III SA/Wa 629/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę M. sp. z o.o., Skarżąca w tej sprawie, złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z: organizacją przez nią oraz na jej zlecenie szkoleń, seminariów, konferencji; uczestnictwem polskich lekarzy w konferencjach krajowych i zagranicznych organizowanych przez inne podmioty. Przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży artykułów medycznych i ortopedycznych. Klientami jej są placówki służby zdrowia. Skarżąca pokrywa koszty uczestnictwa lekarzy w szkoleniach, konferencjach i kongresach organizowanych przez nią lub na jej zlecenie, na terenie W., gdzie Spółka posiada własne sale, urządzenia, itp., albo poza W. W takich, przypadkach Spółka zaprasza na organizowane przez siebie konferencje i szkolenia lekarzy z różnych szpitali (z terenu całej Polski) specjalizujących się w dziedzinach medycyny, w których wykorzystywane mogą być produkty Spółki. Spółka pokrywa koszty noclegów lekarzy, przejazdów (np. pociągami), zwraca koszty paliwa, parkingów, itp. lekarzom przyjeżdżającym własnymi pojazdami, wyżywienia (zwykle Spółka zamawia katering dla wszystkich uczestników konferencji, niekiedy konferencja kończy się uroczystą kolacją), koszty zaangażowania wykładowcy. Skarżąca pokrywa też koszty uczestnictwa lekarzy w szkoleniach organizowanych przez inne podmioty, np. przez zagraniczny podmiot należący do tej samej grupy kapitałowej, albo przez krajowy lub zagraniczny podmiot niezwiązany ze Spółką nie działający na zlecenie Spółki. Uczestnictwo w takim kongresie, organizowanym zwykle poza granicami Polski, jest odpłatne. W takich przypadkach Spółka pokrywa koszt uczestnika - lekarza ze szpitala w Polsce, w którym oferowane przez Spółkę produkty mogłyby znaleźć zastosowanie. Są to koszty uczestnictwa w kongresie, dojazdu na miejsce i z powrotem. Ponadto w takim przypadku Spółka czasami przedstawiana jest jako sponsor lub współorganizator; zawsze na terenie kongresu znajduje się stoisko M., w którym uczestnicy kongresu mogą poznać produkty Spółki, związane z tematem, konferencji, porozmawiać z ekspertami M. o ich zastosowaniu. W związku z powyższym stanem faktycznym Skarżąca zadała pytanie: Czy wydatki poniesione przez Spółkę w obydwu opisanych wyżej przypadkach będą stanowiły koszt uzyskania przychodu Spółki? Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej u.p.d.o.p.), do kosztów uzyskania przychodów zalicza się wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Na podstawie powyższego przepisu możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który - racjonalnie oceniając - mógłby przyczynić się do powstania przychodu czy jego zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi. W ocenie Skarżącej nie ulega wątpliwości, iż organizuje ona spotkania z lekarzami w celu prezentowania swoich produktów, ich działania, możliwości zastosowań w zwalczaniu różnych schorzeń, itd. Od przekazania powyższych informacji osobom, które w praktyce miałyby korzystać z urządzeń oferowanych przez Skarżącą zależy, czy placówki medyczne nabędą te urządzenia. Skarżąca zaprasza na konferencje wyłącznie tych lekarzy oraz pielęgniarki, którzy zajmują się zwalczaniem schorzeń, przeprowadzaniem zabiegów, itp., w których może być wykorzystany sprzęt oferowany przez Spółkę. Wprawdzie zaproszenie lekarza z danego szpitala nie gwarantuje, że szpital nabędzie produkty oferowane przez Skarżącą, jednakże takiego warunku nie wskazuje art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Wydatki ponoszone przez Skarżącą na organizowanie konferencji, szkoleń, itp., na których prezentowane są produkty Spółki, pozostają w związku z działalnością Spółki, co jest warunkiem wystarczającym zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Nie ulega wątpliwości, iż w celu zorganizowania szkolenia, konferencji, kongresu, na których Spółka będzie prezentować produkty oraz ich zastosowanie w zabiegach medycznych, nie wystarczy zapewnienie sali, czy ewentualnie wykładowcy. Konieczne jest poniesienie również innych wydatków, takich jak zapewnienie uczestnikom wyżywienia, noclegu, przejazdu . W ocenie Skarżącej wydatki ponoszone w obydwu opisanych wyżej przypadkach powinny stanowić koszt uzyskania przychodów jako koszty ogólnej działalności Spółki. Ponadto omawiane wydatki - nawet gdyby Skarżąca nie uznała ich za koszt działalności Spółki na zasadach ogólnych - powinny być traktowane jako koszty reklamy produktu, a nie reprezentacji w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Odnośnie konferencji organizowanych przez podmioty inne, Skarżąca wskazała, że na konferencjach organizowanych przez inną spółkę z grupy, prezentowane są produkty M., omawiane są te rodzaje schorzeń, w procesie leczenia których znajdują zastosowanie produkty M., wykładowcy (najczęściej lekarze) z różnych krajów wskazują w jaki sposób produkty M. zostały wykorzystane w ich krajach, w szpitalach, w których pracują itp. Cała konferencja zorganizowana jest wyłącznie po to, aby przedstawić produkty M., na tle doświadczeń w ich stosowaniu przez różnych lekarzy w różnych krajach, co nie pozostaje bez wpływu na podjęcie przez poszczególne szpitale w danym kraju decyzji o nabyciu produktów M. Także Skarżąca pokrywa koszty uczestnictwa w tych konferencjach lekarzy z niektórych polskich szpitali, aby ostatecznie zwiększyć sprzedaż. Nie ulega wątpliwości, że im więcej możliwości zastosowania danego rodzaju urządzeń poznają lekarze, tym bardziej się do niego przekonają co z kolei zwiększa szanse na jego zakup (od Spółki) przez placówkę medyczną w Polsce, zatrudniającą tych lekarzy. Stąd też pokrywanie przez Spółkę kosztów uczestnictwa polskich lekarzy w powyższych konferencjach, organizowanych przez inne spółki z grupy, należy traktować jako koszt bieżącej działalności, mającej na celu dotarcie do potencjalnych klientów albo rozszerzenie współpracy. Analogicznie uwagi dotyczą konferencji organizowanych przez podmioty nie należące do grupy M. W związku z powyższym Spółka wniosła o potwierdzenie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na organizację szkoleń, seminariów, konferencji itp. organizowanych przez Spółkę lub na jej zlecenie, jak też kosztów uczestnictwa polskich lekarzy w konferencjach krajowych i zagranicznych. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2008 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej w zakresie dotyczącym możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją przez Spółkę oraz na zlecenie Spółki szkoleń, seminariów, konferencji - za prawidłowe, zaś w zakresie dotyczącym możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z uczestnictwem polskich lekarzy w konferencjach krajowych i zagranicznych organizowanych przez inne podmioty - za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, jednak pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik); jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona; pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów; został właściwie udokumentowany; nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Powyższe oznacza, iż wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. W szczególności zaś wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu (zachowania, zabezpieczenia źródła przychodu), względnie w celu uniknięcia ryzyka wystąpienia strat, bądź znacznego zmniejszenia uzyskiwanych dotąd dochodów. W ocenie organu wydatki Skarżącej związane z organizacją przez Spółkę oraz na zlecenie Spółki szkoleń, seminariów, konferencji, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Warunkiem formalnoprawnym zakwalifikowania przedmiotowych wydatków Spółki do kosztów uzyskania przychodów jest właściwe udokumentowanie faktu poniesienia danego wydatku. Minister Finansów wskazał, iż wydatki, ponoszone w związku z pokrywaniem kosztów uczestnictwa lekarzy w szkoleniach organizowanych przez inne podmioty, zostały wymienione jako darowizny i ofiary wszelkiego rodzaju w art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. pośród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. W sytuacji przedstawionej we wniosku w wyniku nieodpłatnego przekazywania przez Skarżącą świadczeń pieniężnych na rzecz lekarzy, dokonywanych w ramach finansowania uczestnictwa lekarzy w szkoleniach, konferencjach i kongresach organizowanych przez inne podmioty, następuje niewątpliwie pomniejszenie majątku Skarżącej z tego tytułu. Tego typu działalność nosi znamiona wydatków związanych z reklamą. Zatem kosztów uczestnictwa lekarzy w szkoleniach, konferencjach i kongresach organizowanych przez inne podmioty wymienione we wniosku, ponoszonych przez Skarżącą w związku ze świadczeniami pieniężnymi przekazywanymi nieodpłatnie na rzecz lekarzy, z uwagi na treść art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p., nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca wniosła o potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska przedstawionego we wniosku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] stycznia 2009 r. Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o zmianę interpretacji indywidualnej oraz o potwierdzenie stanowiska Skarżącej, że będzie miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione przez Skarżącą z tytułu pokrycia kosztów uczestnictwa lekarzy ze szpitali polskich w zagranicznych konferencjach naukowych, organizowanych przez podmioty inne niż Skarżąca lub podmioty spoza grupy, do której należy Skarżąca. Interpretacji indywidualnej zarzuciła: naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p., polegającą na twierdzeniu, iż Spółka nie ma prawa zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wydatków ponoszonych przez Spółkę z tytułu opłacenia kosztów uczestnictwa lekarzy w konferencjach naukowych organizowanych przez podmioty inne niż Spółka lub podmioty spoza grupy, do której należy Spółka; rażące naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niejasne i niezrozumiałe uzasadnienie uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe. W ocenie Skarżącej interpretacja indywidualna, obarczona jest wadami błędnej interpretacji art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p., a ponadto ich uzasadnienie utrudnia poznanie właściwego stanowiska Ministra Finansów. Z uzasadnienia wynika tylko, że organ nie podziela jej stanowiska, nie zrozumiałe jest jednak dla Skarżącej z jakiego powodu. W szczególności Skarżąca nie wie, czy jej działania, Minister Finansów uznaje wyłącznie za reklamę, wyłącznie za darowiznę, czy też za darowiznę i reklamę równocześnie. Spółka nie wie, dlaczego organ nie podziela poglądu Spółki, iż cel darowizny i cel działań reklamowych jest inny, mimo że w obydwu przypadkach koszty z tym związane ponosi reklamodawca ("darczyńca"). W końcu też argument o niewłaściwie, zdaniem organu, dobranej przez Spółkę grupie docelowej, oprócz jego nietrafności, również wprowadza w błąd dlatego, że wydatki na działania reklamowe związane z pokryciem kosztów udziału lekarzy w konferencjach organizowanych przez Spółkę, skierowane do tej samej grupy osób, zostały uznane przez organ za koszty uzyskania przychodu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył: I. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydatnych aktów, w tym przypadku, interpretacji indywidualnej Ministra Finansów, z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." – Sąd rozstrzyga w graniach danej prawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. II. Badając interpretację indywidualną Ministra Finansów we wskazanym zakresie Sąd uznał, że nie narusza ona prawa, a złożona skarga nie jest uzasadniona. Analizując przedstawione materiały, należy wskazać, że wniosek o wydanie interpretacji został złożony w dniu 1 października 2008 r. zaś interpretacja indywidualna została wydana przez Ministra Finansów w dniu [...] grudnia 2008 r., a doręczona Skarżącej Spółce 22 grudnia 2008 r. Oznacza to, że Minister Finansów dochował terminu wskazanego w art. 14 d) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wniosek odpowiadał warunkom formalnym – art. 14b)§ 3 Ordynacji, wobec czego został rozpoznany bez konieczności uzupełniania go przez Spółkę. Co prawda, w ocenie Sądu do wniosku powinien być dołączony odpis z Krajowego Rejestru Sądowego celem wykazania przez wnoszącego uprawnień do jego podpisania, a tego dokumentu zabrakło wobec czego Minister Finansów powinien wezwać zarząd Spółki do jego złożenia. Uchybienie to jednak zostało konwalidowane na etapie sądowym poprzez złożenia przez Spółkę odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, ważnego na dzień złożenia wniosku, w którym wykazano uprawniania osoby podpisującej wniosek i udzielającej pełnomocnictwo do sporządzenia skargi, do jednoosobowej reprezentacji Spółki. Interpretacja odpowiada warunkom określonym w art. 14c) Ordynacji podatkowej, zawierając ocenę stanowiska Spółki wraz z jej uzasadnieniem prawnym. W konsekwencji, na dwa pytania Spółki, opisane we wniosku, Minister Finansów wydał interpretację odnoszącą się do obu pytań. W pierwszym zagadnieniu - co do organizowaniu przez Spółkę oraz na jej zlecenie szkoleń, seminariów i konferencji, zgodził się ze Spółką, że wydatki przeznaczone na ten cel mieszczą się w pojęciu kosztów uzyskania przychodów, a więc uznał, że stanowisko Spółki było prawidłowe. Natomiast co do odpowiedzi na drugą kwestię, dotyczącą możliwości ujęcia w kosztach uzyskania przychodów, wydatków na uczestnictwo polskich lekarzy w konferencjach krajowych i zagranicznych, organizowanych przez inne pomioty gospodarcze, uznał, że przepisy art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. wykluczają taką możliwość. Stanowisko zajęte w obu kwestiach Minister Finansów wnikliwie uzasadnił, przytaczając ocenę prawną, znajdującą odbicie w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, że wydatki wskazane na cel opisany w pytaniu pierwszym stanowią koszty uzyskania przychodów. III. Zdaniem Sądu, stanowisko Ministra Finansów co do wydatków przeznaczonych przez Spółkę na szkolenia, organizowane przez inne podmioty gospodarcze w kraju i za granicą jest również prawidłowe. Podkreślenia wymaga oczywista okoliczność, iż zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka ponosząc w takich przypadkach, na rzecz osoby trzeciej jaką jest lekarz, koszty wyjazdu na konferencję naukową czy szkolenie, koszty uczestnictwa w szkoleniu czy konferencji w tym jego zakwaterowanie i wyżywienie wreszcie koszty nauki celem podniesienia kwalifikacji - uposaża tę osobę trzecią pod tytułem darmym. Zgodnie z art. 888 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Okoliczność, iż Spółka nie zawiera z lekarzami pisemnych umów nie ma znaczenia dla oceny sprawy gdyż każda umowa może być realizowana również poprzez fakty dokonane (per facta concludentia). Działanie takie jest darowizną na rzecz osoby trzeciej, a wynika z oceny opisanego stanu faktycznego bowiem uposażona osoba nie zostaje zobowiązana do świadczenia wzajemnego. Gdyby tak było i strony faktycznej darowizny miałyby zawiera dalsze umowy dwustronnie zobowiązujące, niniejsza interpretacja indywidualna pozostaje bez zastosowania do wskazanego stanu faktycznego. Skoro więc, według sporządzonego wniosku o interpretację, lekarz uczestniczy w konferencjach organizowanych przez innego przedsiębiorcę nieodpłatnie z jego strony, a odpłatnie ze strony Spółki, to do takiego stanu faktycznego ma w pełni zastosowanie przepis art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. o wyłączeniu wartości darowizn z kosztów uzyskania przychodów podatnika. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania lub zabezpieczenie źródła z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p. Nie wszystkie jednak wydatki, które wprawdzie pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z uzyskaniem przychodu, są z woli ustawodawcy, kosztami uzyskania przychodu. Do takich należą między innymi wydatku wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. , poniesione na reprezentację, do których zalicza się wydatki na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów w tym alkoholowych. Do nich również należą darowizny na rzecz osób trzecich wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p. Skoro wymienione we wniosku szkolenia czy konferencje mają spowodować wymierny przychód dla kontrahenta Spółki poprzez zwiększenie asortymentu sprzedaży produktów wytworzonych czy zakupionych to właśnie kontrahent może wprowadzić wydatki na organizację szkolenia czy konferencji w koszty uzyskania przychodów. Natomiast Spółka, ponosząc koszty, za udział w szkoleniach czy udział w konferencjach, uzyskuje efekty propagowania produktu przez inną osobę reklamującą określone produkty na konferencjach czy szkoleniach jedynie w sposób pośredni. Związek przychodów Spółki z kosztami wykładanymi na szkolenia osób, które mają w przyszłości korzystać z tych produktów nie tylko nie jest bezpośredni, ale tak oddalony, że nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Przy brzmieniu tego przepisu nawet nie można sobie wyobrazić odmiennej interpretacji. Niezależnie więc od pozbawienia podatników, przez ustawodawcę, możliwości zaliczenia darowizn do kosztów uzyskania przychodów, poniesione w analizowanym w tym przypadku koszty nie mieszczą się w klauzuli generalnej. Z tych przyczyn, w ocenie Sądu uzasadnienie zawarte na str. 6 i 7 interpretacji indywidualnej Ministra Finansów, zawierając listę warunków jakie musi spełnić podatnik, aby uzyskać pomniejszenie podstawy opodatkowania, jest prawidłowe. Natomiast nie można zgodzić się z Ministrem Finansów, że w stanie faktycznym opisanym przez Spółkę mamy do czynienia z reklamą produktów. Reklama to działania podjęte celem zachwalania konkretnego produktu będącego w obrocie handlowym lub w ofercie produkcyjnej. Za stanu faktycznego, wskazanego we wniosku, nie wynika aby dochodziło do reklamy konkretnych produktów, we wniosku jedynie wymieniono, podejmowane w ramach szkoleń zabiegi operacyjne nie zaś asortyment wyrobów potrzebnych do przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Słusznie zwrócił na to uwagę Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (str. 11 odpowiedzi). Należy podkreślić, że rozbieżność, w tym względzie, pomiędzy interpretacją indywidualną, a odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie ma zresztą znaczenia dla oceny stanowiska podatnika, który w złożonym wniosku nawet nie wskazał, że uczestnictwo lekarzy w kursach czy konferencjach, organizowanych przez innych przedsiębiorców, może stanowić koszty reklamy produkowanych czy pozostających w obrocie handlowym Spółki sprzętów. Na ma również znaczenia, dla kwalifikacji prawnej stanu faktycznego wniosku, polemika Spółki i Ministra Finansów na temat uznania tych sprzętów czy też nie uznania, za produkty objęte ustawą z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271) bo nie taki był zakres pytania o interpretację, przedstawionego przez Spółkę. Poza tymi kwestiami uzasadnienie jest przejrzyste tak jak i odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rezultacie Sąd nie podzielił zarzutu skargi co do naruszenia przez Ministra Finansów przepisu art. 14 c) § 2 Ordynacji podatkowej "poprzez niejasne i niezrozumiałe uzasadnienie uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe". Również drugi z zarzutów skargi, o naruszenie przepisu art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p., wobec przedstawionych rozważań, należało uznać za bezzasadny. Na marginesie – co do uwag skargi o niezrozumiałej interpretacji Ministra Finansów to należy zaznaczyć, że Minister Finansów w interpretacji odpowiada na koncepcje podatnika, przedstawione we wniosku. Natomiast podatnik, sam, kwalifikuje koszty, co wynika z art. 15 i 16 u.p.d.o.p. i skoro we wniosku wyraźnie nie wskazał na koszty reklamy określonych produktów to nie może czynić zarzutów tejże interpretacji indywidualnej, że nie uwzględniła kosztów ich reklamy. Z tych przyczyn, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę oddalono.