III SA/Wa 588/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Edyta Żyśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. F. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. F. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] września 2009 r. J. F. (Skarżący) zwrócił się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wniesienia do spółki osobowej wkładu niepieniężnego w postaci roszczenia o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że jest osobą fizyczną o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce, nieprowadzącym działalności gospodarczej. Posiada roszczenie o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania, które nabył w 2000 roku. Rozważa rozpoczęcie działalności gospodarczej, w ramach spółki jawnej, do której dokonałby wniesienia wkładu niepieniężnego. Przedmiotem wkładu byłoby prawo majątkowe w postaci roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. W przyszłości, z uwagi na brak pewności co do opłacalności planowanego przedsięwzięcia, możliwe jest, że spółka jawna dokona odpłatnego zbycia wniesionego aportem przez Skarżącego prawa majątkowego. W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego Skarżący zapytał: a) czy w myśl ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.; dalej "u.p.d.o.f.") wniesienie do spółki jawnej wkładu niepieniężnego w postaci prawa majątkowego będzie skutkowało powstaniem przychodu podatkowego po jego stronie? b) W jaki sposób określić dochód do opodatkowania osiągnięty przez podatnika w przypadku sprzedaży przez spółkę jawną prawa majątkowego, a w szczególności jak należy ustalić wysokość kosztów uzyskania przychodów na moment uzyskania przychodów ze zbycia? Zdaniem Skarżącego, wniesienie do spółki jawnej prawa majątkowego w postaci roszczenia o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania nie będzie skutkowało, na dzień wniesienia wkładu, powstaniem przychodu do opodatkowania u wspólnika wnoszącego wkład. Minister Finansów w zaskarżonej niniejszą skargą interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2009 r. (nr [...]) przedstawił odpowiedź na pierwsze z pytań uznając stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołał się na postanowienia art. 4 § 1, art. 8 § 1, art. 50 ustawy z dnia 15 września 2000r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) – dalej "K.s.h.", art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. i uznał, że wniesienie do spółki jawnej wkładu w postaci roszczenia o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania, wykorzystywanego na potrzeby działalności gospodarczej wnoszącego wkład w zamian za udział kapitałowy spółki jawnej, stanowi odpłatne zbycie prawa majątkowego. Wartość roszczenia o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania, określona w umowie spółki jawnej, stanowi, w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., przychód z działalności gospodarczej wnoszącego wkład. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że w sytuacji opisanej przez Skarżącego nie powstaje przychód. Wskazał, iż do przychodów, o których mowa art. 14 u.p.d.o.f., nie stosuje się zasad wynikających z art. 11 powołanej ustawy. Skarżący, pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Finansów poinformował, że nie zmieni interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie interpretacji ze względu na naruszenie art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez błędne zastosowanie wymienionych przepisów. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z zasadą tzw. transparentności podatkowej spółek osobowych spółki te nie są uznawane za odrębnych podatników, a podatnikami są wspólnicy; stąd przeniesienie roszczenia przez podatnika na rzecz spółki osobowej, której jest wspólnikiem, odbywa się niejako "w ramach jednego podatnika". Nieusprawiedliwiona, według Strony, na gruncie u.p.d.o.f. jest konstatacja, że w takiej sytuacji następuje zbycie majątku na rzecz innego podatnika. Skarżący podkreślił, że wkład niepieniężny może polegać m. in. na przeniesieniu własności rzeczy lub prawa majątkowego na spółkę osobową. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że tego rodzaju przeniesieniu własności towarzyszy świadczenie wzajemne spółki, które może być kwalifikowane jako odpłatne przysporzenie na rzecz wspólnika, stanowiące przychód w podatku dochodowym. Zaznaczył, że nawet przyjmując, iż wniesienie wkładu prowadzi do zbycia przedmiotu aportu, to nie jest ono odpłatne. W związku z wniesieniem wkładu do spółki osobowej wspólnik otrzymuje udział kapitałowy, co nie oznacza, że następuje po jego stronie jakiekolwiek przysporzenie majątkowe. Jest to bowiem jedynie udział w prawach i obowiązkach wynikających z przystąpienia do spółki; w szczególności w prawie do udziału w przyszłym i nieokreślonym zysku spółki, który będzie opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na poziomie wspólnika. Skarżący wskazał, że jego stanowisko potwierdza art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., który za przychody uznaje nominalną wartość udziałów w spółce mającej osobowość prawną (wkładów w spółdzielni) objętych w zamian za wkład niepieniężny. Przychód został w ustawie powiązany jedynie z wkładami do spółek kapitałowych (spółdzielni). A contrario przychód nie powstaje w przypadku wkładów wnoszonych do spółek osobowych, do których zaliczają się spółki jawne. Skoro ustawodawca uregulował podatkowe konsekwencje wniesienia aportu do spółki kapitałowej, łącząc je z powstaniem przychodu podatkowego, to brak uzasadnienia dla stanowiska, że dla spółek osobowych kwestię tę uznał za tak oczywistą, iż niewymagającą regulacji. Według Strony brak powstania przychodu w wyniku wniesienia wkładu do spółek osobowych wynika także z wykładni historycznej przepisów u.p.d.o.f. Art. 17 ust. 1 pkt 9 tej ustawy wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. na mocy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 1104). Do tego czasu wkłady do spółek, zarówno osobowych jak i kapitałowych, nie były uznawane za zdarzenia skutkujące powstaniem przychodu podatkowego. Zdaniem Skarżącego, jeżeli konieczne było wprowadzenie osobnego przepisu dla rozszerzenia zakresu obowiązku podatkowego o wniesienie aportu do spółki kapitałowej, to taki szczególny przepis byłby konieczny również dla objęcia obowiązkiem podatkowym wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej niezależnie od tego, co stanowi jego przedmiot (vide: prof. dr hab. Hanna Litwińczuk, Nie ma przychodu z tytułu aportu do spółki osobowej, "Rzeczpospolita" nr 1460/186 (8392) z 10 sierpnia 2009 r., str. DF 2). Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że wniesienie prawa majątkowego do spółki jawnej generowałoby przychód z działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że bez względu na to, czy wkładca aportu prowadzi, czy też nie prowadzi działalności gospodarczej, nie można rozpatrywać wniesienia wkładu do spółki w kategoriach czynności wykonywanej w ramach działalności gospodarczej. Niezrozumiała jest dla Skarżącego wykładnia organu, będąca próbą podciągnięcia czynności wniesienia aportu pod normę wynikającą z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: a) środkami trwałymi, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, c) wartościami niematerialnymi i prawnymi - ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, (...). Skarżący podkreślił, że z przedstawionego przez niego opisu zdarzenia przyszłego nie wynikało, by wnoszone aportem prawo majątkowe przynależało do którejkolwiek z w/w kategorii składników majątkowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona interpretacja dotyczy oceny stanowiska Skarżącego w kwestii: czy wniesienie do spółki jawnej wkładu niepieniężnego w postaci prawa majątkowego (roszczenia o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania) będzie skutkowało powstaniem przychodu podatkowego po stronie wnoszącego wkład? We wniosku Skarżący wyjaśnił, że a) nie prowadzi działalności gospodarczej, b) jest osobą fizyczną o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce, c) roszczenie o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania nabył w 2000 r. W tak zakreślonych okolicznościach zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko organu, iż wniesienie przez Skarżącego wkładu do spółki jawnej stanowić będzie przejaw działalności gospodarczej wspólnika i to skutkującej powstaniem przychodu określonego art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Przedstawione przez Skarżącego zdarzenie przyszłe nie spełnia, zdaniem Sądu, przesłanek określonych art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., gdyż w momencie wnoszenia powyższego wkładu do spółki jawnej nie będzie to składnik majątku Skarżącego wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Taki charakter uzyska dopiero po wniesieniu do spółki jawnej, gdy stanie się składnikiem majątku spółki. Roszczenie to u Skarżącego nie będzie ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, gdyż wnosi go osoba nieprowadzącą działalności gospodarczej z aktywów stanowiących jej mienie osobiste. Nie ma zatem żadnego uzasadnienia faktycznego do kwalifikacji skutków wniesienia wkładu jako przychodu z działalności gospodarczej. Abstrahując od powoływanej przez organ podstawy prawnej nieprawidłowe w opinii Sądu jest również samo przeświadczenie Ministra Finansów, że czynność wniesienia do spółki jawnej wkładu generuje powstanie przychodu podatkowego u wkładcy. Słusznie zauważa organ wydający interpretację, ze zgodnie z art. 8 § 1 K.s.h. spółka osobowa, jaką jest spółka jawna, może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Wszyscy wspólnicy mają obowiązek wnieść do spółki wkład; a wkłady wspólników w postaci rzeczy albo praw są wnoszone na własność lub do używania (art. 3 i 25 pkt 2 K.s.h.). Wkładem mogą być również inne świadczenia na rzecz spółki (usługi, praca). Wkłady mogą mieć zatem postać wkładów pieniężnych, aportów lub usług i pracy. Aportami mogą być w szczególności: prawo własności, inne prawa rzeczowe (na przykład użytkowanie wieczyste), prawa majątkowe na dobrach niematerialnych (prawo z patentu, do wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego, majątkowe prawa autorskie). W przypadku powstania wątpliwości uważa się, że wkłady są równe bez względu na ich rzeczywistą wartość. Natomiast prawa, które wspólnik zobowiązuje się wnieść do spółki, uważa się za przeniesione na spółkę. Wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia stanowi majątek spółki (art. 28 K.s.h.). Na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów kodeksu handlowego liczni przedstawiciele doktryny wyrażali pogląd, w myśl którego majątek spółki jawnej stanowił współwłasność łączną wszystkich wspólników (por. Z. Fenichel (w:) T. Dziurzyński, Z. Fenichel, M. Honzatko, Kodeks handlowy. Komentarz, Kraków 1936, s. 173-174; S. Grzybowski, System prawa cywilnego, t. I, Ossolineum 1985, s. 858; S. Sołtysiński, Kodeks, 1994, t. I, s. 535-537). Jednakże obecnie nie ma żadnych podstaw do traktowania wspólników spółki jawnej jako współuprawnionych do majątku spółki na zasadzie wspólności łącznej (tak między innymi J.P. Naworski, Komentarz, Spółki osobowe, s. 105; S. Sołtysiński, Kodeks, 2001, t. I, s. 272). Zgodnie z art. 48 § 3 K.s.h. prawa, które wspólnik zobowiązuje się wnieść do spółki, uważa się za przeniesione na spółkę. Tak więc zgodzić się należy z organem, że wniesienie do spółki jawnej roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego prowadzi w konsekwencji do jego zbycia oraz, że ściśle powiązany z wkładami wspólników jest udział kapitałowy (art. 50 § 1 K.s.h.), który odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego wkładu. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "udział kapitałowy wspólnika stanowi określoną wartość księgową wyrażoną w złotych, która stanowi podstawę dla określenia praw lub obowiązków wspólnika w spółce w przypadkach przewidzianych przez ustawę lub umowę Spółki (...). Umowa może przewidywać, że udział kapitałowy jest mniejszy, równy lub większy niż wartość wkładu, przy czym udział ten inaczej niż w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością może podlegać zmianie bez konieczności zmiany umowy Spółki, np. wskutek pobrania odsetek w roku obrotowym w którym Spółka nie miała zysku lub poniosła straty (S. Sołtysiński, A Szajkowski, A. Szamański, J. Szwaja Kodeks Spółek Handlowych Tom I Komentarz do artykułów 1-150, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, str. 326). Podkreślić należy, że wspólnicy nie mają prawa do udziału w całym majątku spółki. Posiadają jedynie określone przepisami kodeksu uprawnienia dotyczące majątku spółki (A. Kidyba. Kodeks spółek handlowych, Komentarz, Tom I Komentarz do art. 1-300 K.s.h., komentarz do art. 50; podobne stanowisko zajmuje w cytowanym wyżej komentarzu S. Sołtysiński - wskazując, że w czasie trwania Spółki wspólnikowi nie przysługuje żaden udział w majątku należącym do spółki i nie może on nim rozporządzać - por. opr. cit. str. 327). Używany niekiedy w języku prawniczym termin "udział spółkowy", którego używa się dla określenia ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce nie został użyty w art. 10 § 1-3 K.s.h. - w regulacji dotyczącej przenoszenia ogółu praw i obowiązków wspólników w spółce osobowej. Jak wskazuje S. Sołtysiński, Komisja Kodyfikacyjna Prawa Cywilnego nie zdecydowała się na użycie powyższego określenia właśnie z uwagi na obawę ewentualnego zatarcia różnicy pomiędzy udziałem w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością a ogółem praw i obowiązków w spółce osobowej (opr. cit., str. 327 nb 8). W przypadku wniesienia do spółki jawnej wkładu przez wspólnika ten ostatni nie otrzymuje udziału w majątku spółki. Przysługujący mu udział kapitałowy pozwala jedynie na określenie jego przyszłych praw, w tym prawa do udziału w zysku, który stanowić będzie jednak przychód opodatkowany z innego tytułu niż wniesienie wkładu do spółki. Oznacza to, że - mimo, iż spółka jawna zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 8 § 1 k.s.h. może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania we własnym imieniu - wniesienie do niej wkładu w postaci prawa majątkowego, chociaż stanowi zbycie prawa, to nie może być traktowane jako zbycie odpłatne. W wyniku wniesienia wkładu wspólnik nie otrzymuje bowiem żadnego ekwiwalentu, czy to w postaci pieniędzy czy też świadczeń w naturze, czy też w postaci udziałów o określonej wartości nominalnej, tak jak ma to miejsce w przypadku wniesienia wkładów rzeczowych do kapitału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 158 § 1 K.s.h.). Zaznaczyć ponadto należy, że konstrukcje cywilistyczne nie decydują same przez się o opodatkowaniu. Przedmiot opodatkowania określony być bowiem musi w ustawie podatkowej. W ustawie o podatku od osób fizycznych przedmiot opodatkowania określa art. 10 wraz z uszczegółowieniem zawartym w art. 11 – 20. Art. 10 u.p.d.o.f. wymienia wśród źródeł przychodów: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę; 2) działalność wykonywaną osobiście; 3) pozarolniczą działalność gospodarczą; 4) działy specjalne produkcji rolnej; (...) 6) najem, podnajem, dzierżawę, poddzierżawę oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawę, poddzierżawę działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą; 7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c; 8) odpłatne zbycie (z zastrzeżeniami wym. w art. 10 ust. 2 u.p.d.o.f.): a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany; 9) inne źródła. Żadne z tych źródeł nie obejmuje zdarzenia jakim jest wniesienie wkładu do spółki jawnej. Z uwagi na brak odpłatności nie można czynności wniesienia wkładu do spółki jawnej w postaci roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego zakwalifikować do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ani 8. Art. 17 u.p.d.o.f., stanowiący rozwinięcie art. 10 ust. 1 pkt 7, zawiera zamkniętą listę zdarzeń, które ustawa uznaje za powodujące powstanie przychodu podatkowego z kapitałów pieniężnych. W pkt 9 jako przychód wymienia "nominalną wartość udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny". Przepis ten dotyczy jednakże wyłącznie wniesienia aportów do spółek kapitałowych i nie znajduje zastosowania do wkładów w spółkach osobowych. Zastosowanie w tym przypadku w drodze analogii powyższej regulacji oznaczałoby wykreowanie źródła przychodów nie ujętego w ustawie, podczas gdy zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 217 Konstytucji nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z kolei art. 18 cyt. ustawy odnoszący się również do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. za przychód z praw majątkowych uważa przychód wyłącznie z odpłatnego zbycia tych praw. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 935/07 (POP 2008/5/66) zgodnie z którym milczenie ustawodawcy, co do objęcia obowiązkiem podatkowym danego stanu faktycznego, nawet gdyby wynikało z błędu legislacyjnego, powoduje konieczność uznania danego obszaru za wolny od opodatkowania. Stan faktyczny kształtuje bowiem ustawodawca, a nie organy podatkowe czy sądy. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w skardze Sąd uznaje za uzasadniony zarzut dotyczący nieprawidłowego przyjęcia przez Ministra Finansów, że w zamian za wniesiony wkład, wspólnik otrzymuje ekwiwalent o określonej wartości, która to wartość stanowi przychód podlegający opodatkowaniu. Przyjęcie powyższej konstrukcji skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że wniesienie wkładu wiąże się z uzyskaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.; dalej powoływana jako "P.p.s.a."), uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 P.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w sentencji. Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego stronę Skarżącą oraz koszty sądowe, w tym wpis (art. 205 § 2 w związku z art. 212 § 1 p.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 440 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz wynagrodzenia radcy prawnego.