III SA/Wa 661/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant specjalista Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2025 r. sprawy ze skargi I. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 grudnia 2024 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.738.2024.4.JK2 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. 1. Z akt sprawy wynikało, że w zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 30 grudnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "DKIS") uznał stanowisko I.B. (dalej: "Skarżąca", "Wnioskodawca") przedstawione we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych – za nieprawidłowe. We wniosku 17 września 2024r. Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca w latach 2005-2011 była czynną sędzią Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (Izba Wyspecjalizowana Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd ten już nie istnieje. 2. Pytanie Skarżącej dotyczy tego czy sędzia unijny pochodzący z Polski zwolniony jest z podatku od zysków kapitałowych (dalej "podatek od zysków"). Podatek ten jest uregulowany w art. 30a i 30b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.f."). Jednocześnie obowiązują art. 3 ust. 3 tejże ustawy (wyłączenia podmiotowe – przywileje i immunitety dyplomatyczne) i art. 21 (wyłączenia przedmiotowe – praca dla UE). W ocenie Skarżącej brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że art. 3 ust. 3 i art. 21 nie stosuje się do podatku (tzn. te dwa przepisy nie są wyłączone w przypadku podatku Belki). Jednocześnie, w polskim prawie podatkowym brak jest normy wyłączającej zwolnienie od podatku, w przypadku inwestowania prywatnego przez "inną osobę", o której mowa w art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f. (por. Konwencję wiedeńską w sprawie immunitetów i przywilejów dyplomatycznych), a także nie wyłącza się spod działania art. 3 ust. 3 ustawy sędziego w stanie spoczynku. Zdaniem Skarżącej trzeba wziąć pod uwagę, że dochody, które sędziowie otrzymują z budżetu Unii są już opodatkowane w samej Unii i już nie podlegają podatkom krajowym, ani też kumulacji z dochodami z innych źródeł, mają bowiem kompletnie odrębny i niezależny od systemów krajowych reżim prawny. Skarżąca wskazała, że jeśli na zadane pytanie należy udzielić odpowiedzi pozytywnej, bezprzedmiotowe są zarzuty US [...], który zarzuca Skarżącej nieprawidłowe obliczenie podatków kapitałowych za okres 2019-2021, domagając się ewentualnej korekty zeznań podatkowych. Skarżąca wskazała, że orzekała w latach 2005-2011. Po powrocie do kraju, regularnie płaciła podatki kapitałowe. Otrzymuje opodatkowane wynagrodzenie ("remunetration, "salary) wypłacane przez Komisję Europejską w dziale Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Skarżąca wyjaśniła, że wskazanie na jakiej podstawie prawnej otrzymuje wynagrodzenie od KE nie należy do uzupełnienia braków formalnych wniosku o interpretację indywidualną do Dyrektora KIS. To ten organ, który wraz z relatywnym urzędem skarbowym, reprezentuje Skarb Państwa winien wiedzieć jakie przepisy prawne wchodzą w grę, Skarżącej zaś przysługuje prawo do ewentualnego wskazania przepisów, jej zdaniem właściwych. To nie Skarżąca bowiem wyciąga skutki prawne z zaistniałej sytuacji (art. 6 kc). Na pytanie czy Skarżąca korzysta z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych, a jeśli tak, do zaprezentowania postanowień relatywnych umów lub powszechnie uznawanych zwyczajów międzynarodowych Skarżąca wskazała, że w świetle art. 3 ust. 3 o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest istotne, czy teraz Skarżąca korzysta z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych. Istotne jest natomiast, czy Skarżąca jest "inną osobą" w rozumieniu wspomnianego art. 3 ust. 3. Gdy zaś chodzi o umowy lub uznane zwyczaje międzynarodowe przewidujące relatywne przywileje lub immunitety, ich wskazanie również wykracza żądnie uzupełnienia braków formalnych wniosku Skarżącej o interpretację indywidualną. To nie Skarżąca powinna udowodnić, że umowa międzynarodowa lub uznany zwyczaj międzynarodowy są podstawą przywileju lub immunitetu dyplomatycznego Skarżącej, lecz Skarb Państwa (US) winien wykazać, że brak jest umowy międzynarodowej lub ustalonego zwyczaju, które skutkują tym, że jako sędzia, Skarżąca nie jest zwolniona z płacenia podatku kapitałowego od dochodów uzyskanych za granicą (art. 6 kc). Posiada obywatelstwo polskie. W okresie od 2005 r. do 2011 r., tj. w okresie orzekania, Skarżąca mieszkała w Luksemburgu, po czym wróciła do Polski. Skarżąca zwróciła uwagę, że posiadanie obywatelstwa polskiego i zamieszkiwanie w Polsce nie daje podstawy do "automatycznego" zastosowania nieograniczonej odpowiedzialności w Polsce, gdyż zachodzi potrzeba uwzględniania wyjątków. Przedmiotem zapytania Skarżącej jest, czy zysk od wynagrodzenia Polaka, pracującego w unijnym sądzie jako sędzia, pozostawionego przez niego, mimo powrotu do Polski, w Luksemburgu (w jednym z lokalnych banków, do którego było ono przelewane przez pracodawcę), podlega polskiemu podatkowi od zysków kapitałowych w okresie, w którym sędzia unijny ponownie został polskim rezydentem podatkowym. Inaczej mówiąc, jako [...] Skarżąca otrzymywała od Unii Europejskiej wynagrodzenie, które przelewano na konto bankowe w BCEE. Po zakończeniu czynnego orzekania i po powrocie do Polski, w związku z tym, że Skarżąca pozostawiła w BCEE swoje oszczędności (wyłącznie wynagrodzenie sędziego), bank ten inwestował te pieniądze to tu, to tam (zakup akcji, obligacji, środków uczestnictwa w takim, czy innym funduszu....). Te inwestycje przynosiły pewne zyski lub straty. Wątpliwość Skarżącej dotyczy tego, czy jej zysk uzyskany ze sprzedaży BCEE np. wcześniej zakupionych w tym banku akcji jest objęty polskim podatkiem Belki, mając na uwadze, że Skarżąca ciągle jest sędzią unijnym, tyle, że w stanie spoczynku i na podstawie art.3 ust. 3 polskiej u.p.d.o.f. jest, jej zdaniem, zwolniona od podatku (co najmniej we wskazanych okolicznościach). Polskie władze fiskalne, rozstrzygając tę kwestię, mają obowiązek uwzględnienia nie tylko konsekutywnych polskich regulacji prawnych, ale także regulacji unijnej. W ten sposób wniosek o interpretację indywidualną dotyczy okresu 2019-2021 tylko o tyle, o ile w przypadku, gdy ta interpretacja pójdzie w kierunku uznania zwolnienia sędziego unijnego od podatku Belki, bezprzedmiotowy staje się zarzut nieprawidłowego, zdaniem US [...], rozliczenia podatku od dochodów kapitałowych, uzyskanych za granicą, za okres 2019-2021 (skoro Skarżąca, jej zdaniem, jest zwolniona od podatku Belki, tym bardziej nie musiałaby wracać do rozliczeń z niego za okres 2019-2021). Skarżąca poinformowała, że sprawa ewentualnej korekty rozliczeń podatkowych za okres 2019-2021 wzięła się stąd, że US [...] wezwał Skarżącą najpierw do korekty PITu z 2016 r. W relatywnym PIT Skarżąca uwzględniła, tak jak zawsze, informację uzyskaną z BCEE o zysku uzyskanym w tym banku w 2016 r. Jednakże US [...] zażądał przedstawienia kosztów nabycia i kosztów sprzedaży akcji (obligacji, jednostek uczestnictwa funduszy) zastrzegając, że w razie niewykonania tego wezwania, potraktuje jako zysk oszczędności w banku. Z uwagi na to, że doradczyni podatkowa Skarżącej zerwała wiążącą z nią umowę, a Skarżąca jest ciężko chora (wyjazd do Luksemburga nie wchodzi w grę, a Skarżąca nie jest pracownikiem BCEE i nie ma dostępu do żadnych dokumentów, będąc skazana tylko na aktywność/nieaktywność banku), Skarżąca poprosiła o niewłączanie do wniosku o interpretację indywidualną kwestii prawidłowości rozliczeń za okres 2019-2021, gdyż nie zachodzi taka potrzeba (pomijając ewentualne uznanie, że Skarżąca nie podlega podatkowi Belki w ogóle, tym bardziej za lata 2019-2021). W razie odmiennego stanowiska Skarżąca postara się, choć to będzie bardzo uciążliwe, dostosować się do wezwania. Skarżąca poinformowała także, że US [...] zawiadomił, że kontroluje ją z uwagi na informacje, które otrzymał od władz fiskalnych Luksemburga. Zdaniem Skarżącej coś jednak jest nie tak z tymi informacjami, skoro Urząd ten zarzucił np. inwestowanie na Bermudach czy na Bahama (Skarżąca nie pamięta), mimo że konto Skarżącej w BCEE zostało zamknięte wskutek jej bezczynności. Ponadto Skarżąca wielokrotnie prosiła BCEE o podawanie tych samych informacji jej i władzom fiskalnym Luksemburga. W odpowiedzi Skarżąca otrzymała zapewnienia, że tak jest. To wszystko może oznaczać, że US [...] niewłaściwie interpretuje przekazy władz fiskalnych Luksemburga. Z analizy wniosku i uzupełnienia wynika, że przedmiotem zapytania Skarżącej jest wątpliwość czy jej zysk uzyskany ze sprzedaży akcji zakupionych w banku BCEE w Luksemburgu jest objęty polskim podatkiem Belki? Zdaniem Skarżącej jest ona zwolniona od podatku (co najmniej we wskazanych okolicznościach). 3. W uzasadnieniu powołanej na wstępie, zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powołał się na przepisy art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 3, art. 4a, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 17 ust. 1ab pkt 1, art. 30b ust. 1, art. 30b ust. 2 pkt 4, art. 23 ust. 1 pkt 38, art. 30b ust. 3 i ust. 6, u.p.d.o.f., art. 13 ust. 4-5, art. 24 ust. 2 konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018r. poz. 1369) i stwierdził, że skoro Skarżąca uzyskała przychód (dochód) ze sprzedaży akcji nabytych w banku w Luksemburgu w okresie, gdy posiadała miejsce zamieszkania w Polsce, to ww. art. 3 ust. 3 ustawy nie znajdzie zastosowania. Przepisy polskiego prawa podatkowego nie zwalniają z opodatkowania dochodów uzyskanych przez osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce z tytułu sprzedaży akcji. Ponadto z analizy zapisów Umowy o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu wynika zatem, że przychody z kapitałów pieniężnych uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają opodatkowaniu w Polsce. Zdaniem DKIS uzyskany przez Skarżącą przychód ze sprzedaży akcji powinien zostać zakwalifikowany do przychodów z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f. Ustalając dochód do opodatkowania Skarżąca ma możliwość uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu, tj. wydatki poniesione na nabycie tych akcji. Dochód ze sprzedaży akcji podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych według stawki 19%, na podstawie cytowanego art. 30b ust. 1 w zw. z art. 30b ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.f. z uwzględnieniem przepisów Konwencji polsko-luksemburskiej. Ww. dochód uzyskany w latach 2019-2021 Skarżąca powinna wykazać w zeznaniu rocznym PIT-38 składanym za dany rok podatkowy, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po tym roku podatkowym, w którym doszło do odpłatnego zbycia akcji. W tym samym terminie Skarżąca zobowiązana była odprowadzić podatek z tego tytułu. W konsekwencji zysk uzyskany przez Skarżącą ze sprzedaży zakupionych w banku BCEE akcji jest objęty podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie ma zastosowania zwolnienie wynikające z art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji Skarżąca zarzuciła naruszenie Zaskarżonej interpretacji indywidualnej Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że przewidziany w tym przepisie wyjątek od podlegania przez osoby fizyczne obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym stosuje się do członków przedstawicielstw dyplomatycznych lub konsularnych oraz innych osób korzystających z przywilejów dyplomatycznych na podstawie umów międzynarodowych lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych" wyłącznie wówczas, gdy nie są "obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej", podczas gdy ww. warunki dotyczące obywatelstwa i miejsca stałego pobytu w Polsce mają zastosowanie wyłącznie do członków rodzin tych osób pozostający z nimi we wspólnocie domowej, 2) naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p. odniesienie się do całości przedstawionego we wniosku stanowiska Skarżącej, niepoddanie analizie wszystkich regulacji prawnych mających wpływ na ocenę przedmiotowej kwestii, oraz, z ostrożności procesowej; 3) Skarżąca zarzuciła również interpretacji DKIS nieważność. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 6. Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 1627 ze zm., dalej p.u.s.a.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – art. 150 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 7. Istotą sporu między stronami jest odpowiedź na pytanie, czy uzyskany przez Skarżącą przychód ze sprzedaży akcji powinien zostać zakwalifikowany do przychodów z kapitałów pieniężnych. W ocenie Skarżącej posiadanie obywatelstwa polskiego i zamieszkiwanie w Polsce nie daje podstawy do "automatycznego" zastosowania nieograniczonej odpowiedzialności w Polsce, gdyż zachodzi potrzeba uwzględniania wyjątków z uwagi na to, że w okresie od 2005 r. do 2011 r., tj. w okresie orzekania, jako sędzia Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (Izba Wyspecjalizowana Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), Skarżąca mieszkała w Luksemburgu, po czym wróciła do Polski. Zdaniem Skarżącej trzeba wziąć pod uwagę, że dochody, które sędziowie otrzymują z budżetu Unii są już opodatkowane w samej Unii i nie podlegają już podatkom krajowym, ani też kumulacji z dochodami z innych źródeł, mają bowiem kompletnie odrębny i niezależny od systemów krajowych reżim prawny. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z którym zgadza się Sąd w składzie orzekającym, dochód ze sprzedaży akcji podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych według stawki 19%, na podstawie cytowanego art. 30b ust. 1 w zw. z art. 30b ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.f. z uwzględnieniem przepisów Konwencji polsko-luksemburskiej. 8. Przystępując do rozważań należy przede wszystkim wskazać, że powszechność opodatkowania oznacza opodatkowanie wszystkich podatników na tych samych zasadach (por. postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 525/10, CBOSA). Zasada powszechności opodatkowania została wyrażona w art. 9 ust. 1, który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z kolei z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Przepisy u.p.d.o.f. rozróżniają przy tym odrębne źródła przychodów od osób fizycznych, które zostały określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 u.p.d.of. i od tego z jakiego źródła pochodzą przychody zależą zasady ich opodatkowania. Sąd wskazuje również, że z art. 4a u.p.d.o.f. wynika, że przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Wątpliwości Skarżącej budzi kwestia opodatkowania zysku, po powrocie do Polski, uzyskanego ze sprzedaży akcji nabytych w banku BCEE w Luksemburgu. 9. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f., Skarżąca nie ma racji twierdząc, że nie podlega opodatkowaniu w Polsce z uwagi na treść art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f. Skarżąca wskazała bowiem we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji podatkowej, że w okresie od 2005 r. do 2011 r., tj. w okresie orzekania, jako sędzia Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (Izba Wyspecjalizowana Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), mieszkała w Luksemburgu, po czym wróciła do Polski. Przepis art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f. ma zastosowanie do dochodów z za granicy uzyskanych przez osoby, które nie są obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na osobach tych ciąży zatem obowiązek opodatkowania przychodów ze źródeł położonych w Polsce. Natomiast skoro Skarżąca uzyskała przychód (dochód) ze sprzedaży akcji nabytych w banku w Luksemburgu w okresie, gdy posiadała miejsce zamieszkania w Polsce, to art. 3 ust. 3 ustawy nie znajdzie zastosowania. Przepisy polskiego prawa podatkowego nie zwalniają z opodatkowania dochodów uzyskanych przez osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce z tytułu sprzedaży akcji. Nie wspominają też nic o zwolnieniu podatkowym sędziów. Wskazać należy, że w sposób preferencyjny traktowani są członkowie personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz inne osoby korzystające z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na podstawie umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również członkowie ich rodzin pozostający z nimi we wspólnocie domowej, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wymienione podmioty zwolnione są od podatku dochodowego od dochodu uzyskanego ze źródeł przychodów położonych za granicą. Na osobach tych ciąży jednak ograniczony obowiązek podatkowy od dochodów ze źródeł położonych w Polsce. Preferencyjne traktowanie na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych przedstawicieli dyplomatycznych oraz członków ich rodzin wynika przede wszystkim z prawa międzynarodowego, a w szczególności z Konwencji wiedeńskiej z 18 kwietnia 1961 r. o stosunkach dyplomatycznych (art. 34 i 37, Dz.U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232, 233), Konwencji wiedeńskiej z 24 kwietnia 1963 r. o stosunkach konsularnych (art. 49, Dz.U. z 1982 r. Nr 13, poz. 98, 99) oraz Konwencji z 16 grudnia 1969 r. o misjach specjalnych (art. 33, Dz.U. z 1985 r. Nr 48, poz. 245, 246). 10. Ponadto w ocenie Sądu, nie można czynić zarzutu Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, że w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie przytoczył przepisów dotyczących przywilejów i immunitetów UE, gdyż przedmiotem sporu nie jest opodatkowanie wynagrodzenia Skarżącej uzyskiwanego w trakcie pracy w sądzie EU a zyski kapitałowe Skarżącej wygenerowane na koncie zagranicznym. Czym innym są dochody bezpośrednio uzyskiwane od Unii Europejskiej, a czym innym jest sprzedaż instrumentów finansowych, które były wykupione ze środków, które Skarżąca uzyskała z uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Organ słusznie uznał, że nie było potrzeby powoływania tych przepisów unijnych, w celu zanegowania zwolnienia zysków kapitałowych wypracowanych w banku luksemburskim na podstawie art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f. Ponadto Skarżąca sama nie wskazała z jakich to przywilejów i immunitetów dyplomatycznych korzysta jako "inna osoba", o której mowa w art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f., a organ wydający interpretację indywidualną nie ma uprawnień do samodzielnego ustalania stanu fatycznego. 11. Natomiast w sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, znajdują zastosowanie regulacje wynikające z konwencji między Rzecząpospolitą Polską, a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchyleniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku. Zwrócić należy uwagę, że zarówno Polska, jak i Księstwo Luksemburga notyfikowały ww. Konwencję do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369). Konwencja MLI pozostaje jednak bez wpływu na regulacje dotyczące opodatkowania zysków majątkowych wynikające z Konwencji między Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga. Zgodnie z art. 13 ust. 4 ww. Konwencji zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, z tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), których wartość w więcej niż 50 procentach pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jak wynika natomiast z art. 13 ust. 5 ww. Konwencji zyski z tytułu przeniesienia własności jakiegokolwiek innego majątku, niż wymieniony w ustępach 1, 2, 3 i 4 podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ww. Konwencji Polsce, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób: a) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub posiada majątek, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Luksemburgu, to Polska zwolni taki dochód lub majątek z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień liter b) i c), jednakże może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód lub majątek. b) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub zyski ze sprzedaży majątku, które zgodnie z postanowieniami artykułów 7, 10, 11, 12, 13 lub 14 mogą być opodatkowane w Luksemburgu, to Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodów lub zysków ze sprzedaży majątku tej osoby, kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Luksemburgu. Jednakże takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub zyski ze sprzedaży majątku uzyskane w Luksemburgu. c) Postanowień litery a) nie stosuje się do dochodu osiągniętego lub majątku posiadanego przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, w przypadku gdy Luksemburg stosuje postanowienia niniejszej Konwencji dla zwolnienia takiego dochodu lub majątku z opodatkowania, lub stosuje postanowienia artykułu 10 ustępu 2, lub artykułu 11 lub 12 do takiego dochodu. 12. Sąd stwierdza zatem, że z analizy zapisów Umowy o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu wynika zatem, że przychody z kapitałów pieniężnych uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają opodatkowaniu w Polsce. 13. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, słuszne jest stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej stwierdzające, że uzyskany przez Skarżącą przychód ze sprzedaży akcji powinien zostać zakwalifikowany do przychodów z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f. Ustalając dochód do opodatkowania Skarżąca ma możliwość uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu, tj. wydatki poniesione na nabycie tych akcji. Dochód ze sprzedaży akcji podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych według stawki 19%, na podstawie cytowanego art. 30b ust. 1 w zw. z art. 30b ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.f. z uwzględnieniem przepisów Konwencji polsko-luksemburskiej. Zatem przedmiotowy dochód uzyskany w latach 2019-2021 Skarżąca powinna wykazać w zeznaniu rocznym PIT-38 składanym za dany rok podatkowy, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po tym roku podatkowym, w którym doszło do odpłatnego zbycia akcji. W tym samym terminie Skarżąca była zobowiązana odprowadzić podatek z tego tytułu. W konsekwencji zysk uzyskany przez Skarżącą ze sprzedaży zakupionych w banku BCEE akcji jest objęty podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w sprawie nie znajduje zastosowania zwolnienie wynikające z art. 3 ust. 3 u.p.d.o.f. 14. Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie odniesienie się do całości przedstawionego we wniosku stanowiska Skarżącej, niepoddanie analizie wszystkich regulacji prawnych mających wpływ na ocenę przedmiotowej kwestii. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja indywidualna zawiera wskazanie właściwego stanowiska w zakresie dotyczącym przedmiotu wniosku, jak również uzasadnienie prawne tej oceny, udzielone na podstawie przepisów prawa podatkowego, tj. podlegającej interpretacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pamiętać przy tym należy, że interpretacja ma na celu w sposób zwięzły udzielenie właściwej odpowiedzi na zadane pytania przy jednoczesnej ocenie stanowiska wnioskodawcy, co też Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uczynił odpowiadając Skarżącej wprost na zadane pytanie. Wydając zaskarżoną interpretację Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zastosował obowiązujące przepisy prawa i dokonał prawidłowej subsumcji przedstawionego we wniosku stanu faktycznego do istniejącej w sprawie normy prawnej. 15. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się ani uchybień zarzucanych w skardze, ani też innego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uchylenie albo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Z tego powodu skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935).