III SA/Wa 696/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Sałek, Protokolant referent stażysta Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Syndyk Masy Upadłości M. S.A. w upadłości z siedzibą w L. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2015 r nr [...], 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Syndyka Masy Upadłości M. S.A. w upadłości z siedzibą w L. kwotę 3263 zł (słownie: trzy tysiące dwieście sześćdziesiąty trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister/organ odwoławczy) z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia M. S.A. z siedzibą w L. (dalej: Skarżąca/Strona/Spółka) wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON). 1.2. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: organ pierwszej instancji) określił Stronie wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za miesiące od grudnia 2013 r. do stycznia 2014 r. 1.3. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2016 r, poz. 2048 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) poprzez uznanie przez organ, że jedynym kryterium terminowości zapłaty jest termin płatności wskazany na fakturze, podczas gdy terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną produkcję lub usługę należy rozumieć przede wszystkim uregulowanie należności w terminie ustalonym w wyniku zgodnego zamiaru stron, którego odzwierciedleniem jest min. zawarta między stronami umowa. 1.4. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Minister utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie Minister przywołał treść art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, wskazując, że warunkiem obniżenia wpłaty na rzecz PFRON jest terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną produkcję lub usługę oraz otrzymanie informacji o kwocie obniżenia. Informację tą, zgodnie z treścią art. 22 ust. 7 ustawy o rehabilitacji sprzedający przekazuje nabywcy niezwłocznie po uregulowaniu należności w terminie określonym na fakturze. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z treści protokołu kontroli problemowej przeprowadzonej przez Łódzki Oddział PFRON w Przedsiębiorstwie Produkcyjno - Usługowym "C." [...] Spółka Jawna Zakład Pracy Chronionej (dalej: PPU C.) wynika, że w odniesieniu do 42 informacji o kwotach obniżenia wpłat na PFRON w łącznej kwocie 328 456,00 zł wystawionych na 4 nabywców, w tym na rzecz Skarżącej stwierdzono, że należności wynikające z faktur stanowiących podstawę do ich wystawienia zostały uregulowane po terminach określonych w treści faktur, a tym samym doszło do naruszenia art. 22 ust. 7 zd. 1 ustawy o rehabilitacji. Naruszenie polegało na nieterminowym uregulowaniu płatności. Zgodnie z treścią faktury VAT nr FVI/0185/12/2013 na kwotę 7 025.76 zł termin zapłaty został ustalony na dzień 14 stycznia 2014 r., natomiast płatność nastąpiła w dniu 28 stycznia 2014 r. Fakturą VAT KFVI/0044/09/2014 z dnia 19 września 2014 r. korygującą ww. fakturę zmieniono termin płatności zgodnie z umową do dnia 28 stycznia 2014 r. Jak wynika z treści faktury VAT nr FV1/0182/01/2014 na kwotę 7 035,60 zł termin zapłaty został ustalony na dzień 14 lutego 2014 r., natomiast płatność nastąpiła w dniu 23 grudnia 2013 r. Fakturą VAT nr KFVI/0047/09/2014 z dnia 29 września 2014 r. korygującą ww. fakturę zmieniono termin płatności zgodnie z umową do dnia 28 stycznia 2014 r. Minister stwierdził, że mając na uwadze treść art. 22 ustawy o rehabilitacji, fakt uregulowania płatności z uchybieniem terminu wskazanego na fakturze wyłączył możliwość zastosowania w sprawie art. 22 ustawy o rehabilitacji. Ponadto mając na uwadze wskazane powyżej terminy: płatności faktur oraz terminy wystawienia faktur korygujących organ odwoławczy zauważył, że nie jest możliwa zmiana terminu, który już upłynął. Zmiana terminu płatności faktury mogłaby być dokonana przed upływem terminu zapłaty kwoty z niej wynikającej, nie zaś wiele miesięcy później. Na koniec Minister przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym umowy cywilne nie mają wpływu na obowiązki o charakterze publicznoprawnym. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję, w której zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 22 ust. 2 ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie przez organ, że jedynym kryterium terminowości zapłaty jest termin płatności wskazany na fakturze, podczas gdy przez terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną produkcję lub usługę należy rozumieć przede wszystkim uregulowanie należności w terminie ustalonym w wyniku zgodnego zamiaru stron, którego odzwierciedleniem jest m.in. zawarta między stronami umowa; - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez brak podjęcia działań służących prawidłowemu ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej oraz naruszenie podstawowych reguł postępowania dowodowego polegające na niezebraniu materiału dowodowego, który uzasadniałby stanowisko organu. 2.2. Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. 2.3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 2.4. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r. zawiesił postępowanie sądowe ze względu na ogłoszenie upadłości Skarżącej postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] W. [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...]. 2.5. Pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r. wstąpił do niniejszej sprawy po stronie Skarżącej Syndyk Masy Upadłości M. S.A. w upadłości z siedzibą w L., podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane przez Skarżącą i wniósł o podjęcie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. 2.6. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Sąd z urzędu podjął zawieszone postępowanie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 3.3. Badając skargę w świetle przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. 3.4. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Ministra utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON. Organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie uznały, że na skutek nieterminowego uregulowania przez Skarżącą należności wynikających z faktur wystawionych w grudniu 2013 r. i styczniu 2014 r. przez PPU C., stanowiącej podstawę wystawienia informacji o kwocie obniżenia, doszło do naruszenia przepisu art. 22 ust. 2 oraz ust. 7 zd. 1 ustawy o rehabilitacji, co spowodowało brak możliwości skorzystania przez Skarżącą z ulgi przewidzianej w art. 22 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. 3.5. Na wstępie przywołać należy przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę orzekania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o rehabilitacji wpłaty na PFRON, o których mowa w art. 21, ulegają obniżeniu z tytułu zakupu usługi, z wyłączeniem handlu, lub produkcji pracodawcy zatrudniającego co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągającego wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych będących: osobami niepełnosprawnymi zaliczonymi do znacznego lub stopnia niepełnosprawności lub osobami niewidomymi, psychicznie chorymi lub upośledzonymi umysłowo lub osobami z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi lub epilepsją - zaliczonymi do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności - w wysokości co najmniej 30 %, zwanego dalej "sprzedającym". Jak stanowi art. 22 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, warunkiem obniżenia wpłaty jest terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną produkcję lub usługę oraz otrzymanie informacji o kwocie obniżenia. Równocześnie stosownie do art. 22 ust. 7 ustawy o rehabilitacji, informację o kwocie obniżenia sprzedający przekazuje nabywcy niezwłocznie po uregulowaniu należności w terminie określonym na fakturze, a w przypadku płatności realizowanych za pośrednictwem banku - za datę uregulowania należności uważa się datę obciążenia rachunku bankowego nabywcy na podstawie polecenia przelewu. 3.6. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego ustalonego w sprawie wskazać należy, że Skarżąca skorzystała z obniżenia wpłat za PFRON na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z uzyskaniem od swojego kontrahenta - PPU C. stosownej informacji, o której mowa w ww. przepisie oraz wobec uregulowania faktur VAT z dnia 31 grudnia 2013 r. i 31 stycznia 2014 r., wystawionych przez kontrahenta PPU C.. Faktury powyższe zostały wystawione za usługi świadczone przez PPU C. na rzecz Strony na podstawie umowy z dnia 30 stycznia 2013 r. Zgodnie z postanowieniami tej umowy termin płatności faktur wynosił 14 dni od daty doręczenia faktury kontrahentowi (Skarżącej). Natomiast na spornych fakturach wskazany został inny termin płatności, tj. 14 stycznia 2014 r. i 14 lutego 2014 r. Minister w swojej decyzji przyjął, iż opłacenie faktur miało miejsce w terminie późniejszym niż wskazany na fakturach. W związku z tym organy uznały, że uregulowanie faktur nastąpiło po terminie wskazanym w fakturach. 3.7. Sąd nie podziela tego poglądu. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność odmiennego określenia terminu płatności na fakturach w stosunku do postanowień łączącej strony umowy. Innymi słowy, faktury zawierają błąd w tym zakresie. Wystawca tych faktur naprawił błąd, wystawiając w dniu 19 września 2014 r. i 29 września 2014 r. faktury korygujące dotyczące błędnych faktur VAT, dokonując zmiany terminu płatności na termin płatności zgodnie z umową. Organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, kierując się brzmieniem art. 22 ust. 2 i ust. 7 ustawy o rehabilitacji, który odwołuje się do terminowego uregulowania faktur, odmówiły dokonanym korektom faktur skuteczności prawnej. Organy podniosły, że nie można zmienić terminu, który już upłynął, a poza tym faktury korygujące zostały wystawione ponad rok po wystawieniu faktur pierwotnych. Skoro spór sprowadza się do możliwości skorygowania faktury VAT to niewątpliwie należy w tym miejscu odwołać się do przepisów regulujących te kwestie, a więc przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: ustawa o VAT), w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. podatnicy podatku od towarów i usług byli zobowiązani do wystawiania faktur VAT, potwierdzających dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku zaś, gdy podatnik m.in. stwierdził pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. 2011 r., Nr 68, poz. 360, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 8 ustawy o VAT), podatnik ten wystawiał fakturę korygującą. Od 1 stycznia 2014 r. kwestię wystawienia faktur korygujących reguluje przepis art. 106j ustawy o VAT, który w ustępie 1 pkt 5 przewiduje obowiązek wystawienia faktury VAT w przypadku stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Zgodnie z art. 106j ust. 2 pkt 6 tej ustawy faktura korygująca wystawiana w ww. przypadkach powinna zawierać prawidłową treść korygowanych pozycji. A zatem kontrahent Skarżącej, PPU C., po stwierdzeniu, że sporne faktury zawierają błąd dotyczący określenia terminu płatności postąpił prawidłowo, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, wystawiając faktury korygujące, dotyczące terminu płatności. Faktury korygujące wywarły zamierzone skutki prawne, tj. poprzez ich wystawienie doszło do prawidłowego, a więc zgodnego z postanowieniami łączącej strony umowy z dnia 30 stycznia 2013 r., określenia terminu płatności należności wynikających z faktur pierwotnych. Wystawienie faktur korygujących doprowadziło do stanu, w którym dokumentacja podatkowa (faktury i faktury korygujące) odzwierciedlała rzeczywisty przebieg transakcji, zgodny z ustaleniami umownymi stron. 3.8. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nie było podstaw prawnych do kwestionowania ważności faktur korygujących wystawionych przez PPU C.. Nie daje takich podstaw również okoliczność, że faktury korygujące zostały wystawione po roku od wystawienia faktur pierwotnych. Podatnik podatku od towarów i usług może skutecznie korygować swoje rozliczenia podatkowe do chwili upływu terminu przedawnienia, a więc w okresie 5 lat od końca roku, w którym powstało zobowiązanie podatkowe w tym podatku. Dodatkowego wskazania wymaga, że faktury korygujące z dnia 19 września 2014 r. i z dnia 29 września 2014 r. zostały wystawione przed wszczęciem kontroli u Skarżącej, co miało miejsce w dniu 16 kwietnia 2015 r. 3.9. Podsumowując, Sąd stwierdza, że brak uwzględnienia w okolicznościach niniejszej sprawy wystawienia faktur korygujących z dnia 19 września 2014 r. i z dnia 29 września 2014 r. było działaniem nieprawidłowym, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zarówno art. 22 ust. 2 i ust. 7 ustawy o rehabilitacji jak i przepis w postępowania art. 122 i art. 187 § 1 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważenia wymaga, że do wpłat na Fundusz, z mocy art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Odesłanie zawarte w tym przepisie oznacza, nie tylko obowiązek stosowania norm wynikających z przepisów prawa materialnego, ale również obowiązek stosowania zasad określonych w Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania. W związku z tym wskazać należy, że w art. 122 O.p. ustanowiono zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Realizacji tej zasady służy przepis art. 187 § 1 O.p. nakładający na organy podatkowe obowiązek zgromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego sprawy. Komentowany przepis wymaga, aby organ podatkowy zebrał cały materiał dowodowy konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Od ustalenia w sposób zupełny stanu faktycznego oraz zgodnie z zasadą prawdy materialnej zależało właściwe zastosowanie norm prawa materialnego. Niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej jego subsumcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122 i 187 § 1 O.p., wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej czy też błędnej ich wykładni. 3.10. Niezależnie od powyższego naruszenia wskazać trzeba, że organ odwoławczy naruszył zasadę prawdy obiektywnej poprzez poczynienie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji płatność za fakturę VAT nr FVI/0185/12/2013 miała nastąpić w dniu 28 stycznia 2014 r. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych, dokładnie z wyciągu z rachunku bankowego Skarżącej (karta 37 akta administracyjne) płatność za ww. fakturę nastąpiła w dniu 27 stycznia 2014 r. Analogicznie płatność za fakturę nr FVI/0182/01/2014 zdaniem organu miała nastąpić w dniu 23 grudnia 2013 r, tymczasem jak wynika z wyciągu z rachunku bankowego (karta 33 akt administracyjnych) płatność ta miała miejsce w dniu 24 lutego 2014 r. Przy czym, jak wskazał Sąd powyżej, w przypadku płatności przelewem, datą zapłaty jest data obciążenia rachunku bankowego nabywcy na podstawie polecenia przelewu. Wadliwie również wskazał Minister w decyzji, że fakturą VAT nr KFVI/0047/09/2014 z dnia 29 września 2014 r. korygującą pierwotną fakturę z dnia 31 stycznia 2014 r. zmieniono termin płatności zgodnie z umową do dnia 28 stycznia 2014 r., podczas gdyż z faktury korygującej wynika, ze termin ten został zmieniony na dzień 25 lutego 2014 r. Minister w żaden sposób nie uzasadnił w treści zaskarżonej decyzji, czemu przyjął odmienne daty, niż to wynika z zgromadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie nie może budzić wątpliwości, że prawidłowe ustalenie daty płatności spornych faktur jest istotną okolicznością niniejszej sprawy. 3.11. Ponownie rozpatrując sprawę, w pierwszej kolejności organ zobowiązany będzie do dokonania ustaleń w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, czyli w tym przypadku uwzględniający faktury korygujące z dnia 19 września 2014 r. i z dnia 29 września 2014 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego Skarżącej. Organ zobowiązany będzie również do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku, a w konsekwencji uznania, że termin płatności wynosił 14 dni od dnia doręczenia Skarżącej faktur pierwotnych. Rolą organu ponownie prowadzącego postępowanie w niniejszej sprawie będzie ustalenie kiedy nastąpiła płatność oraz czy płatność za faktury z dnia 31 grudnia 2013 r. oraz z dnia 31 stycznia 2014 r. była dokonana w terminie, tj. w ciągu 14 dni od daty ich doręczenia. Na podstawie akt niniejszej sprawy nie sposób bowiem ustalić daty doręczenia Skarżącej faktur z dni 31 grudnia 2013 r. oraz 31 stycznia 2014 r. Dopiero dokonanie ustaleń w tym zakresie pozwoli na wydanie decyzji co do meritum, tj. spełnienia warunku, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o rehabilitacji. 3.12. W związku z powyższym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania w kwocie 3.263 zł składały się wpis od skargi w wysokości 846 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.400 zł, ustalone na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) i uiszczona opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.