III SA/Wa 584/10

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r.. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członków zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług wraz z kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie 1. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. 2. M. S. (dalej jako skarżąca lub strona), wnioskiem na formularzu PPF z 19 marca 2010 r., zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych. W treści formularza skarżąca zwróciła uwagę na to, że ma na utrzymaniu dwójkę dzieci oraz niepełnosprawnego męża (inwalida I grupy, poruszający się na wózku inwalidzkim). Ciąży na niej obowiązek spłaty szeregu zobowiązań, w tym z tytułu kredytu budowlanego. Skarżąca poinformowała, ze z tytułu działalności gospodarczej osiąga stratę. Skarżąca i jej rodzina utrzymują się z renty inwalidzkiej męża w wysokości 800,- zł brutto. 3. Referendarz sądowy, pismem z 24 marca wezwał skarżącą o nadesłanie dodatkowych informacji o jej stanie majątkowym. Zwrócił się o przesłanie odpisów zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenie o sytuacji rodzinnej i dochodach, wskazanie innych okoliczności, z których może wynikać konieczność przyznania skarżącej prawa pomocy (m.in. kalkulacja kosztów życia, wskazania należności do których jest zobowiązana, ponoszonych wydatków na poratowanie zdrowia) wskazanie wszystkich źródeł utrzymania z wyszczególnieniem źródła i uzyskanej kwoty w ciągu ostatnich trzech miesięcy. 4. Skarżąca, wraz z pismem z 6 kwietnia 2010 r., część informacji, o które wnioskował referendarz sądowy. Złożyła – w szczególności – zeznanie podatkowe za 2008 r., wyciąg z rachunku bankowego (choć nie za wnioskowany okres) i orzeczenie lekarza orzecznika wydane w sprawie P. S. 5. Wpis od skargi w wysokości 500,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie na obecnym etapie postępowania. 6. Skarżąca zadeklarowała, w treści formularza PPF, że nie posiada środków finansowych, z których może uregulować koszty sądowe w sprawie. Referendarz sądowy zauważa zarazem, że skarżąca nie ustosunkowała się do wszystkich punktów wezwania z 24 marca 2010 r., tj. nie wskazała źródeł, z których pokrywa wzmiankowane przez nią zobowiązania, nie przedstawiła kalkulacji kosztów utrzymania, nie nadesłała dokumentów (wyciągi bankowe, zeznania podatkowe, deklaracje) obrazujących sytuację majątkową osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Referendarz sądowy przykładowo wskazuje, ze z treści nadesłanego wyciągu bankowego wynika, ze mąż skarżącej, zadeklarowany w rubryce 6 formularza – P. S. – posiada rachunek bankowy, zaś obowiązek nadesłania odpisu z tego rachunku wynikał z pkt 2 wezwania referendarza sądowego. 7. Mając do dyspozycji jedynie zadeklarowane przez skarżącą informacje, referendarz sądowy podjął wysiłek ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej z uwzględnieniem materiałów przez nią udostępnionych. 8. Referendarz sadowy stwierdził, ze skarżąca posiada na rachunku bankowym debet w wysokości ok. 88 tys. zł. Fakt ten nie uniemożliwiał skarżącej prowadzenia płynnej gospodarki finansowej w ramach wskazanego debetu, z uwzględnieniem ponoszenia kosztów dóbr niezbędnych w codziennej egzystencji (zakupy w Perfumerii Uroda, Sephora, Alta Moda i in.). Zdaniem referendarza sądowego przy tym, skorzystanie z "prawa ubogiego" przed sądem nie jest uzależnione od zadeklarowanej struktury zakupów, z których wnioskująca korzysta. 9. Z treści nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego MultiBank wynika, że skarżąca korzysta z karty "VISA Credit Platinum" i z funkcji "automatycznej spłaty karty". Jak wynika z informacji zamieszczonej na stronie MultiBanku (http://www.multibank.pl/dla_ciebie/karty_kredytowe/visa_platinum_credit/jak_uzyskac), kartę tą można uzyskać posiadając dochód netto w wysokości powyżej 10 tys. zł lub posiada lokatę w MultiBanku na kwotę 500000,- zł. Zakładając, że w chwili obecnej skarżąca nie uzyskuje takiego dochodu (co zadeklarowała pod groźbą odpowiedzialności karnej za podanie fałszywych danych - pkt 13 formularza PPF), to posiada zdolność szybkiego zgromadzenia potrzebnych jej środków, ponieważ limit kredytowy na przywołanej karcie wynosi od 10 tys do 200 tys. zł (http://www.multibank.pl/dla_ciebie/karty_kredytowe/visa_platinum_credit), a skarżąca korzysta z funkcji automatycznej spłaty karty. 10. Referendarz sądowy zwraca uwagę na fakt, że zgromadzenie środków na pokrycie kosztów sądowych w sprawie było możliwe ze środków, które wpłynęły na rachunek bankowy skarżącej, nawet już po złożeniu przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy wskazuje, że skarżąca uzyskała przelew z Sądu Okręgowego we W. w kwocie 15 tys. zł, czyli w wysokości umożliwiającej wygospodarowanie środków na poczet kosztów sądowych. Inne należności skarżącej nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami z tytułu kosztów sądowych (postanowienie NSA z 14 września 2009 r. sygn. I FZ 301/09), stąd ocena wpływu zlecenia przelewu w kwocie 19 tys. zł na rzecz P. S. w dniu 26 marca 2010 r. Skarżąca powinna mieć świadomość wskazanych powyżej powinności, skoro prowadzi, w większym zakresie, bo w dwóch biurach, profesjonalne doradztwo w sferze działalności gospodarczej ([...]). 11. Z tych powodów referendarz sądowy, uznał, że skarżąca nie wykazała niemożności wygospodarowania środków na poczet kosztów sądowych i - podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. – uznał, jak w sentencji.