III SA/Wa 596/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. E. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 596/13 w sprawie ze skargi A. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 596/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. odrzucił skargę A. E. (dalej jako: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący na urzędowym formularzu PPF złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał Skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Na mocy powyższego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych w dniu 2 października 2013 r. wyznaczyła Skarżącemu pełnomocnika z urzędu. W dniu 28 października 2013 r. pełnomocnik Skarżącego złożył skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych zostało jemu doręczone w dniu 9 października 2013 r. W tym samym wysłał do Skarżącego list polecony z informacją o jego wyznaczeniu. W dniu 10 października 2013 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami niniejszej sprawy. Pełnomocnik próbował skontaktować się ze Skarżącym, co udało się po raz pierwszy w dniu 21 października 2013 r. Jednocześnie Okręgowa Izba Radców Prawnych doręczyła pełnomocnikowi w dniu 23 października 2013 r. pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w następnej sprawie Skarżącego o sygn. akt III SA/Wa 597/13. W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu na wniesienie skargi kasacyjnej ustała w dniu 23 października 2013 r., tj. w dniu kiedy pełnomocnik Skarżącego miał możliwość poznania stanowiska Skarżącego w niniejszej sprawie oraz zapoznania się z aktami sprawy o sygn. akt. III SA/Wa 597/13. W ocenie pełnomocnika sama analiza akt sprawy jest niewystarczająca do podjęcia właściwej oceny stanu faktycznego i udzielenia rzeczywistej pomocy prawnej. Zawodowy pełnomocnik może właściwie spełnić swoją rolę dopiero w sytuacji gdy ma możliwość omówienia sprawy z osobą, w której imieniu występuje. Dlatego też pełnomocnik w niniejszej sprawie podejmował wszelkie możliwe próby kontaktu ze Skarżącym, zakładając, że Skarżący posiada informacje, które mogą okazać się kluczowe dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Sprawia to, że czas na sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika z urzędu nie zawsze jest tożsamy z siedmiodniowym terminem do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonym przez art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.". Czas na złożenie skargi kasacyjnej nie może być jednak dłuższy niż 30 dni liczone od dnia powiadomienia pełnomocnika o jego ustanowieniu. Tym samym czas na złożenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie biegnie już od dnia 9 października 2013 r., podczas gdy siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej biegnie od dnia 23 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zdaniem Sądu, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd z urzędu ustała w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Pogląd taki potwierdza również orzeczenie SN z dnia 27 czerwca 2000 r. (ICZP 62/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 7). Powyższa okoliczność według Sądu ustała w dniu 9 października 2013 r., tj. w dniu w którym otrzymał listownie informację z Okręgowej Izby Radców Prawnych o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego, gdyż o tej daty pełnomocnik Skarżącego mógł podejmować czynności procesowe w jego imieniu, w tym wnieść skargę kasacyjną. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga kasacyjna bez winy pełnomocnika Skarżącego nie mogła zostać złożona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia Skarżącemu odpisu postanowienia z uzasadnieniem. Sąd zwraca uwagę, że zastosowanie literalnej wykładni przepisu art. 87 § 4 p.p.s.a. oznaczałoby, że termin do dokonania czynności, której uchybiono (w tym również sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej) przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu powinien zawsze zamykać się w ciągu 7 dni od daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu. Przyjęcie takiego założenia w praktyce prowadziłoby do ograniczenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej do 7 dni, liczonego od momentu, w którym mógł on zaznajomić się ze sprawą, co mogłoby uniemożliwić sporządzenie prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 228/09). Tym samym wobec uprawdopodobnienia braku winy oraz dochowania przez pełnomocnika Skarżącego wymogów formalnych, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.