III SA/Wa 623/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Urszula Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedziba w G. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. S.A. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z [...] grudnia 2007 r., wydaną na podstawie art. 14b § 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), powoływanej w dalszej części jako "O.p." Minister Finansów stwierdził, iż stanowisko E. S.A. – zwanej w dalszej części "skarżącą" – zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z zakupem odzieży oznaczonej logo firmy, jest nieprawidłowe. We wniosku skarżąca wskazała, iż przedmiotem jej działalności jest dystrybucja energii elektrycznej. Ponadto podejmuje szereg działań o charakterze reklamowym i promocyjnym. Skarżąca poprzez zawarte umowy sponsorskie wspiera między innymi działalność lokalnych klubów sportowych oraz rozwój różnych dyscyplin sportu. W zawodach sportowych uczestniczą także pracownicy skarżącej. Skarżąca, w ramach wydatków na reklamę, ponosi koszty związane z zakupem odzieży, np. koszulek, kurtek, czapek, dresów opatrzonych charakterystycznymi cechami firmy, tj. barwa, logo firmy lub oznakowanych w inny sposób, wykluczający używanie ich na potrzeby osobiste. Tak oznakowana odzież wykorzystywana jest przez pracowników oraz osoby niebędące pracownikami skarżącej w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych oraz innych masowych imprez. Tak przedstawiając stan faktyczny skarżąca zwróciła się do organu podatkowego z zapytaniem, czy wydatki związane z zakupem odzieży oznakowanej poprzez umieszczenie logo firmy lub w inny sposób, wykluczający używanie jej na potrzeby osobiste, wykorzystywanej przez pracowników oraz inne osoby w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych lub innych imprez masowych można zaliczyć do wydatków o charakterze reklamowym i tym samym do kosztów uzyskania przychodów? Zdaniem skarżącej wydatki związane z zakupem odzieży oznakowanej poprzez umieszczenie logo firmy lub w inny sposób, wykluczający używanie jej na potrzeby osobiste, wykorzystywanej następnie przez pracowników oraz inne osoby w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych lub innych imprez masowych można zaliczyć do wydatków o charakterze reklamowym i uznać za koszty uzyskania przychodów. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z [...] grudnia 2007 r. uznał w/w stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podniósł powołując się na przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej "pdop", że kosztem uzyskania przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. Dla zaliczenia danego wydatku do tej kategorii konieczne jest bowiem zaistnienie związku pomiędzy jego poniesieniem, a uzyskiwaniem bądź też szansą uzyskiwania przychodów. Warunek ten spełniają koszty reklamy. Kolejno organ odniósł się do treści art. 16 ust. 1 pdop, zawierającego zamknięty katalog wydatków wyłączonych przez ustawodawcę z kosztów uzyskania przychodów. W opinii organu z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że odzież z charakterystycznymi cechami firmy (barwa, logo) zakupiona przez skarżącą stanowi jej własność i jest jedynie wykorzystywana przez pracowników i osoby nie będące jej pracownikami w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych lub innych imprez masowych. Oznacza to, że w omawianym przypadku koszulek, kurtek, czapek i dresów z logo firmy nie można uznać za gadżety rozdawane w celach reklamowych, ponieważ brak tu elementu przeniesienia prawa własności. Zdaniem organu należało rozważyć, czy wykorzystywanie odzieży we wskazany przez skarżącą sposób kształtuje popyt na oferowane przez nią towary, usługi lub markę, czy raczej służy prezentowaniu jej okazałości. W przypadku wyposażenia pracowników skarżącej w odzież z logo pracodawcy na czas zawodów sportowych, w których uczestniczą wycieczek o charakterze integracyjnym, itp. uznano za działanie służące propagowaniu pozytywnego wizerunku firmy. Spółka rozpowszechnia w ten sposób logo firmy, buduje swój obraz w oczach potencjalnych klientów, a ponadto akcentuje dbałość o pracowników. Podobną rolę przyznano wykorzystywaniu takim odzieży przez osoby należące do rodzin pracowników, współuczestniczące we wskazanych imprezach. Wskazano, że wydatki na jej nabycie mogą zostać w takich okolicznościach zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jako koszty reklamy, o ile fakt wykorzystywania odzieży przez wskazane osoby nie wiąże się z okazałością, wytwornością w reprezentowaniu skarżącej. W praktyce istotne znaczenie dla kwalifikacji tych kosztów ma rodzaj, jakość, cena jednostkowa przekazywanych ubrań. Z kolei innej oceny prawnej wymagało wykorzystywanie takiej odzieży przez zawodników drużyn sponsorowanych przez Spółkę. W takiej sytuacji można bowiem mówić o sponsoringu właściwym, którego istotę stanowi zobowiązanie się sponsora do finansowego lub rzeczowego wsparcia danej drużyny (klubu sportowego) w zamian za reklamowanie przez ten podmiot nazwy, logo sponsora i prowadzonej przez niego działalności. Wydatki na sponsoring są kosztami uzyskania przychodów tylko do wysokości wartości usług reklamowych świadczonych przez sponsorowanego. A zatem, jeśli umowa sponsorska przewiduje wykorzystywanie przez drużynę strojów dostarczanych przez Spółkę, opatrzonych logo lub barwami firmy, wydatki na zakup takich strojów stanowić będą koszty uzyskania przychodów w części, w jakiej świadczenie reklamowe otrzymywane przez Spółkę pozostanie ekwiwalentne do tych wydatków. Analogiczne zasady mają zastosowanie przy sponsorowaniu przez Spółkę imprez masowych. Ponadto organ zastrzegł, że przedmiotowa odzież należy do kategorii zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku Spółki, nie zaliczanych do środków trwałych. W związku z tym, stwierdzenie, że nie jest ona wykorzystywana dla celów działalności prowadzonej przez skarżącą, lecz służy osobistym celom pracowników i innych osób albo bez uzasadnienia znajduje się poza siedzibą Spółki, skutkuje wyłączeniem wydatków poniesionych na jej zakup z kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 52 pdop. Mając na względzie powyższe organ stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko skarżącej, zgodnie z którym wydatki na zakup odzieży oznakowanej poprzez umieszczenie logo firmy lub w inny sposób, wykorzystywanej przez pracowników oraz inne osoby w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych lub innych imprez masowych w każdym przypadku mają charakter reklamowy. Ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów jest możliwe tylko wówczas, gdy poniesienie tych wydatków miało na celu kształtowanie popytu na towary, usługi lub markę skarżącej. Pismem z dnia 28 grudnia 2007 r. skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 52 pdop błędną identyfikację stanu faktycznego i w konsekwencji wydanie interpretacji naruszającej prawo. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 stycznia 2008 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej i podtrzymał argumentację w niej zawartą. W skardze z 20 lutego 2008 r. skarżąca zarzuciła wskazanej interpretacji naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 52 pdop wnosząc tym samym o jej uchylenie. Uzasadniają powyższe naruszenie przepisów, Spółka podniosła kwestię błędnego domniemania wysnutego przez organ podatkowy ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, jakoby w trakcie używania przedmiotowej odzieży przez jej pracowników (oraz osoby niebędące pracownikami) pozostawała ona właścicielem tej odzieży. Skarżąca wskazuje, że w treści wniosku nie zostało to nigdzie jednoznacznie stwierdzone i wskazuje, że wykorzystywanie odzieży przez wymienione osoby w sposób wskazany we wniosku ma miejsce po przekazaniu przedmiotowej odzieży tym osobom. Tym samym art. 16 ust. 1 pkt 52 pdop nie powinien w niniejszej sprawie znajdować zastosowania. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego, zgodnie z którym zakres pojęć użytych przez nią we wniosku o interpretację był zbyt szeroki, aby można było na jego podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Jej zdaniem, z przedstawionej argumentacji wynika, że przekazywanie przez nią odzieży "reklamowej" odbywa się na niewymagających definiowania pielgrzymkach, imprezach sportowych oraz innych masowych imprezach otwartych, które poprzez swój otwarty charakter powodują, że logo skarżącej umieszczone na tej odzieży przekazywanej poszczególnym osobom w nich uczestniczącym jest powszechnie widoczne. Tym samym, pełniąc funkcje reklamowe kreuje popyt na jej usługi. W opinii skarżącej, poprzez charakterystyczne i wyraźne oznakowanie logo i barwami Spółki, może ona spełniać tylko i wyłącznie charakter reklamowy. Trudno bowiem za okazałe i wystawne uznać czapeczki czy koszulki w jaskrawych kolorach opatrzone wyraźnym napisem i logo konkretnej firmy, której zakres świadczenia usług nie ma nic wspólnego z produkcją odzieży, a tym samym traktowana jest jedynie jako nośnik reklamy. Zdaniem skarżącej, dla oceny waloru reklamowego omawianej odzieży nie ma znaczenia czy podczas imprezy, na której jest ona rozdawana będzie nosił ją prezes Spółki, czy anonimowy dla niej "Jan Kowalski". Z punktu widzenia kosztów istotny jest jedynie fakt, że poprzez takie działania propagowane jest logo i nazwa podmiotu, co z założenia wpływa na kształtowanie wśród odbiorców reklamy, popytu na jego usługi. Spółka zarzuca ponadto, że wymienione przez organ podatkowy przekazywanie przedmiotowej odzieży na szkoleniach, spotkaniach integracyjnych czy przedstawicielom handlowym nie mieści się w zakresie imprez powołanych przez nią we wniosku o interpretację indywidualną i tym samym nie stanowiło przedmiotu jej zapytania. W konsekwencji, przywoływanie przez organ podatkowy tego rodzaju przedsięwzięć stanowi nadinterpretację przedstawionego przez nią stanu faktycznego i jako niezwiązane z rozpatrywaną sprawą nie może być argumentem przeciw prezentowanemu przez nią stanowisku. Podsumowując skarżąca podkreśliła, że zakup i przekazanie przedmiotowej odzieży ma na celu jedynie promowanie i zwiększenie świadomości jej marki w odbiciu społecznym, co w konsekwencji wpływa na nabywanie towarów lub korzystanie z oferowanych przez nią usług przez potencjalnych klientów. Tego rodzaju odzież tj. oznakowana logotypami firmy w widoczny, charakterystyczny sposób może służyć jedynie celom promocyjno – reklamowym. Tym samym, w żadnym wypadku nie można jej wiązać z okazałością wytwornością w reprezentowaniu Spółki, a poprzez wyraźne oznaczenie rodzaju imprez w związku z którymi Spółka je rozdaje, wydatki poniesione na jej nabycie stanowią koszt uzyskania przychodów jako wydatki poniesione w celu osiągnięcia, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi oraz potrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa, iż w złożonym wniosku Skarżąca - przedstawiając stan faktyczny sprawy - wskazała iż, "w ramach wydatków na reklamę, ponosi koszty związane z zakupem odzieży, np. koszulek, kurtek, czapek, dresów opatrzonych charakterystycznymi cechami firmy, tj. barwa, logo firmy lub oznakowanych w inny sposób, wykluczający używanie ich na potrzeby osobiste (podkreślenie Sądu). Tak oznakowana odzież wykorzystywana jest przez pracowników oraz osoby niebędące pracownikami skarżącej w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych oraz innych masowych imprez." Przedstawiając w ten sposób stan faktyczny, skarżąca zwróciła się do organu podatkowego z zapytaniem, "czy wydatki związane z zakupem odzieży oznakowanej poprzez umieszczenie logo firmy lub w inny sposób, wykluczający używanie jej na potrzeby osobiste (podkreślenie Sądu), wykorzystywanej przez pracowników oraz inne osoby w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych lub innych imprez masowych można zaliczyć do wydatków o charakterze reklamowym i tym samym do kosztów uzyskania przychodów." W opinii Sądu powyższe pozwala na stwierdzenie, iż w ramach niniejszego postępowania celem Skarżącej było uzyskanie interpretacji wyłącznie w zakresie kwalifikacji jako kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup strojów zawierających logo firmy lub w inny sposób identyfikujący firmę, wykorzystywanych przez pracowników oraz inne osoby w trakcie pielgrzymek, zawodów sportowych lub innych imprez masowych (pod. Sądu). Przy czym skarżąca wskazywała, iż sposób oznakowania strojów i sposób wykorzystywania w trakcie zawodów sportowych, imprez masowych itp. wyklucza używanie tej odzieży na cele osobiste. Odnosząc się do meritum sporu, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...). W myśl natomiast art. 16 ust. 1 pkt 28 cytowanej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Art. 16 ust. 1 pdop nie wymienia wydatków poniesionych na reklamę jako kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów. Zatem wydatki poniesione na reklamę podlegają w całości zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy są poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W ocenie Sądu wydatki, o których pisze we wniosku skarżąca należy zaliczyć do wydatków o charakterze reklamowym. Ponieważ przepisy ustawy o pdop nie zawierają definicji pojęć "reklama", istnieje konieczność odwołania się - w celu ustalenia ich znaczenia - do języka potocznego i posiłkowego posłużenia się między innymi definicjami zawartymi w słownikach języka polskiego. Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007) reklamą jest "działanie polegające na zachęcaniu potencjalnych klientów do zakupu określonych towarów i usług." Reklamą jest też "napis, rysunek, plakat, film itp. służące temu celowi". Pojęcie reklamy było również wielokrotnie przedmiotem interpretacji sądów oraz przedstawicieli nauki (nie tylko w zakresie prawa podatkowego). W wyroku z dnia 10 listopada 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 1030/98 (LEX nr 46935) Naczelny Sąd Administracyjny zdefiniował reklamę jako wszelkie działania podmiotu gospodarczego mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych klientów o towarach, w celu zachęcania ich do nabywania towarów właśnie od tego, a nie innego podmiotu gospodarczego. W kolejnym wyroku z dnia 6 maja 1998 r. sygn. akt SA/Sz 1412/97 (LEX nr 32951) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził natomiast, że reklamą jest zachwalanie zalet towaru, firmy i że reklamą firmy może być również wygląd jej pracowników. Dla porównania, B. Jaworska-Dębska pod pojęciem reklamy rozumie "wszelkie starania zmierzające do upowszechnienia określonych informacji o ludziach, firmach, ideach, przedsięwzięciach lub rzeczach podejmowane w celu ich popularyzacji, wzbudzenia zainteresowania nimi"... (zob. B. Jaworska-Dębska, Wokół pojęcia reklamy, PUG 1989, Nr 12, s. 21). Za reklamę można uznać, również i takie działania, które co prawda nie prezentują określonych towarów lub usług wraz z informacjami je wartościującymi, lecz promują markę określonej firmy, zwiększając jej rozpoznawalność na rynku, co w efekcie wpływa na zwiększenie zainteresowania sprzedawanymi przez nią towarami lub świadczonymi usługami. Reklama taka, nazywana reklamą instytucjonalną, ma za zadanie prezentowanie konkretnego przedsiębiorstwa poprzez lansowanie jego znaku firmowego czy też nazwy. Jej zadaniem jest stworzenie sprzyjającego dla firmy klimatu, pozytywne nastawienie potencjalnych klientów, umocnienie stopnia rozpoznawalności i znajomości firmy przez odbiorców tego rodzaju reklamy, oraz w konsekwencji zwiększenie popytu na jej towary lub usługi. (por. Aldona Małgorzata Dereń, Ewa Próchniak, Reklama a prawo; Oficyna Wydawnicza Ośrodka Postępu Organizacyjnego sp. z o.o., Bydgoszcz 1997 r., s. 23). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, ponoszone przez Skarżącą wydatki, w opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji stanie faktycznym, na zakup strojów opatrzonych logo lub w inny sposób, wykorzystywane przez pracowników lub inne osoby, mogą być uznane za wydatki reklamowe stanowiące koszty uzyskania przychodów, bez względu na to czy są przekazywane na własność pracownikom i innym osobom, czy też przekazane są im tylko do wykorzystania. Stroje te jednoznacznie kojarzą się z firmą poprzez oznaczenie ich logo i barwami firmy. Taki strój wyróżnia pracowników firmy czy też inne osoby noszące go, spośród innych osób. Nie sposób im zatem odmówić charakteru reklamowego. Odnośnie potencjalnych klientów reklama taka polega na promowaniu określonej firmy bez konieczności jednoczesnego bezpośredniego promowania oferowanych przez nią towarów bądź usług. Po drugie, reklama firmy bądź oferowanych przez nią usług może być prowadzona poprzez określone prezentowanie logo danego przedsiębiorcy. Za logo uznać należy znak handlowy o charakterze graficznym, używany przez daną firmę do identyfikowania marki swojego produktu lub oferowanych usług oraz odróżniania ich od innych (por. J. Thomas Russell, W. Ronald Lane, Reklama według Ottona Kleppnera; Wydawnictwo FELBERG SJA, 2000 r., s. 621). Logo może obejmować zarówno nazwę przedsiębiorcy, jej skrót jak też nazwę konkretnego produktu lub usługi. Każda z tych form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach spełnia funkcje reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z daną firmą oraz oferowanymi przez nią towarami lub usługami, zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia. Zatem wydatek na tego rodzaju reklamę, zdaniem Sądu, stanowi koszt uzyskania przychodów. Ponadto, podkreślić należy, iż rozstrzygnięcia będące przedmiotem oceny Sądu podjęte zostały w ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji, co do sposobu i zakresu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na istotę tego postępowania, uregulowanego przepisami art. 14a – 14p O.p., przede wszystkim wyznaczyć należało zakres, jakiego dotyczyć może wypowiedź organów podatkowych, co do treści wniosku o interpretację. W art. 14b § 3 O.p. ustawodawca wskazał, iż składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że właściwy organ podatkowy porusza się tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Sąd natomiast ocenia zgodność stanowiska organów podatkowych z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy zawartego tylko i wyłącznie we wniosku. Mając powyższe na uwadze, Minister Finansów odniósł się w interpretacji do umów sponsoringowych i wydatków na stroje dla sponsorowanych podmiotów w ramach tych umów. W tym miejscu Sąd uznał, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 14b § 3 O.p., ponieważ błędnie ocenił zakres wniosku Skarżącej, co skutkowało wyrażeniem stanowiska w kwestii, w której podatnik nie wnosił o udzielenie pisemnej interpretacji. Zatem organy podatkowe nie mogły w niniejszej sprawie zająć stanowiska, co do charakteru wydatków na zakup strojów przekazywanych w ramach umów sponsoringowych, ponieważ skarżąca o to nie pytała. Ponadto, w skardze Skarżąca wskazała, że przedmiotowe stroje są przekazywane na własność pracownikom lub innym osobom biorącym udział w imprezach masowych, zawodach sportowych itp.. Nie mniej jednak z wniosku nie wynika, że skarżąca przekazuje te stroje na własność. Skarżąca wskazała jedynie, że odzież ta " wykorzystywana jest przez pracowników". Oznacza to rozszerzenie stanu faktycznego. Działanie takie Sąd uznał za niedopuszczalne w świetle art. 14b § 3 O.p., nakazującego wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego we wniosku o udzielenie interpretacji - a nie w dalszych pismach procesowych po wydaniu interpretacji. Poza tym, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego aktu, powodem uznania stanowiska Strony za nieprawidłowe, jest brak przekazywania strojów na własność pracownikom oraz osobom trzecim a także stwierdzenie organu, iż przedmiotowa odzież należy do kategorii zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku Spółki, nie zaliczanych do środków trwałych. W związku z tym organ wskazuje, iż "stwierdzenie, że nie jest ona wykorzystywana dla celów działalności prowadzonej przez skarżącą, lecz służy osobistym celom pracowników i innych osób albo bez uzasadnienia znajduje się poza siedzibą Spółki, skutkuje wyłączeniem wydatków poniesionych na jej zakup z kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 52 pdop." Sąd zauważa, iż Skarżąca wskazywała w stanie faktycznym, iż oznakowanie tej odzieży wyklucza używanie jej do celów osobistych. Zatem organ odpowiedział na pytanie modyfikując stan faktyczny przedstawiony w zapytaniu. Przy czym należy zauważyć, iż to czy dany strój, zawierający logo firmy jest przekazywany na własność czy też do czasowego wykorzystania pracownikom lub osobom trzecim, nie pozbawia go charakteru reklamowego. Odpowiednie oznaczenie tego stroju i cel zakupu decyduje o tym czy stanowi on reklamę czy też jej nie stanowi, a w konsekwencji decyduje o zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Nie ma znaczenia natomiast, kto jest właścicielem tych strojów. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną interpretację.