III SA/Wa 603/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi B. GmbH z siedzibą w Szwajcarii na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie Wnioskiem z 1 lipca 2012 r. (data wpływu 4 lipca 2012 r.) Skarżąca B. GmbH z siedzibą w Szwajcarii wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, importu usług oraz importu towarów. Przedstawiając stan faktyczny Skarżąca wskazała, że zamierza importować do Polski, nabywać wewnątrzwspólnotowo lub nabywać w kraju materiały i surowce do produkcji opakowań. Materiały i surowce będą dostarczane przez dostawców bezpośrednio do zakładu produkcyjnego położonego w Polsce. Na zlecenie Skarżącej zakład produkcyjny w ramach świadczonych usług będzie produkował z powierzonych materiałów i surowców należących do Skarżącej metalowe opakowania do napojów. Skarżąca będzie jedynym odbiorcą produkcji zleceniobiorcy. Skarżąca zamierza zawrzeć ze Zleceniobiorcą umowę na czas nieokreślony. Skarżąca oraz podmiot prowadzący zakład produkcyjny należą do tej samej grupy kapitałowej. Skarżąca zamierza nająć powierzchnie magazynowe w różnych lokalizacjach, w tym na terenie zakładu produkcyjnego wraz z ich obsługą administracyjno - logistyczną niezbędną do odbierania i składowania zamówionych towarów (opakowań) oraz wysyłania opakowań do odbiorców. Wykonywanie czynności związanych z obsługą magazynową logistyczno-spedycyjną odpraw celnych itp. zlecane będą firmom zewnętrznym. Skarżąca nie zamierza zatrudniać w Polsce pracowników. Opakowania sprzedawane będą dystrybutorom z Polski oraz innych krajów. Wysyłka towarów będzie się odbywała z najmowanych przez Spółkę magazynów bezpośrednio do ostatecznych odbiorców Interpretacją indywidualną z [...] października 2012 r. Minister Finansów w imieniu, którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej za nieprawidłowe w kwestii braku stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski i rozliczenia importu usług oraz za prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia z tytułu importu towarów, którego dokonuje przedstawiciel pośredni. Na rozprawie 4 września 2013 r. Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania. Skarżąca podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1993/11 na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni przepisów unijnego prawa podatkowego oraz zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przedstawionego pytania, które brzmiało: "Czy dla opodatkowania usług świadczonych przez spółkę A z siedzibą w Polsce na rzecz spółki B z siedzibą w innym Państwie Członkowskim UE, w sytuacji gdy spółka B prowadzi działalność gospodarczą wykorzystując infrastrukturę spółki A, stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.;), będzie miejsce gdzie siedzibę ma spółka A?". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowieniem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1993/11 skierował do Trybunału Sprawiedliwości następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy dla opodatkowania usług świadczonych przez spółkę A z siedzibą w Polsce na rzecz spółki B z siedzibą w innym Państwie Członkowskim UE, w sytuacji gdy spółka B prowadzi działalność gospodarczą wykorzystując infrastrukturę spółki A, stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.),będzie miejsce gdzie siedzibę ma spółka A?" Pytanie prejudycjalne zostało zarejestrowane w TSUE pod sygnaturą sprawy C-605/12. W ocenie Sądu przyszłe rozstrzygnięcie TSUE, jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do dokonania prawidłowej wykładni przepisu art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Podkreślić należy w tym miejscu, że Naczelny Sąd Administracyjny motywując konieczność przedstawienia pytania prejudycjalnego TSUE wskazał, że rozpatrywaną przez niego sprawę od sprawy C-260/95 i innych wyroków (to jest cytowanych w uzasadnieniu postanowienia C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-168/84 Gunter Berkholz, C 190/95 ARO Lease BV, C 318/11 Daimler AG i C 319/11 Widex AS i) różni również stan prawny. Sprawa DSF i inne wyżej powołane wyroki TSUE odnosiły się do sytuacji, w której miejsce stałego prowadzenia działalności gospodarczej było określane ze względu na usługodawcę. Natomiast w rozpatrywanej sprawie określenie "miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej" odnosi się do usługobiorcy. NSA podkreślił również, że obecne brzmienie art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE otrzymał z dniem 1 stycznia 2010 r., kiedy w Dyrektywie 2006/112/WE zmianie uległ tytuł V rozdział III. Zmiana ta została wprowadzona art.2 Dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniająca Dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U.UE.L.08.44.11). Poprzednio kwestię wyboru pomiędzy miejscem siedziby a stałym miejscem prowadzenia działalności regulował art.43 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym "miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym usługodawca ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługę lub, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu". NSA wskazał końcowo, że. wyroki Trybunału Sprawiedliwości odnosiły się do sytuacji, w której miejsce stałego prowadzenia działalności gospodarczej było określane ze względu na usługi wykonywane wobec podmiotu trzeciego – ostatecznego konsumenta. Natomiast w rozpatrywanej sprawie określenie "miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej" odnosi się do transakcji pomiędzy podmiotami w odniesieniu, co do których rozważane jest "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej". W postanowieniu z [...] października 2012 r. podkreślono, że przyjęcie stanowiska, że w rozpatrywanej sprawie miejscem świadczenia usług jest siedziba spółki polskiej (A) skutkowałoby tym, że spółka polska( A) pozostawałaby w podwójnej roli płatnika VAT (adresata decyzji podatkowej) a jednocześnie jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla spółki cypryjskiej (B). Innymi słowy powstaje wątpliwość, czy nie doprowadzi to do opodatkowania świadczenia spółki polskiej na rzecz samej siebie. Chodzi o to, czy spółka A będąca odrębnym podatnikiem VAT może być uznana za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej spółki B rozumieniu art. 144 Dyrektywy 112, z tytułu usług świadczonych na rzecz spółki B. Analiza stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji, której zgodność z prawem poddana została kontroli tutejszego sądu, również problemem jest kwestia odpowiedzi na pytanie, czy spółka nie mająca siedziby w Polsce, będąca usługobiorcą usług świadczonych m.in. przez podmioty mające siedzibę w kraju może zostać uznana za mającą stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce. Przywołana w poprzednim akapicie wątpliwość dotycząca możliwości przyjęcia stanowiska, że miejscem świadczenia usług jest siedziba spółki polskiej, zachodzi w niniejszej sprawie. Z treści zaskarżonej interpretacji wynika że w ocenie organu Skarżąca korzysta ze struktury zakładu produkcyjnego prowadzonego na terenie Polski przez inną spółką a w konsekwencji, ma stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce W związku z powyższym uznać należy, że konsekwencją udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie prejudycjalne przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie stwierdzenie wadliwości bądź prawidłowości rozstrzygnięcia, które było przedmiotem zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia