III SA/Wa 694/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus,, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant Łukasz Sędek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę III SA/Wa 694/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany też dalej "Naczelnikiem"), działając m.in. na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej też dalej "ustawą"), określił dla E. G. podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 1772 zł za rok 2006, a ponadto odmówił stwierdzenia nadpłaty tym podatku za ten rok w tej samej kwocie. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik wskazał, że Skarżąca w stosownym terminie złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego w roku 2006 dochodu, w którym wykazała dochód w wysokości 9327, 59 zł, a także kwotę podatku do zapłaty w wysokości 1772 zł. Kwota podatku została uiszczona. W dniu 13 października 2008 r. Skarżąca, powołując się na wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. II FSK 601/08, złożyła korektę zeznania oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty uzasadniając, że sprzedaż w roku 2006 akcji nabytych w roku 1998 korzysta ze zwolnienia określonego w art. 19 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956, zwanej też dalej "ustawą nowelizującą") w związku z art. 52 punkt 1 lit. b) ustawy. Naczelnik uznał, że w świetle powołanego przepisu ustawy nowelizującej, na osobach fizycznych, które zbyły papiery wartościowe nabyte przed 1 stycznia 2004 r. nie ciąży obowiązek podatkowy, pod warunkiem, że zostały one dopuszczone do publicznego obrotu i zostały nabyte na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych. Naczelnik, wskazując na art. 4 punkt 8, art. 2 ust. 1 punkt 2 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi (obowiązującego w dacie nabycia akcji, uznał, że Skarżąca, jako będąca w roku 1998 pracownikiem P. S.A. nabyła w tym roku akcje tej spółki w ofercie skierowanej wyłącznie do pracowników i osób wchodzących w skład władz spółek należących do grupy kapitałowej. Fakt, że sposób i tryb zbywania akcji został przedstawiony w prospekcie emisyjnym nie przesądza w ocenie Naczelnika, że akcje zostały nabyte w publicznym obrocie. Podobnie fakt objęcia jedną decyzją o dopuszczeniu do publicznego obrotu wszystkich akcji nie przesądza o sposobie ich dalszego zbywania. Decyzją taką mogą być objęte zarówno akcje będące następnie przedmiotem publicznej oferty, jak i nie będące lub nie mogące być przedmiotem takiej oferty. W związku z tym dochód Skarżącej uzyskany ze sprzedaży akcji zakupionych przez pracownika w procesie prywatyzacyjnym spółki nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 52 punkt 1 lit. b) ustawy. Ponadto Naczelnik ocenił, że wyroki sądowe nie są w Polsce źródłem prawa i nie wiążą organów podatkowych w innych sprawach niż te, w których je wydano. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Skarżąca oceniła, że decyzja ta narusza zasady współżycia społecznego, zakwestionowała ocenę, iż wyroki sądowe nie wiążą organów podatkowych, zauważyła, że wskutek inflacji w latach 1998 - 2006 rzeczywisty dochód ze sprzedaży akcji był nieznaczny, zaś inni znani jej nabywcy akcji zostali zwolnieni z podatku. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany też dalej "Dyrektorem") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. Dyrektor powtórzył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym prospekt emisyjny akcji, wskazywał, że Skarżąca nabyła akcje nie w ramach oferty publicznej, skierowanej do nieoznaczonego adresata, lecz w ramach oferty skierowanej wyłącznie do pracowników oraz członków władz spółek grupy kapitałowej, w skład której wchodziła spółka P. S.A. w W.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca ponownie powołała się na wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2008 r., zaś w odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie powtarzając swoją argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Jako zasadniczą i jedyną okoliczność sporną niniejszej sprawy Strony prawidłowo uznały ocenę, czy akcje nabyte przez Skarżącą w roku 1998 zostały nabyte w drodze publicznej oferty, o której mowa w art. 52 punkt 1 lit. b ustawy, czy też w inny sposób. Przyjęcie, że nabycie tych akcji nastąpiło na podstawie oferty publicznej umożliwiłoby zastosowanie do dochodów uzyskanych ze zbycia tych akcji zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 punkt 2 ustawy nowelizującej (ściślej – ustawy o podatku dochodowym w ogóle nie można byłoby zastosować do tych dochodów), zaś przyjęcie, że nabycie nastąpiło w inny sposób, niż oferta publiczna, skutkowałoby koniecznością opodatkowania uzyskanych ze zbycia dochodów. W ocenie Sądu Organy prawidłowo uznały, że przedmiotowy dochód podlegał opodatkowaniu. Jako swój zasadniczy argument Skarżąca wskazywała na wyrok NSA z 11 czerwca 2008 r., oddalający skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji uchylającego niekorzystną dla podatnika interpretację przepisów prawa podatkowego w sprawie analogicznej, jak niniejsza. Poprzestając na samej sentencji tego wyroku NSA istotnie można byłoby wywnioskować, iż Sąd ten podzielił argumentację Sądu I instancji i uznał, że dochód uzyskany ze sprzedaży akcji (nabytych w ramach oferty skierowanej wyłącznie do pracowników i członków władz spółek grupy kapitałowej) korzysta ze zwolnienia podatkowego. Niemniej Skarżąca nie zauważa, że sentencja wyroku NSA "...z powodu oczywistego przeoczenia jest sprzeczna..." z jego uzasadnieniem ustnym oraz motywami pisemnymi. Inaczej mówiąc – NSA co prawda oddalił skargę kasacyjną, ale jedynie wskutek oczywistego przeoczenia. Co do meritum bowiem w całości podzielił argumentację organu podatkowego, że dochód uzyskany ze zbycia akcji w stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie, podlega opodatkowaniu. W ocenie NSA oferta jest publiczna, gdy kieruje się ją do wszystkich, a nie tylko do oznaczonego (jak w niniejszej sprawie) adresata. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela tę ocenę NSA, tzn. uznaje, że brak legalnej definicji pojęcia "publiczna oferta" zobowiązuje do odwołania się do potocznego rozumienia tego sformułowania. Skoro Skarżąca nabyła akcje w ramach oferty skierowanej nie do wszystkich, lecz do konkretnych, określonych według pewnych kryteriów osób (pracowników i członków władz spółek grupy kapitałowej), to nie nabyła tych akcji w publicznej ofercie. W efekcie konieczne było określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego oraz odmówienie stwierdzenia nadpłaty. Powyższego poglądu nie może zmienić okoliczność, iż Skarżącej znane są ewentualne prawomocne orzeczenia sądowe lub decyzje podatkowe potwierdzające jej stanowisko w sprawie. Takie orzeczenia lub decyzje są co prawda zaprzeczeniem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, ale takiej rozbieżności w stosowaniu prawa nigdy nie można całkowicie wykluczyć. Nie można też uznać, że wydane w sprawie decyzje naruszają cywilistyczną kategorię zasad współżycia społecznego. Prawidłowo ponadto Organy uznały, iż wyroki sądowe wiążą tylko w konkretnej sprawie, choć nie zauważyły, iż wspomniany wyrok NSA prezentuje w istocie niekorzystne dla Skarżącej stanowisko prawne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę jako niezasadną.