III SA/Wa 730/14
PostanowienieWSA w Warszawie2015-03-09
Skład orzekający: Anna Zaorska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Jaka jest podstawa prawna i sposób obliczenia wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu za nieopłaconą pomoc prawną w postępowaniu przed sądem administracyjnym?Ratio decidendi
Pełnomocnikowi z urzędu, który reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem administracyjnym, przysługuje wynagrodzenie za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych wydatków, zgodnie z art. 250 P.p.s.a. Wysokość tego wynagrodzenia, w tym opłata i podatek VAT, jest obliczana na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, uzależniona od wartości przedmiotu sprawy.Stan faktyczny
Sąd administracyjny rozpoznał wniosek adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie dotyczącej podatku od środków transportowych. Pełnomocnik został wyznaczony z urzędu po przyznaniu skarżącemu prawa pomocy. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a następnie rozpoznał wniosek o przyznanie wynagrodzenia dla pełnomocnika.Rozstrzygnięcie
Przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata K.W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł, w tym opłatę w wysokości 180 zł i 23% podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 zł.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2010 r. postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata K.W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100), w tym: tytułem opłaty – kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług – kwotę 41,40 zł (słownie: czterdzieści jednej złotych 40/100) -
Postanowieniem z 15 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu – B.S. prawo pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Pismem z 22 maja 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata – K.W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
Na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. pełnomocnik poparła skargę oraz wniosła
o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczyła, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z 28 listopada 2014 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy m.in.: reprezentowania przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentowała skarżącego przed Sądem I instancji. Dlatego też, wynagrodzenie dla pełnomocnika należało obliczyć na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 461, dalej - "rozporządzenie"), w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy.
W niniejszym postępowaniu wartość przedmiotu sprawy wynosi 647 zł, zatem, zgodnie z § 6 pkt 2, stawkę należało określić na kwotę 180 zł, powiększoną stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23%.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło