III SA/Wa 642/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza M. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. M. P. kwotę 4061 zł (słownie: cztery tysiące sześćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz [...]Z.(dalej zwany "Burmistrzem") postanowieniem z dnia [...]czerwca 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Wspólnocie [...] (dalej zwana "Stroną", "Skarżącą" lub "Wspólnotą") opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w Z.przy ulicy [...]stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...], obrębu [...]. Następnie decyzją z dnia[...] sierpnia 2015 r., określił Wspólnocie opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości za okres od 1 kwietnia 2015 r. do 30 września 2015 r. w wysokości 56,00 zł za każde gospodarstwo domowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.(dalej zwane "SKO"), w następstwie rozpoznanego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Burmistrz w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., określił Skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w Z.przy ul. [...]stanowiącą działkę ewidencyjną [...], obrębu [...] za okres od 1 kwietnia 2015 r. do 30 września 2015 r. w wysokości 56 zł za każde gospodarstwo domowe. Skarżąca odwołaniem z 7 grudnia 2019 r. wniosła o wycofanie powyższej decyzji zwiększającej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie 04-09.2015, zwiększenie częstotliwości odbioru odpadów zmieszanych oraz segregowanych oraz protokolarne rejestrowanie przypadków nieprawidłowej segregacji. W odwołaniu wskazano m.in., że wykonywana przez firmę wywożącą odpady segregowane dokumentacja zdjęciowa nie była potwierdzana przez żadną z osób ze Wspólnoty Mieszkaniowej, Wspólnota Mieszkaniowa zgłaszała problemy z brakiem odbiorów odpadów komunalnych przez firmę M. oraz P. do Urzędu Miasta. Zalegające śmieci były przyczyną nasilenia się problemów ze szczurami i brakiem miejsca w pojemnikach na wyrzucane odpady. Wspólnota prosiła wówczas o zwiększenie częstotliwości odbioru odpadów o dodatkowy przyjazd w ciągu tygodnia. Miasto Z.nie zwiększyło częstotliwości. Częstotliwość odbioru odpadów segregowanych również powinna być większa. Bardzo często przy odbiorze pracownicy M. oraz P. zabierali tylko te śmieci, które są w pojemnikach, natomiast pozostałe śmieci wrzucali do pojemników co powodowało, że były one od razu niemal pełne. Następowało wówczas błędne koło. SKO decyzją z dnia [...]stycznia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu zwróciło uwagę, że Rada Miasta Z. uchwałą Nr [...] z dnia[...] września 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. 8022) ustaliła miesięczną stawkę opłaty od właścicieli nieruchomości za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 56,00 złotych od jednego gospodarstwa domowego oraz stawkę miesięczną w wysokości 28 zł w przypadku odpadów zbieranych i odbieranymi w sposób selektywny. Z kolei z postanowienia Burmistrza z dnia [...] czerwca 2015 r wynikało, iż w sytuacji, gdy Wspólnota złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomość położoną w Z.przy ul. [...]padając ilość prowadzonych gospodarstw domowych równą 89 i wysokość miesięcznej opłaty 2.492 zł to świadczy o tym, iż wysokość miesięcznej opłaty w przeliczeniu na 1 gospodarstwo domowe wynosi 28,00 zł (odpady segregowane). Pierwsza deklaracja była korygowana jednak zmieniała się wyłącznie ilość prowadzonych gospodarstw na terenie nieruchomości, natomiast sam współczynnik wysokości opłaty pozostawał bez zmian. Według SKO ustalenia, iż z terenu przedmiotowej nieruchomości od 1 kwietnia 2015 r. do 30 września 2015 r. odbierane będą odpady zmieszane (nie poddane segregacji) wobec czego wysokość opłaty miesięcznej powinna stanowić iloczyn stawki opłaty w wysokości 56,00 zł miesięcznie i ilości gospodarstw domowych, dokonano na podstawie codziennych raportów dotyczących ilości oraz sposobu segregacji oraz w związku z licznymi wezwaniami podmiotu obsługującego mieszkańców w zakresie odbioru odpadów z frakcji suche (szkło, papier, plastik). Organ odwoławczy odnosząc się do kryterium pozwalającego na stwierdzenie niezachowania wymogu segregowania odpadów podniósł, że organ pierwszej instancji nie jest każdorazowo zobowiązany do sporządzenia protokołu z czynności kontrolnych w razie stwierdzenia przez podmiot odbierający odpady, że odpady zbierane są nieselektywnie. Zauważył przy tym, że ustawodawca nie wprowadził żadnej regulacji pozwalającej na stwierdzenie, że selektywna zbiórka odpadów ma miejsce wtedy, kiedy określona (np. przeważająca) część odpadów jest prawidłowo umieszczana w kontenerach przeznaczonych na zbieranie określonej frakcji, a w odniesieniu do pozostałej części wymóg ten nie jest zachowany. SKO zwracając uwagę, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów z dnia 29 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 19), obowiązującym od 1 lipca 2017 r., nie zostały ustalone minimalne wielkości dopuszczalnego udziału poszczególnych kategorii lub frakcji limitujących kwalifikowanie zbiórki odpadów, jako zbieranych selektywnie, uznało, że w 2015 r. nie było i nadal nie ma żadnej regulacji pozwalającej na stwierdzenie, że selektywna zbiórka odpadów jest zachowana, gdy znaczna (np. określona orientacyjnie bądź procentowo) część odpadów jest prawidłowo umieszczona w kontenerach przeznaczonych na zbieranie określonej frakcji, a pozostałe odpady z naruszeniem zasad segregacji. Nie ma też żadnych uregulowań co do częstotliwości naruszenia zasady segregowania odpadów jako podstawy do uznania, że deklaracja budzi "uzasadnione wątpliwości". Jednocześnie opierając się na regulacji zawartej w art. 9e ust. 1 i ust 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 z późn. zm.; dalej zwana "u.c.p.g.") za niedopuszczalne nawet w minimalnym zakresie uznał mieszanie odpadów podlegających selektywnej zbiórce. Organ odwoławczy nie odmówił wiarygodności pismu M.w W. Sp. z o.o. z dnia 3 listopada 2015 r., z którego wynikało, iż podczas obsługi posesji w Z.przy ul. [...] zakresie odbioru odpadów selektywnie zbieranych (tworzywa sztuczne, makulatura, szkło) w okresie od 01.04.2015 - 30.09.2015 został odnotowany notoryczny brak prawidłowej segregacji. Powyższe ustalenia potwierdziły codzienne raporty dotyczące ilości oraz sposobu segregacji i zgromadzonych zdjęć. Mając powyższe na uwadze uznało, że przeprowadzone przez Burmistrza postępowanie dowodowe było prawidłowe i doprowadziło do zgromadzenia materiałów dowodowych, które pozwalają uznać, że Wspólnota gromadziła odpady o charakterze mieszanym. Stanowiące podstawę rozstrzygnięcia pismo przedsiębiorstwa odbierającego odpady potwierdza, że Wspólnota nie prowadziła selektywnej gospodarki odpadami na etapie ich gromadzenia. W toku postępowania organ pierwszej instancji działał zgodnie z przepisami prawa, podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzył w sposób wyczerpujący. SKO nie negując, że spełnienie wymogów segregacji w odniesieniu do budynków wielolokalowych, może okazać się w praktyce trudne, zauważyło, że to w gestii Wspólnoty leży maksymalne zabezpieczenie altany śmietnikowej gwarantujące, że prawidłowo segregowane przez mieszkańców odpady pozostaną w przeznaczonych na poszczególne frakcje pojemnikach. Osiągnięciu pożądanego stanu rzeczy służą między innymi środki o charakterze fiskalnym. Ich zastosowanie sprzyja zarówno samodyscyplinie mieszkańców, jak i społecznej kontroli przestrzegania zadeklarowanych zasad. Zdaniem organu nie bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że gmina, ponosząca koszty gospodarowania odpadami, musi w przypadku odpadów zmieszanych uiścić podwyższone opłaty z tego tytułu. Wspólnota w skardze z dnia 13 lutego 2019 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.; dalej "O.p.") w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji uznanie, iż wynika z niego, jakoby Skarżąca nie prowadziła selektywnej zbiórki odpadów w okresie objętym decyzją, b) art. 122, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, c) art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez niewystarczające odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do stanu faktycznego sprawy, d) art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez nieodniesienie się przez Organ w uzasadnieniu decyzji do zarzutów Skarżącej sformułowanych w odwołaniu, e) art. 9f oraz art. 9u ust. 1 i 2 u.c.p.g. w zw. z art. 379 oraz art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez brak sporządzenia protokołu z kontroli, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 6o u.c.p.g. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez wydanie decyzji za okres od 1 kwietnia do 30 września 2015 r. jedynie na podstawie prognozy, a nie zaistniałego stanu faktycznego, b) art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.) w zw. z art. 1a oraz art. 9f u.c.p.g. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż odpady mogą być uznane w całości jedynie za zbierane i w sposób selektywny lub nieselektywny i odbierane w ten sposób, w sytuacji, gdy nie jest wykluczone prowadzenia zbiórki odpadów częściowo w sposób selektywny, a częściowo w sposób nieselektywny. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzyło przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznało za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza określającą Skarżącej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w Z.przy ul. [...]stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], obrębu [...] za okres od 1 kwietnia 2015 r. do 30 września 2015 r. w wysokości 56 zł za każde gospodarstwo domowe w następstwie ustalenia, że z terenu przedmiotowej nieruchomości w tym okresie obierane były odpady zmieszane (nie poddane segregacji). W tym kontekście podstawowe znacznie ma kwestia weryfikacji prawidłowości ustalenia, że w badanym okresie obierane były odpady zmieszane (nie poddane segregacji). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 1366/16 "podstawowym celem postępowania podatkowego jest załatwienie sprawy po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego (art. 122 o.p.). W tym celu organ podatkowy jest obowiązany nie tylko zebrać materiał ale i wyczerpująco go rozpatrzyć. Gromadzenie i rozpatrzenie dowodów w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest zatem ustawowym obowiązkiem organu. W konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy winno nastąpić na podstawie zupełnego materiału dowodowego, a formułowane wnioski muszą odpowiadać tak zasadom logiki jak i życiowego doświadczenia (art. 187 § 1 o.p. i 191 o.p.).". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2017 r. , sygn. akt II FSK 3032/15 "Wymaganym elementem uzasadnienia decyzji jest ocena całokształtu materiału dowodowego. Ocenę taką można uznać za zgodną z art. 191 o.p., jeżeli podlegały jej wszelkie dowody zebrane w sprawie, związki między tymi dowodami, przy ocenie uwzględniono zasady doświadczenia życiowego, wiedzy dostępnej każdemu przeciętnemu człowiekowi, logiki. Ocena dowodów powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym organ ma obowiązek nie tylko zrelacjonować, jakie dowody przeprowadził i opisać je, ale również wyjaśnić, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a które uznał za niewiarygodne i z jakich powodów. Organ odwoławczy ma przy tym obowiązek odniesienia się do dowodów wskazywanych przez stronę oraz jej argumentacji prezentowanej tak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w toku całego postępowania podatkowego." Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, należy uznać, że w niniejszej sprawie Organy nie doprowadziły do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrały i w konsekwencji nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, a co za tym idzie nie były uprawnione uznać, że z terenu przedmiotowej nieruchomości były zbierane odpady zmieszane. W tym zakresie również samo uzasadnienie obu decyzji jest wadliwe, w szczególności Organy powołują się na dowody, które nie zostały zgromadzone w sprawie, organ odwoławczy nie odnosi się do argumentacji przedstawionej przez Skarżącą w odwołaniu. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że "[n]a podstawie codziennych raportów dotyczących ilości oraz sposobu segregacji, w związku z licznymi wezwaniami podmiotu obsługującego mieszkańców w zakresie odbioru odpadów z frakcji suche (szkło, papier, plastik) oraz informacji od tego podmiotu, ustalono, że z terenu przedmiotowej nieruchomości od 01.04.2015 r. do 30.09.2015 r. odbierane były odpady zmieszane (nie poddane segregacji) (...)". Podobnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w uzasadnieniu decyzji wskazało, że ".w W.Sp. z o.o. poinformował pismem z dnia 3 listopada 2015 r., iż podczas obsługi posesji w Z.przy ul. [...] w zakresie odbioru odpadów selektywnie zbieranych (tworzywa sztuczne, makulatura, szkło) w okresie od 01.04.2015 – 30.09.2015 został odnotowany notoryczny brak prawidłowej segregacji. Odpady znajdujące się w pojemnikach przeznaczonych na tworzywa sztuczne, makulaturę i szkło, jednoznacznie przypominały skład morfologiczny zmieszanych odpadów komunalnych. Zdaniem Składu Orzekającego nie można odmówić wiarygodności pismu przedsiębiorstwa odpowiadającego za odbiór odpadów, a ponadto stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ I instancji na podstawie codziennych raportów dotyczących ilości oraz sposobu segregacji i zgromadzonych zdjęć.". W tym kontekście należy zauważyć, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy składa się zasadniczo z trzech zdjęć (załączonych do postanowienia z dn. [...] czerwca 2015 r.) oraz informacji M. w W. z dnia 3 listopada 2015 r. o treści "M.w W. Sp. z o.o. uprzejmie informuje, iż podczas obsługi posesji w Z.przy ul. [...] w zakresie odbioru odpadów selektywnie zbieranych (tworzywa sztuczne, makulatura, szkło) w okresie od 01.04.2015 – 30.09.2015 został odnotowany notoryczny brak prawidłowej segregacji. Odpady znajdujące się w pojemnikach przeznaczonych na tworzywa sztuczne, makulaturę i szkło, jednoznacznie przypominały skład morfologiczny zmieszanych odpadów komunalnych". Tym samym należy stwierdzić, że Organy oparły swoje ustalenia na dowodach, które nie zostały zgromadzone w sprawie. Organ pierwszej instancji wskazał na "codzienne raporty dotyczące ilości oraz sposobu segregacji", wskazał również na "liczne wezwania podmiotu obsługującego mieszkańców w zakresie odbioru odpadów" (które to dowody nie zostały zgromadzone w sprawie). Podobnie organ drugiej instancji wskazał, że podstawą dokonanych ustaleń były m.in. wspomniane raporty dotyczące ilości oraz sposobu segregacji. Organ drugiej instancji wskazał również na zgromadzone zdjęcia jako podstawę dokonanego ustalenia (co istotne organ pierwszej instancji nie wymienił tychże zdjęć jako podstawy ustalenia faktu odbioru odpadów zmieszanych z nieruchomości). Jeśli chodzi o wskazane trzy zdjęcia, to niezależnie od tego, że ze zdjęć nie wynika kto ją wykonał (co ma znaczenie z punktu widzenia ewentualnego potwierdzenia, że zostały wykonane na ul. [...] w dniu [...]lipca 2015 r.), same zdjęcia zostały wykonane w taki sposób, że pozostają wątpliwości co do tego, czy doszło do zmieszania odpadów. Zdjęcia poza wskazaniem miejsca ich wykonania oraz daty nie zawierają żadnego dodatkowego opisu i wyjaśniania. Fotografowane są jak wydaje się różne pojemniki (pierwszy wystawiony na zewnątrz z zamkniętą pokrywą, drugi otwarty częściowo wypełniony, dwa kolejne pojemniki sfotografowane z oddali). Na dwóch z trzech zdjęć nie wiadomo jakie pojemniki zostały sfotografowane, na trzecim z oddali widać pojemniki oznaczone jako "pozostałe odpady komunalne" ale odpady znajdują się w workach plastikowych, gdzie nie widać ich zawartości. Sąd jeszcze raz zwraca uwagę, że zdjęcia nie zostały zaopatrzone w żaden opis, ani komentarz. Wskazując na "zgromadzone zdjęcia" (jako podstawę dokonanego ustalenia) SKO nie odniosło się jednak wprost do poszczególnych zdjęć ze wskazaniem co zostało na nich uwidocznione i z czego wynika (na ich podstawie), że Organy uznały, że doszło do braku segregacji odpadów. W tym miejscu należy wskazać, że ocena dowodów powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym organ ma obowiązek nie tylko zrelacjonować, jakie dowody przeprowadził i opisać je, ale również wyjaśnić, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a które uznał za niewiarygodne i z jakich powodów. W efekcie kluczowego znaczenia nabiera informacja z M. w W. Sp. z o.o. z 3 listopada 2015 r. (wyłącznie o tę informację został uzupełniony materiał dowodowy w następstwie uchylenia przez SKO decyzji z [...]ierpnia 2015 r. z powodu braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego). W tym kontekście należy podkreślić, że na każdym etapie postępowania (pismo z dnia 21 lipca 2015 r., odwołanie z dn. 20 sierpnia 2015 r., odwołanie z dn. 7 grudnia 2015 r., skarga z dnia 13 lutego 2019 r.), Skarżąca wskazywała, że zgłaszane były problemy z brakiem odbioru odpadów komunalnych przez firmę M., braku zwiększenia częstotliwości odbioru i zabierania przez pracowników M. wyłącznie odpadów znajdujących się w pojemnikach, a następnie wrzucaniem pozostałych odpadów do pojemników. W skardze Skarżąca podnosiła, że "zgodnie z wyjaśnieniami Skarżącej przedmiotowy podmiot nie tylko dokonywał odbioru odpadów zbyt rzadko, co powodowało gromadzenie się tych odpadów poza pojemnikami, lecz także odbierał jedynie odpady zgromadzone w pojemnikach nie zabierając pozostałych. To właśnie pracownicy tego podmiotu następnie umieszczali nieodebrane przez siebie odpady w pojemnikach nie zważając na ich rodzaj i segregację". W tym kontekście oparcie rozstrzygnięcia zasadniczo wyłącznie na oświadczeniu podmiotu odbierającego odpady bez jakiegokolwiek odniesienia się przez Organy (i bez zebrania jakichkolwiek informacji w tym zakresie) do zastrzeżeń formułowanych przez Skarżącą co do działań tego podmiotu (które to działania, jak wskazuje Skarżąca, miały kluczowe znaczenie dla ustalenia kwestii braku segregacji odpadów przez mieszkańców Skarżącej) stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania – w szczególności w zakresie gromadzenia i rozpatrzenia dowodów w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, należytego uzasadnienia obu decyzji. W tym zakresie nie tylko wadliwa była decyzja SKO, skoro w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniosło się do argumentacji podniesionej w odwołaniu z dn. 7 grudnia 2015 r. w tym zakresie ("Wspólnota Mieszkaniowa zgłaszała problemy z brakiem odbiorów odpadów komunalnych przez firmę M. oraz do tut. Urzędu Miasta"), wadliwa była również decyzja pierwszej instancji, tj. decyzja z dn. [...]listopada 2015 r., w której Burmistrz w ogóle nie odniósł się do tychże zastrzeżeń. Skoro bowiem dotychczasowy materiał dowodowy był niewystarczający (o czym świadczyło uchylenie decyzji przez SKO decyzją z dn. [...] października 2015 r.), to jego uzupełnienie o przedmiotową informację z M. z dn. 3 listopada 2015 r. wobec formułowanych przez Skarżącą przed ponownym wydaniem decyzji (pismo z 21 lipca 2015 r., odwołanie z 20 sierpnia 2015 r.) zastrzeżeń co do tego podmiotu Skarżącą wymagało również odniesienia się przez ten Organ do tejże kwestii. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy (skutkującego ustaleniem, że z terenu przedmiotowej nieruchomości w tym okresie obierane były odpady zmieszane (nie poddane segregacji)), tj naruszenia: - art. 122, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, - art. 191 ustawy O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji uznanie, iż wynika z niego, jakoby Skarżąca nie prowadziła selektywnej zbiórki odpadów w okresie objętym decyzją, - art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez niewystarczające odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do stanu faktycznego sprawy, - art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez nieodniesienie się przez Organ w uzasadnieniu decyzji do zarzutów Skarżącej sformułowanych w odwołaniu. Jednocześnie w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 9f oraz art. 9u ust. 1 i 2 u.c.p.g. w zw. z art. 379 oraz art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez brak sporządzenia protokołu z kontroli. Zgodnie z art. 9f u.c.p.g. w przypadku niedopełniania przez właściciela nieruchomości obowiązku w zakresie selektywnego zbierania odpadów komunalnych podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako zmieszane odpady komunalne i powiadamia o tym gminę. Zgodnie natomiast z art. 9u ust. 1 i 2 u.c.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów ustawy (ust.1 ). Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 379 i art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.) (ust. 2). Sąd zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 836/18, iż "nie sposób wywieść z art. 9u u.c.p.g. w związku z art. 379 i 380 u.p.o.ś., że organ I instancji jest każdorazowo zobowiązany do wdrożenia procedury, o której mowa w art. 9u u.c.p.g. i zweryfikowania w drodze czynności kontrolnych zasadności stwierdzenia przez podmiot odbierający odpady, że odpady zbierane są nieselektywnie. Procedura przewidziana w art. 9u u.c.p.g. ma szerokie zastosowanie, dotyczy bowiem przestrzegania i stosowania przepisów u.c.p.g. także w wielu innych sytuacjach prawnych i przez wiele innych podmiotów". Z przedstawionych względów sąd uznał, że obie decyzje naruszają prawo, przy czym brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego czyni przedwczesną ocenę zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych w skardze. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Ponownie rozpoznając sprawę organy zbiorą i w sposób wyczerpujący rozpatrzą cały materiał dowodowy, w szczególności – jeżeli były sporządzane codzienne raporty dotyczące ilości oraz sposobu segregacji, zgromadzą te raporty, jeżeli były kierowane wezwania podmiotu obsługującego mieszkańców zgromadzą te wezwania, jeżeli Skarżąca zgłaszała problemy z brakiem odbioru odpadów komunalnych zgromadzą te zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji Organy nie tylko zrelacjonują, jakie dowody przeprowadziły i opiszą je, ale również wyjaśnią, którym dowodom dały wiarę i dlaczego, a które uznał za niewiarygodne i z jakich powodów. Organy odniosą się do argumentów podnoszonych przez Skarżącą, w szczególności co do zbyt rzadkiego odbioru odpadów przez podmiot je odbierający i konsekwencji z tym związanych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 4061 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi w wysokości 444 zł, opłatę skarbową w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego w kwocie 3600 zł, ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).