III SA/Wa 631/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji C.B. (dalej zwany: "Skarżącym"), wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmienił, że ciążą na nim dwa zobowiązania podatkowe w niniejszej sprawie kwota 683.089 zł i w drugiej analogicznej sprawie kwota 268.363 zł. Skarżący podkreślił, że uiszczenie tych należności stanowi znaczne obciążenie dla jego majątku, zmuszając do szybkiej wyprzedaży mienia. Zdaniem Skarżącego taka wyprzedaż prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że nie posiada nieruchomości, zaś jego ruchomości wycenia się na kwotę niższą niż łączna suma zobowiązań. Również dochody Skarżącego nie pozwalają na spłatę tych zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący nie wskazał okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podał konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Sąd nie dysponuje danymi o stanie majątkowym Skarżącego, zaś zweryfikowanie tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem majątku Skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się przy uwzględnieniu szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej. Rację ma Skarżący, że kwota wynikająca z decyzji jest znaczna, ale jednocześnie Skarżący wskazuje, że wykonanie decyzji "stanowiłoby znaczne obciążenie dla jego majątku". Z powyższego nie wynika, że Skarżący nie dysponuje kwotami określonymi w zaskarżonych decyzjach, zaś wykonie decyzji będzie tylko wyprzedażą majątku. Skarżący nie wyjaśnił jakie są jego dochody, co zalicza do swojego majątku ruchomego. Skarżący nie załączył do wniosku żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową np. wyciągów bankowych, umowy o pracę. Aby Sąd rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji miał pełen obraz sytuacji majątkowej, Skarżący winien był wykazać, że nie ma zgromadzonych żadnych oszczędności ani nie ma takiego majątku, który może spieniężyć celem wykonania decyzji. Z wniosku o wstrzymanie wykonania jednoznacznie natomiast wynika, iż Skarżący ma wartościowy majątek ruchomy, choć jego wartości nie podał. Wobec powyższego w ocenie Sądu na podstawie okoliczności podanych we wniosku o wstrzymanie wykonania nie można jednoznacznie przyjąć, że wykonanie decyzji narazi Skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącego jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu poza wysokością kwoty zobowiązania wynikającą z decyzji. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. Z wniosku Skarżącego nie wynika jaka jest jego aktualna sytuacja majątkowa, zaś uzasadnienie wniosku jest niezindywidualizowane i na tyle ogólne, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.