III SA/Wa 615/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi kasacyjnej R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 615/11 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług postanawia zwolnić Skarżącego od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 200 złotych. Postanowieniem z 12 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę R. P. (dalej powoływanego jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Pismem z 21 czerwca 2011 r. Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w terminie ustawowym skargę kasacyjną na powyższe postanowienie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 2856 zł, Skarżący pismem z dnia 12 lipca 2011 r. wniósł o zwolnienie go z kosztów sądowych powyżej kwoty 200 zł. Wniosek swój argumentował tym, że utrzymuje się jedynie z dochodów z gospodarstwa rolnego w wysokości 900 zł, nie posiada oszczędności, dzierżawi nieruchomość rolną o powierzchni 13,98 ha. Do swoich comiesięcznych wydatków zaliczył kwotę 200 zł z tytułu czynszu za wynajmowany pokój, koszty wyżywienia – 500 zł, partycypację w kosztach energii elektrycznej – 30 zł oraz koszt karty prepaid – 25 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy przyznaje się osobie fizycznej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy przy tym podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające znacząco niskie dochody. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. W ocenie Sądu, przedstawiona powyżej sytuacja finansowa Skarżącego pozwala na przyjęcie, iż spełnia on przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, iż Skarżący utrzymuje się z bardzo ograniczonych środków finansowych, z których nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej. Ograniczenia natury finansowej nie mogą jednak zamykać Skarżącemu prawa do sądu. Z tych też względów, na podstawie art. 260 w związku z art.246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił, jak w sentencji.