoszeniem celnym. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż powodem jej wydania było ustalenie wyższej, niż zadeklarowana przez Skarżącą w zgłoszeniu celnym, stawki celnej oraz wyższej kwoty cła dla importowanego towaru. 1.2. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Jako istotną nieprawidłowość wskazała m.in. wydanie decyzji w zakresie podatku od towarów i usług w czasie, gdy złożyła ona wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji określającej kwotę długu celnego. Podniosła ponadto szereg zarzutów dotyczących postępowania celnego. Dodatkowo zwróciła uwagę na błędne jej zdaniem naliczenie odsetek za zwłokę. 1.3. Decyzją z [...] grudnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a, art. 21 § 3, art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) oraz art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT z 1993 r." i art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT z 2004 r." Dyrektor Izby Celnej w W., uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałym zaś zakresie decyzję tę utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że w sytuacji, gdy ostateczną decyzją dokonano zmiany stawki celnej i kwoty długu celnego, koniecznym stało się określenie kwoty zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż nie zaszły w niniejszej sprawie przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż rozpatrzenie sprawy nie zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Decyzja organu I instancji jest decyzją podatkową i nie rozstrzyga kwestii długu celnego, który został rozstrzygnięty odrębną decyzją ostateczną. Organ odwoławczy, powołując się na art. 21 § 3, art. 55 § 2, art. 53 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej uznał, że brak było podstaw prawnych do orzekania przez organ I instancji w przedmiocie odsetek za zwłokę. Odnosząc się do zarzutów dotyczących postępowania celnego, Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż nie dotyczą one postępowania podatkowego, i jako takie nie mogą być w ramach tegoż postępowania rozstrzygane. 2. Skarga do Sądu. 2.1. W skardze z 3 stycznia 2007 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 68 § 1 w związku z art. 21 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 65 § 5 i 2652 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), ponieważ zaskarżona decyzja doręczona została po upływie 3 lat, licząc od daty powstania zobowiązania podatkowego. Poza tym zdaniem Skarżącej decyzję tę wydano na podstawie nieobowiązujących już przepisów ustawy o VAT z 1993 r., co powinno skutkować umorzeniem postępowania w sprawie. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 2.3. W piśmie procesowym z 12 września 2007 r. pełnomocnik Skarżącej dowodził, iż K. S. nie jest stroną postępowania zarówno celnego jak i podatkowego, ponieważ nigdy nie sprowadzała żadnych towarów, nigdy też nie dokonywała zgłoszeń celnych, a podpisy pod prezentowanymi jej dokumentami nie były jej podpisami. Pełnomocnik zarzucił organom celnym i podatkowym, iż do zastrzeżeń tych się nie odniosły, przez co naruszyły art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie przesłuchały Skarżącej na okoliczność pobrania materiału porównawczego do badań grafologicznych. Wskazał także na uchybienia, jakich dopuściły się organy celne przy przyjmowaniu zgłoszenia celnego. Poza tym, zdaniem pełnomocnika, organy podatkowe naruszyły art. 122 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedołączenie do akt sprawy dowodów zgromadzonych przez prokuraturę w postępowaniu karnym oraz przez organy celne w postępowaniu karnym skarbowym i ich nieuwzględnienie zarówno w sprawach celnych, jak i podatkowych. Pełnomocnik Skarżącej utrzymywał, iż organy obu instancji naruszyły art. 2, art. 7, art. 83 i art. 88 § 1 Konstytucji RP oraz art. 120 i art. 210 § 1 pkt 4, pkt 6 Ordynacji podatkowej, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została na podstawie nieobowiązujących w dacie ich wydania przepisów ustawy o VAT z 1993 r. Postawił również zarzut naruszenia art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej twierdząc, że stronie nie zostało doręczone postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego. Zwrócił nadto uwagę, że nie został zrealizowany wniosek o ponumerowanie poszczególnych kart akt sprawy, co świadczy o braku profesjonalizmu i nieznajomości zasad postępowania. Zauważył, że zapis w poz. 1wykazu akt sprawy nie jest precyzyjny i powoduje, iż nie wiadomo jakie dowody występują. Poza tym ten brak może powodować manipulowanie aktami. Pełnomocnik wywodził, iż organ celny – zmieniając elementy zawarte w zgłoszeniu celnym, powinien był również zmienić elementy dotyczące podatku VAT, a skoro tego nie uczynił to przez wzgląd na postanowienia art. 65 § 5 kodeksu celnego (przedawnienie) prawo do weryfikacji zgłoszenia celnego utracił, podobnie jak prawo do wydania decyzji w przedmiocie podatku VAT. Powołując się na art. 209 § 2 i art. 3 kodeksu celnego utrzymywał, że podatek VAT, którego kwota jest deklarowana w polu 47 dokumentu SAD jest należnością celną przywozową. 2.4. W piśmie procesowym z 17 kwietnia 2008 r. pełnomocnik Skarżącej ponowił zarzut wydania decyzji I instancji bez podstawy prawnej, gdyż powołana w jej sentencji ustawa o VAT z 1993 r. jest aktem prawnym usuniętym z obrotu prawnego, co powoduje że decyzję tę wydano z naruszeniem art. 120 i art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo zarzucił także naruszenie art. 11c ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. ponieważ powołana w sentencji decyzji I instancji norma prawna nie dawała organowi celnemu podstaw do wydania decyzji o charakterze deklaratoryjnym. Uzasadniając ten zarzut pełnomocnik wywodził, że w stanie prawnym obowiązującym w 2001 r. (data powstania długu celnego) decyzje wydawane przez organ podatkowy – w przypadku pobrania podatku w kwocie niższej od należnej – miały charakter ustalający, co oznacza, że dopóki decyzje takie nie zostały wydane, dopóty zobowiązanie podatkowe – w kwocie ustalonej tymi decyzjami - nie powstało. W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe wynikało z kwot zadeklarowanych podczas zgłaszania towaru do odprawy celnej. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. 3.2. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z pełnomocnikiem Skarżącej, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa (ustawy o VAT z 1993 r.), w czym upatruje on naruszenia art. 2, art. 7, art. 83 i art. 88 § 1 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. Decyzje te zostały wydane na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r., tj. przepisu procesowego przyznającego organom podatkowym uprawnienie do określenia podatku VAT w prawidłowej wysokości, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo. Zasadą jest bowiem stosowanie przepisów procesowych i ustrojowych według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji, szczególnie, gdy brak jest przepisów intertemporalnych regulujących tę materię w sposób odmienny, tak, jak miało to miejsce w ustawie o VAT z 2004 r. Natomiast skutki podatkowoprawne ustalone zostały we wspomnianych decyzjach na podstawie przepisów ustawy o VAT z 1993 r., jako że zgodnie z zasadą lex retro non agit (prawo nie działa wstecz) do zdarzeń powodujących skutki podatkowe stosuje się przepisy materialne prawa podatkowego obowiązujące w dacie wystąpienia tychże zdarzeń. W rozpoznawanej sprawie zdarzenia powodujące skutki podatkowoprawne miały miejsce w 2001 r., kiedy to towary sprowadzone przez Skarżącą z zagranicy zostały objęte procedurą dopuszczenia do obrotu, tj. w chwili powstania długu celnego. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r. obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 7a. W myśl postanowień art. 4 pkt 3 ustawy o VAT z 1993 r. przez import należy rozumieć przywóz towarów na polski obszar celny, który według treści art. 2 ust. 2 tej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z kolei chwilę powstania długu celnego określał, w omawianym okresie, art. 209 § 1 pkt 1 i § 2 kodeksu celnego, który stanowił, iż dług celny w przywozie powstaje, w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Wobec powyższego nie może ulegać wątpliwości, iż w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w 2001 r., kiedy to powstał dług celny, zatem zasadnie organy podatkowe określiły podatek na podstawie przepisów o VAT z 1993 r. i tym samym zarzuty skargi dotyczące wydania zaskarżonych decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów są niezasadne w całej ich rozciągłości. 3.3. Sąd nie podzielił poglądu Skarżącej i jej pełnomocnika, zgodnie z którym zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 65 § 4 i § 5 oraz 2652 kodeksu celnego. Przepisy art. 65 § 4 i § 5 kodeksu celnego określają działania jakie oraz w jakim czasie może podjąć organ celny na wniosek strony lub z urzędu, jeżeli przyjmując zgłoszenie celne dojdzie do wniosku, że jest ono prawidłowe bądź nieprawidłowe. Natomiast przepis 2652 kodeksu celnego określa termin w jakim organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz nie wznawia postępowania. Wszystkie wskazane przez Skarżącą i jej pełnomocnika przepisy znajdują zastosowanie w postępowaniu dotyczącym długu celnego, a nie w postępowaniu w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług. Przepisy kodeksu celnego nie ustanawiają ani terminu przedawnienia podatku VAT (w tym również związanego z importem towarów), ani też terminu na wydanie decyzji określającej ten podatek. Ustawodawca w art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. (w brzmieniu obowiązującym przed 1.09.2003 r.) przewidział odpowiednie zastosowanie do należności podatkowych przepisów o powiadomieniu dłużnika o kwocie wynikającej z długu celnego, a zatem takie ich stosowanie, które nie wyłącza obowiązywania przepisów o zobowiązaniach podatkowych odrębnie regulujących określoną kwestię, w tym przypadku – przedawnienie zobowiązania podatkowego. Wbrew twierdzeniom skargi brak jest więc podstaw do uznania postępowania podatkowego za bezprzedmiotowe z uwagi na upływ terminów wynikających z przepisów kodeksu celnego. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynika z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i wynosi 5 lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku (wbrew twierdzeniu Skarżącej w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej – dotyczy on decyzji ustalających zobowiązanie, a nie określających zobowiązanie). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia tego przepisu. Termin płatności podatku VAT wykazanego w zgłoszeniach celnych upłynął w 2001 r. Decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku VAT została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w grudniu 2006 r., czyli przed upływem okresu przedawnienia. Zatem wszelkie zarzuty skargi dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych są niezasadne. W żadnym razie podatek nie jest opłatą związaną z przywozem towarów, o której stanowi kodeks. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej do podatków stosuje się przepisy tej ustawy. 3.4. W ocenie Sądu niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej. Postanowienie organu I instancji o wszczęciu postępowania podatkowego w niniejszej sprawie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 18.05.2006 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jego odbioru. Na potwierdzeniu tym jest naniesiona odręczna adnotacja, iż w jednej przesyłce znajdują się pisma o nr [...], czyli dotyczące m. in. niniejszej sprawy. Pełnomocnik przyznaje, że przesłane tą przesyłką postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie [...] odebrał. Potwierdził zatem, że przesyłka za ww. zwrotnym potwierdzeniem odbioru dotarła do adresata. Pełnomocnik zdaje się bazować na tym, że trudno będzie udowodnić, iż w kopercie znajdowały się wszystkie wskazane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia i doprowadzić w ten sposób do uchylenia decyzji, których ponowne wydanie byłoby niemożliwe ze względu na upływ terminu przedawnienia. Jednakże nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, iż w owej przesyłce znajdowało się tylko jedno postanowienie, natomiast Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby podważyć wiarygodność działania organów podatkowych. Dość powszechną praktyką organów, stosowaną ze względów oszczędnościowych, jest to, iż w przypadku, gdy istnieje potrzeba skierowania do danej osoby w jednym czasie dużej ilości pism, ekspediują je one w jednej przesyłce. Istotne jest, aby ta czynność została odnotowana (dla celów dowodowych) i warunek ten został w niniejszej sprawie dochowany, tym samym omawiany zarzut należy uznać za bezpodstawny. 3.5. Wymykają się spod kontroli Sądu wszelkie zarzuty skargi dotyczące postępowania celnego, włącznie z oznaczeniem strony postępowania. Jak już wcześniej wspomniano, zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy [...], zaś granice rozpoznania sprawy przez sąd wyznacza treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została decyzja Dyrektora Izby Celnej dotycząca określenia wysokości zobowiązania podatkowego i w takim właśnie zakresie podlega ona kontroli Sądu. Kwota długu celnego oraz strona postępowania (osoba, która dokonała importu towarów) została określona w odrębnych postępowaniach zakończonych ostatecznymi decyzjami. To w postępowaniu celnym ustalana jest strona tego postępowania i kwota długu celnego, natomiast postępowanie w przedmiocie podatku VAT związanego z importem towarów bazuje na ustaleniach poczynionych w postępowaniu celnym (vide: art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r.) Orzekanie ponownie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest niedopuszczalne ze względu na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata). 3.6. Nie można też zgodzić się z pełnomocnikiem Skarżącej, iż organy podatkowe naruszyły art. 122 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedołączenie do akt sprawy dowodów zgromadzonych przez prokuraturę i nieuwzględnienie ich w sprawie podatkowej. Takie dowody być może miałyby znaczenie w postępowaniu celnym, ale Sąd w niniejszej sprawie nie może poddać tego ocenie (z wyżej wskazanych względów), nie mają one natomiast żadnego znaczenia w postępowaniu podatkowym, w sytuacji, gdy podstawa opodatkowania została określona ostateczną decyzją organu celnego. W postępowaniu podatkowym, stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r. podstawę opodatkowania w imporcie towarów stanowi wartość celna powiększona o należne cło. Jeśli wartość celna i należne cło wynika z ostatecznej decyzji nie może być prowadzone postępowanie dowodowe mające na celu sprawdzenie, czy wartość celna i należne cło zostały określone prawidłowo. 3.7. W żadnym razie nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji nieuwzględnienie wniosku o ponumerowanie stron. Brak numeracji stron pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Organ może wydać decyzję na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a powołanie się na dokument, którego nie ma w aktach będzie bezskuteczne. Ponadto dla potrzeb ustalenia, czy strona mogła zapoznać się z danym dokumentem wystarczy porównać datę widniejącą na dokumencie lub datę jego wpływu do organu i datę dokumentu informującego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, czy też dzień, w którym strona z materiałem tym się zapoznała. Poza tym w niniejszej sprawie zasadniczym dowodem jest decyzja określająca kwotę długu celnego i ta jest znana stronie. 3.8. Stanowisko Dyrektora Izby Celnej co do braku przeszkód prawnych do wydania decyzji w przedmiocie podatku VAT Sąd uznał za prawidłowe. W sprawie celnej została wydana decyzja ostateczna i wniosek o jej wzruszenie w trybie nadzwyczajnym pozostaje bez wpływu na uprawnienie organu podatkowego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej podatku. Jeśli w trybie nadzwyczajnym dojdzie do wzruszenia ostatecznej decyzji w sprawie celnej, wówczas organ podatkowy zobowiązany będzie do zbadania wpływu eliminacji tej decyzji na ostateczne rozstrzygnięcie wydane w sprawie podatkowej. Podkreślenia wymaga, iż pełnomocnik Skarżącej nie wnioskował o zawieszenie postępowania w sprawie podatkowej, lecz w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał jako błąd organu wydanie decyzji w przedmiocie podatku przed wydaniem ostatecznej decyzji w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym w sprawie dotyczącej długu celnego. 3.9. Niezasadny jest również zarzut dotyczący braku podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji o charakterze deklaratoryjnym (zgłoszony w piśmie z 17 kwietnia 2008 r.). Podstawy takiej nie stanowił – zdaniem Skarżącej, art. 11c ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znany jest nurt orzecznictwa, reprezentowany przez przywołane w piśmie z 17 kwietnia 2008 r. wyroki NSA z 13 września 2000 r. (III SA 1777/99) oraz z 16 maja 2001 r. (III SA 502/00), a opowiadający się za konstytutywnym (kształtującym) charakterem decyzji organu podatkowego wydawanej na podstawie cytowanego wyżej art. 11c ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. Pogląd ten został jednak zakwestionowany. Rozstrzygając bowiem kwestię sposobu powstawania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług związanego z importem towarów, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005 r. (FPS 3/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 65) skonstatował, iż w stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów powstawało z mocy prawa, to znaczy z dniem zaistnienia okoliczności, z którymi przepisy prawa łączyły powstanie tego zobowiązania bez potrzeby uprzedniego wydania decyzji (zob. też wyroki NSA z 9 kwietnia 2008 r., I FSK 1503/07 oraz z 22 listopada 2007 r., I FSK 1343/06, oba niepubl.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie zgadzając się z powołaną uchwałą zauważa, że uchwała ta oraz zaprezentowane w niej rozważania – wobec identycznego sposobu uregulowania powyższej kwestii w 2001 r. - odnoszą się także do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że organy podatkowe postąpiły prawidłowo wydając w stosunku do Skarżącej decyzję o charakterze deklaratoryjnym, określającą prawidłową wielkość ukonstytuowanego (zaistniałego) już zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.