III SA/Wa 737/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2008 r. oraz od stycznia do lipca i od września do grudnia 2009 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżący – D. K., pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2008 r. oraz od stycznia do lipca i od września do grudnia 2009 r. Następnie pismem z dnia 6 lutego 2014 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu wniosku Skarżący podnosił argumenty świadczące w jego przekonaniu o wadliwości decyzji organu drugiej instancji a także o przypuszczeniu, że decyzja ta zostanie uchylona przez Sąd. W dalszej części uzasadnienia Skarżący podkreślił, że wykonanie decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez Skarżącego jedynego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny stanowi spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwana "P.p.s.a.". Skarżący wskazał, że jego firma od wielu lat współpracuje z K. Sp. z o.o. Organ I i II instancji zakwestionował rzetelność tych transakcji co w ocenie Skarżącego może mieć ogromny wpływ na dalszą współpracę z tą spółką, gdyż podważa jego zaufanie jako rzetelnego kontrahenta. Skarżący podkreślił, że rynek na którym operuje jest wysoce zmonopolizowany a zerwanie współpracy oznacza jego wykluczenie ze znaczącego przedmiotu jego działalności, a w konsekwencji utratę wieloletniego źródła utrzymania. Skarżący wskazał ponadto, że drugim rodzajem działalności gospodarczej jaką prowadzi są roboty budowlane, które związane są z koniecznością dysponowania specjalistycznym i zaawansowanym technologicznie sprzętem, co w ocenie Skarżącego przemawia za uznaniem sprawy za wyjątkową z uwagi na ochronę miejsc pracy zapewnianych przez Skarżącego. Zdaniem Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji a w konsekwencji egzekucja kwot wynikających z decyzji będzie skutkować zachwianiem płynności finansowej Skarżącego co skutkować będzie radyklanym ograniczenie, zakresu jego działalności a także licznymi zwolnieniami pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. , Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywujący, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.).Skarżący ma więc obowiązek uprawdopodobnienia występowania, w jego sprawie, którejkolwiek lub obu wskazanych przesłanek. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Kierując się zatem przedstawionym stanowiskiem Skarżącego należy stwierdzić, iż nie uzasadnił on należycie spełnienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawiona argumentacja nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie czynności egzekucyjnych wiązać się będzie z nieodwracalnymi skutkami prawnymi. Bez przedstawienia stosownej argumentacji potwierdzającej istnienie choć jednej z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających pozytywne jego załatwienie. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Bez wątpienia kwota określonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. zobowiązania w podatku od towarów i usług jest znaczna, a zatem wykonanie tejże decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. W przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W sytuacji, gdy ponadto z okoliczności przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi, nie sposób też przyjąć, że spowoduje ono powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu twierdzenia Skarżącego przedstawione na poparcie wniosku są zbyt ogólnikowe. Skarżący nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałby jego sytuację majątkową. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niepowetowaną szkodą, bowiem spowoduje trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie przedstawił jednak okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny wystąpienia wskazanych we wniosku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się z kolei do argumentacji Skarżącego, że decyzja organu I oraz II instancji narusza prawo i najprawdopodobniej zostanie uchylona wyjaśnić należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wadliwości zaskarżonej decyzji. Podsumowując, w ocenie Sądu Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny, że w sprawie nastąpi wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, co skutkuje brakiem podstaw do wydania orzeczenia zgodnie z żądaniem Skarżącego. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.