III SA/Wa 725/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu 17 września 2012 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku oraz piśmie uzupełniającym wniosek Spółka opisując stan faktyczny wskazała, że jest podatnikiem podatku VAT i prowadzi placówkę kształcenia ustawicznego wpisaną w trybie art. 82 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., Nr 256 poz. 2572 ze zm.) – dalej: "u.s.o." do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. W dniu [...] sierpnia 2011 r. Spółka zawarła umowę z A. S.A. dotyczącą zapewnienia wykładowców w ramach projektu "C.", na podstawie umowy o dofinansowanie projektu podpisanej [...] sierpnia 2011 r. Projekt realizowany jest w ramach Działania 8.1 Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie i Poddziałania 8.1.1 Wsparcie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. Zgodnie z umową, Instytucja Pośrednicząca przyznała A. S.A. dofinansowanie na realizację projektu w łącznej kwocie nieprzekraczającej 1 839 077,89 zł i stanowiącej nie więcej niż 83.05% całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu. Spółka jest w projekcie podwykonawcą świadczącym usługi na rzecz Zamawiającego, którym jest firma realizująca projekt, beneficjent. Zgodnie z wymienioną umową, Spółka zobowiązała się do zapewnienia trenerów do prowadzenia szkoleń w trakcie trwania projektu w zakresie: - Certyfikowany technik systemów REDHAT (384 godziny); - Certyfikowany inżynier systemów REDHAT (288 godzin); - Certyfikowany specjalista technologii Microsoft: Smali Business Server 2008 (240 godzin); - Certyfikowany specjalista technologii Microsoft: Windows 7 (192 godziny); - Certyfikowany specjalista technologii Microsoft: Sieci (960 godzin). Z tytułu realizacji ww. usług Spółka wystawia faktury VAT. Do kwot za realizację usług dolicza podatek VAT w wysokości 23%. Spółka wystawia faktury VAT na: "U." W związku z powyższym Spółka zadała następujące pytanie: Czy Spółka, realizująca usługi jako podwykonawca w ramach projektu współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego, prawidłowo wystawia faktury VAT doliczając do ceny usług podatek VAT w wysokości 23%? W jej ocenie, ponieważ realizuje ona usługi jako podwykonawca - gdzie to zleceniodawca - beneficjent otrzymuje wynagrodzenie ze środków publicznych, nie znajdzie tu zastosowania zwolnienie od podatku wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u." i § 13 ust. 1 pkt 20 w zw. z § 13 ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73 poz. 392 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie". Nie dochodzi tu bowiem do bezpośredniego finansowania ze środków publicznych, ale ze środków własnych podmiotu, który zlecił podwykonawcy realizację ww. usług. Spółka podkreśliła, że środki jakie zleceniodawca przeznaczy na zakup od niej usług nie stanowią w istocie środków publicznych, ponieważ nawet w przypadku gdy na zapłatę Spółce zleceniodawca przeznaczyłby fizyczne pieniądze otrzymane za zrealizowane szkolenia finansowane ze środków publicznych, to środki te stanowią w tym momencie przychody Spółki, tracąc charakter pozwalający uznać je za środki publiczne. Spółka otrzymując wynagrodzenie za świadczone usługi sama decyduje jak wykorzysta otrzymane środki. Ponadto, w opinii Spółki, ponieważ prowadzi ona placówkę kształcenia ustawicznego wpisaną w trybie art. 82 u.s.o. do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, to spełnia definicję jednostki objętej systemem oświaty i tym samym w zakresie, w jakim placówka kształcenia ustawicznego ma zdefiniowany swój zakres działalności, jest uprawniona do uzyskania zwolnienia z podatku od towarów i usług w trybie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) u.p.t.u. Jednakże w przypadku, gdy Spółka prowadząc działalność edukacyjną nie zachowuje rygorów określonych przepisami u.s.o., to bez względu na fakt posiadania przez Spółkę ww. wpisu usługi te nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) u.p.t.u. W związku z tym, zdaniem Spółki realizowane przez nią usługi podwykonawcze wynajmu trenerów nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług zarówno na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) u.p.t.u. i § 13 ust. 1 pkt 20 w zw. z § 13 ust. 8 rozporządzenia jak i na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) u.p.t.u. a powinny być opodatkowane podatkiem VAT w wysokości 23%. W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2012 r. Minister Finansów stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u. wynika, iż zwolnienie od podatku od towarów i usług obejmuje m.in. usługi w zakresie kształcenia i wychowania świadczone przez jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Następnie wskazał, że przepisy art. 2 pkt 3a, art. 3 pkt 17, art. 82 ust. 1, 2, 3a, art. 43 ust. 1 pkt 29 u.p.t.u., § 13 ust. 1 pkt 20 przewidują zwolnienie od podatku dla usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub świadczonych przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub finansowanych w co najmniej 70% ze środków publicznych. Dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia istotne jest uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania, a następnie spełnienie dodatkowych warunków, tj. prowadzenie danego szkolenia w formie i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub uzyskanie akredytacji na dany rodzaj szkolenia lub finansowanie danego szkolenia w całości ze środków publicznych lub finansowanie danego szkolenia w co najmniej 70% ze środków publicznych. Organ podkreślił, że sformułowania "finansowane w całości ze środków publicznych" oraz "finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych" nie odnoszą się do podmiotów dysponujących środkami, lecz rzeczywistego w kontekście ekonomicznym źródła finansowania środkami, które nie zostały uzyskane przez podmiot jako przychód z działalności gospodarczej. Minister Finansów wyjaśnił ponadto, iż w dniu 1 lipca 2011 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE 1, Nr 77 str. 1). Przepis art. 44 tego rozporządzenia wyjaśnia, co należy rozumieć przez usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zawodowego. Mianowicie, usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia. Tymczasem, w ocenie organu, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka jako jednostka objęta systemem oświaty, nie świadczy usług w zakresie kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u. Nie świadczy ona również usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 u.p.t.u. oraz w § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia. Przedmiotem usług świadczonych przez Spółkę na rzecz A. S.A. jest jedynie zapewnienie wykładowców/trenerów do prowadzenia szkoleń w trakcie trwania projektu. O usługach kształcenia można bowiem mówić wyłącznie wtedy, jeśli podwykonawca faktycznie świadczy usługę szkoleniową, czyli m.in. organizuje szkolenia, odpowiada za ich przeprowadzenie, nadzoruje przebieg szkolenia. Tymczasem Spółka, jako podwykonawca, nie świadczy usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a jedynie wynajmuje personel zleceniodawcy - wykonawcy projektu szkoleniowego i jednocześnie beneficjentowi środków publicznych. Reasumując Minister Finansów przyjął, że świadczone przez Spółkę usługi zapewnienia trenerów do prowadzenia szkoleń/kursów opodatkowane będą podstawową 23% stawką podatku od towarów i usług. Stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe ze względu na jej pogląd, iż świadczone przez nią usługi nie będą korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, ponieważ jest ona podwykonawcą a nie bezpośrednim beneficjentem środków publicznych. Nie zgadzając się z taką interpretacją Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 7 stycznia 2013 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji. Pismem z 11 lutego 2013 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą interpretację indywidualną zarzucając jej naruszenie: - art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) u.p.t.u.; - § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia w zakresie opodatkowania usługi szkolenia realizowanej w ramach projektu EFS "C."; -,art. 14b § 6 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) dalej: “O.p.". W uzasadnieniu Spółka raz jeszcze za bezsporne uznała, że jej wynagrodzenie za świadczone usługi szkoleniowe, jest w całości finansowane ze środków publicznych. Beneficjent przedmiotowego projektu tj. A. S.A. otrzymał te środki z Europejskiego Funduszu Społecznego. Szkolenia stanowią kształcenie zawodowe, a środki pozyskane z EFS przekazane są na pokrycie kosztów realizacji szkoleń, w tym również, koszty związane z zapewnieniem trenerów i prowadzeniem przez nich szkoleń. Ponadto Spółka wskazała, że umowa podwykonawcza, zawarta została z beneficjentem w ramach realizacji Projektu finansowanego w ponad 70% z Europejskiego Funduszu Społecznego. W związku z powyższym, uznać należy, iż w przedmiotowym stanie faktycznym został spełniony również drugi warunek, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 u.p.t.u. w zw. z § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia tj. finansowania usługi szkolenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego ze środków publicznych w co najmniej 70%. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii procesowych, albowiem kwestie merytoryczne winny być rozpoznane przez organy podatkowe w zgodzie z wymogami formalnymi, co daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego w interpretacji podatkowej. I tak, na podstawie art. 14b § 1 O.p. Minister Finansów wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Zgodnie z poglądem wyrażonym w doktrynie, treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61). Pogląd ten został zaaprobowany przez NSA w wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 944/10 (publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela powyższe stanowisko. Należy bowiem uwzględnić, że wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe oczytanie art. 14 b – art. 14 h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na powyższy charakter postępowania interpretacyjnego zobowiązane są zważać w procesie kontroli prawidłowości indywidualnych interpretacji prawa podatkowego także sądy administracyjne, bo ww. "związanie" organów interpretacyjnych granicami wniosku przenosi się na etap postępowania sądowoadministracyjnego. Systemowe odczytanie art. 134 § 1 p.p.s.a., oraz art. art. 14 b – art. 14 h O.p. prowadzi bowiem do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2011r., sygn. akt II FSK 497/10). Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Oznacza to, że wnioskodawca może uzyskać stanowisko organu wyłącznie co do zastosowania przepisów prawa w konkretnej sytuacji faktycznej. Obowiązkiem określenia tej sytuacji oraz wyczerpującego jej przedstawienia we wniosku o interpretację ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Wynika to także stąd, że realizacja tego obowiązku przełoży się niejako na przydatność samej interpretacji. Spełni ona swoje funkcje informacyjną i ochronną wobec wnioskodawcy, który się do niej zastosował, tylko o tyle, o ile rzeczywisty przebieg zdarzeń będzie odpowiadał opisanemu we wniosku o jej wydanie. Nadmienić także należy, że z punktu widzenia pytającego wartością samą w sobie analizowanej tu instytucji jest szybkość odpowiedzi. Kierując się tym prawodawca nałożył na pytającego obowiązki, spośród których na plan pierwszy wysuwa się konieczność zaprezentowania stanu faktycznego sprawy w sposób wyczerpujący. Przecież to pytający jest najlepiej zorientowany jakie okoliczności danego przypadku są dla niego istotne. Skoro zatem w rozpoznanej sprawie istotą stanowiska prezentowanego przez wnioskodawcę był pogląd prawny, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym Spółka powinna wystawiać faktury VAT doliczając do ceny usługi podatek VAT w wysokości 23 %, to w pierwszej kolejności należało ocenić słuszność takiego stanowiska. Następnie zaś, zależnie od wyniku tej oceny należało sporządzić uzasadnienie prawne (lub od niego odstąpić w przypadku prawidłowości wypowiedzi wnioskodawcy w pełnym zakresie). W nim byłoby też miejsce na przytoczenie właściwych motywów prawnych, w tym ewentualne "skorygowanie" oceny prawnej (uzasadnienia prawnego) wyrażonej przez wnioskodawcę, która prowadziła do zaprezentowanego we wniosku stanowiska. Minister Finansów uznał co prawda podobnie jak Skarżąca, iż w sprawie znajdzie zastosowanie 23 % stawka podatku VAT, jednakże odnosząc się kompleksowo do jej stanowiska stwierdził, że opodatkowanie według stawki podstawowej nie wynika z przyczyn w nim wskazanych (środki uzyskane przez Skarżącą z tytułu zakup jej usług nie stanowią środków publicznych), lecz z tej przyczyny, że nie świadczy ona usług w zakresie kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u. jak i w art. 43 ust. 1 pkt 29 u.p.t.u. oraz w § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia. Z tego właśnie powodu organ uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie takie działanie organu udzielającego interpretacji indywidualnej prawa podatkowego uznać należy za prawidłowe w świetle art. 14b § 2 O.p. oraz art. 14c §1 i 2 O.p. Kluczowe zagadnienie dla takiej oceny Sądu ma odkodowanie pojęcia "stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego" zawartego w art. 14b § 2 O.p., albowiem zgodnie z art. 14c §1 i 2 O.p. organ dokonuje oceny tego stanowiska, a gdy ocena ta jest negatywna w wydanej interpretacji indywidualnej wskazuje prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Jak wskazuje Andrzej Kabat w "Ordynacja podatkowa Komentarz", Wydanie 7, LexisNexis, str. 114 "... Wydaje się, że obowiązek zainteresowanego przedstawienia stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie powinien być pojmowany zbyt rygorystycznie. Za wystarczające można by uznać, że będzie on spełniony, jeżeli zainteresowany w jasny sposób wskaże przedmiot swoich wątpliwości. Należy przyjąć, że w tym przypadku nie chodzi o pełną ocenę prawną przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, lecz o zrozumiałe przedstawienie zagadnienia, które w ocenie wnioskodawcy wymaga wyjaśnienia. Od zainteresowanego bowiem nie można wymagać pełnej kompetencji w tej sprawie...". Ten sam autor stwierdził " ... Podanie we wniosku własnego stanowiska zainteresowanego dotyczy jego oceny prawnopodatkowego "zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego". W pojęciu własnego stanowiska należy widzieć przede wszystkim podanie przepisów prawnych, na podstawie których wnioskodawca takie stanowisko zajął. Ponadto wnioskodawca powinien wskazać, jak ocenia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe w świetle wskazanych przepisów..." - "Wiążące interpretacje przepisów prawa podatkowego - korzyści po zmianach?" Prawo i podatki 2007 cz. 1 str. 7. A zatem pojęcie "stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego" nie obejmuje swym zakresem wyłącznie udzielonej przez wnioskodawcę odpowiedzi na powstałe u niego wątpliwości prawne lecz cały przedmiot tych wątpliwości. Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy zdaniem Sądu, stanowisko to nie dotyczy tylko stawki podatku od towarów i usług, ale również powodów dla których zdaniem wnioskodawcy stawkę tą należy zastosować. Zasadnie zatem Minister Finansów oceniając całość stanowiska Skarżącej uznał, iż jest ono nieprawidłowe, albowiem mimo, że wskazała ona prawidłową stawkę opodatkowania podatkiem VAT na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, to błędnie wskazała tam powody zastosowania tej stawki. Odnosząc się natomiast do zawartych w skardze zarzutów prawa materialnego, to jest art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) u.p.t.u. oraz § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Sąd zauważa, iż przewidziane w tych przepisach zwolnienia w podatku od towarów i usług dotyczą usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. Zasadnie zatem Minister Finansów na tle przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego zbadał, czy świadczy ona takie usługi. We wniosku o udzielenie interpretacji Skarżąca wskazała, iż świadczone przez nią usługi polegają na zapewnieniu trenerów do prowadzenia szkoleń w trakcie trwania projektu "C." . Minister Finansów przywoławszy definicję kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zawodowego zawartą w art. 44 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE 1, Nr 77 str. 1) stwierdził, w ocenie Sądu prawidłowo, że świadczone przez Skarżącą usługi nie są usługami, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie bowiem z tą definicją usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia. Za usługi takie nie mogą być zatem uznane wskazane przez Skarżącą usługi polegające na zapewnieniu trenerów do prowadzenia szkoleń w trakcie trwania projektu, gdyż nie obejmują one nauczania, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie. Oceniając zaskarżoną interpretację Sąd nie mógł wziąć pod uwagę dokonanej na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz powtórzonej w skardze modyfikacji stanowiska Skarżącego, polegającej na uznaniu, że jej wynagrodzenie za świadczone usługi szkoleniowe, jest w całości finansowane ze środków publicznych. Specyfika instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego polega miedzy innymi na tym, że organ interpretacyjny ocenia prawidłowość stanowiska zajętego we wniosku o wydanie interpretacji i czyni to na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego w tymże wniosku. Zgodnie bowiem z art. 14c § 1 zdanie pierwsze O.p., swoje stanowisko co do zagadnienia budzącego wątpliwości, podobnie jak opis okoliczności faktycznych, z którymi zagadnienie to jest związane, wnioskodawca przestawia właśnie we wniosku o wydanie interpretacji (art. 14b § 3 O.p.). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.