III SA/Wa 645/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska(spr.), Sędziowie Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J. O., M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. oddala skargę. Decyzją z [...] stycznia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. i M. O., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] października 2004 r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Organ odwoławczy uznał, podzielając stanowisko organu I instancji, że dochody osiągane przez M. O. z działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 1999 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podatnik dopiero z dniem 1 marca 1999 r. uzyskał status zakładu pracy chronionej i od tego dnia osiągane przez niego dochody korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.). W zeznaniu podatkowym o wysokości wspólnych dochodów osiągniętych w 1999 r. (PIT-33) małżonkowie powinni zatem wykazać dochody uzyskane przez męża w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 1999 r. jako dochody podlegające opodatkowaniu, a dochody uzyskane przez niego w okresie od 1 marca do 31 grudnia tego roku potraktować jako dochody wolne od podatku dochodowego. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że nie ma znaczenia dla sprawy zaświadczenie wydane przez organ I instancji w 2000 r., iż skarżący nie posiada zaległości podatkowych, gdyż nieprawidłowości stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji zostały ujawnione dopiero w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach od 27 listopada 2003 r. do 12 grudnia 2003 r. Podatnicy, niezadowoleni z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., pismem z 14 lutego 2005 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący powtórzyli w zasadzie argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Ich zdaniem, skoro skarżący spełniał warunek zatrudniania w swoim przedsiębiorstwie określonej liczby pracowników niepełnosprawnych, to w 1999 r. korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego. W ocenie skarżących nie ma natomiast znaczenia dla sprawy uzyskanie przez pracodawcę statusu zakładu pracy chronionej dopiero z dniem 1 marca 1999 r., na podstawie decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z [...] marca 1999 r. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycjami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z dyspozycjami art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w 1999 r.), zwolnieniu od podatku dochodowego podlegają dochody z działalności gospodarczej osób zatrudniających osoby niepełnosprawne, w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w 1999 r.). W świetle art. 30 ust. 1 powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, decyzję w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej wydaje Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych, jeżeli występujący ze stosownym wnioskiem pracodawca wykaże, że spełnia warunki wskazane w art. 28 tej ustawy. Decyzja ta ma charakter konstytutywny, gdyż określenie "przyznanie statusu zakładu pracy chronionej" nie jest potwierdzeniem stanu prawnego, zaistniałego z mocy ustawy, lecz w pełni konstytutywnym rozstrzygnięciem administracyjnym, tworzącym zupełnie nową sytuacje prawną pracodawcy (zob. wyrok NSA z 25 maja 2000 r., sygn. akt II SA 710/00, publ. Prawo Pracy 2000/11/38). Skoro zatem przedsiębiorstwo skarżącego uzyskało status zakładu pracy chronionej od 1 marca 1999 r. na podstawie stosownej decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z [...] marca 1999 r., to uznać należy, że dochody osiągane z działalności gospodarczej przez M. O. w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 1999 r. nie podlegały zwolnieniu od podatku dochodowego. Po rozpoznaniu sprawy skład orzekający Sądu stwierdził, że prezentowane przez skarżących stanowisko oraz przytoczona w skardze argumentacja nie mogą zasługiwać na aprobatę. W ocenie Sądu, organy podatkowe nie naruszyły reguł postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organów podatkowych wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę tego materiału, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Sąd również nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w takim stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji.