III SA/Wa 750/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego oddala skargę W dniu 18 lipca 2012 r. do Ministerstwa Finansów (za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz urządzenia fax) wpłynął wniosek I. z siedzibą w K., dalej jako "Skarżąca" lub "Wnioskodawczyni", z tej samej daty, w którym zwróciła się o wydanie ogólnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie aktualnej wykładni dotyczącej właściwego stosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, dalej jako "u.p.t.u.") oraz załącznika nr 11 do tej ustawy. Oryginał ww. pisma wpłynął do Ministerstwa Finansów w dniu 24 lipca 2012r. Minister Finansów przesłał przedmiotowy wniosek zgodnie z właściwością do załatwienia Dyrektorowi Izby Skarbowej w P.. W przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji ogólnej Skarżąca wskazała, iż wprowadzenie do u.p.t.u. usług mechanizmu odwrotnego opodatkowania w odniesieniu do obrotu złomami i odpadami zrodziło szereg wątpliwości interpretacyjnych związanych z przedmiotem opodatkowania, zwłaszcza od 1 lipca 2011 r. Ustawa ta bowiem nie definiuje pojęcia złomu, a jedynie odsyła podatników do wykazu towarów ujętych w załączniku nr 11 do ustawy, uzależniając przedmiot opodatkowania w tym zakresie od Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzonej w życie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. W celu określenia, czy dany produkt jest wymieniony w tym załączniku niezbędne jest ustalenie właściwego symbolu i nazwy grupowania, w którym sklasyfikowany jest ten produkt. Zaznaczyła, iż podjęte dotychczas działania przez podmioty gospodarcze przemysłu metali nieżelaznych zgrupowanych w skarżącej Izbie w tym zakresie (m.in. uzyskanie klasyfikacji statystycznych w odniesieniu do odpadów i złomów) wskazują, że metodologia klasyfikowania towarów stosowana przez organy statystyczne nie przystaje do zasad obowiązujących w podatku VAT. W konsekwencji tego odpady/złomy, które ze względu na skład chemiczny, właściwości fizykochemiczne i przeznaczenie są traktowane w PKWiU jako inne odpady, nie będące złomami wyłącznie z tego względu, że przypisano im inne symbole niż w katalogu złomów, podlegających odwróconemu opodatkowaniu wg ustawy o podatku VAT. Zdaniem Skarżącej oparcie opodatkowania złomów na PKWiU w myśl załącznika nr 11 do ustawy o VAT, będzie wywoływać w branży metali nieżelaznych brak pewności stosowanych zasad opodatkowania według obowiązującej od 1 lipca 2011 r. u.p.t.u., gdyż występuje zjawisko kwestionowania przez organy podatkowe przyjętego przez podatnika symbolu PKWiU, nawet potwierdzonego przez organy statystyczne. Intencją zmiany u.p.t.u. z dnia 1 kwietnia 2011 r., po zaledwie trzech miesiącach obowiązywania, było rozszerzenie rzeczowego zakresu stosowania odwróconego podatku w odniesieniu do złomów i odpadów poprzez wprowadzenie załącznika nr 11, czego niestety nie potwierdziła praktyka jego stosowania przez podatników, których przedmiotem działalności jest obrót złomami i odpadami. Dla informacji, Skarżąca podała, iż w aktualnym stanie różnych interpretacji przez organy podatkowe, przedsiębiorcy są narażeni na dodatkowe straty związane z koniecznością zapłaty ustawowych odsetek w przypadku niewłaściwego, zdaniem tych organów, naliczania podatku VAT, co przy obrotach złomami o dużych wartościach (złom miedzi i jej stopów) obniża efektywność ich działalności. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. uzpełniła wniosek. Zaznaczyła, iż przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji ogólnej jest zakres przedmiotowy stosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332), a także art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w związku z załącznikiem nr 11 do tej ustawy - w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780). Skarżąca wskazała, iż po wprowadzeniu do u.p.t.u. mechanizmu tzw. odwrotnego obciążenia, oraz po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. pojawiły się istotne problemy z ustaleniem, w jakich przypadkach podatnicy mogą zastosować ww. mechanizmodwróconego obciążenia, a w jakich nie mają takiej możliwości. Organy niejednolicie przyporządkowują tożsame sytuacje faktyczne pod normę prawną wynikającą z powołanych regulacji prawnych. W tych okolicznościach za zasadne uznała powołanie obu stanów prawnych, zwłaszcza, że często organy wydające indywidualne interpretacje podatkowe odnoszą się do obu stanów prawnych. W ocenie Skarżącej widoczna jest różnica w podejściu wspomnianych organów do tych samych zagadnień, która nie ma uzasadnienia w zmianie stanu prawnego od dnia 1 lipca 2011 r. Ponadto, Skarżąca powołała przepis wymagający, jej zdaniem, wydania takiej interpretacji ogólnej, tj. art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach, a także art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w związku z załącznikiem nr 11 do tej ustawy - w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca wskazując na niejednolite stosowanie przepisów prawa podatkowego odniosła się do trzech rodzajów odpadów, tj. zgarów, skrzepów oraz kabli. Odnosząc się do wskazanej powyżej niejednolitości powołała szereg interpretacji indywidualnych dotyczących tych grup towarów. W ocenie Skarżącej przedstawione indywidualne interpretacje świadczą o istnieniu rozbieżności co do zakresu stosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.. Dowodem tych rozbieżności jest także stanowisko organów skarbowych w zakresie stosowania Nomenklatury Scalonej przy wyjaśnianiu symboli PKWiU z 2008 r. W indywidualnej interpretacji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. stwierdzono, że państwo członkowskie przy identyfikowaniu towarów, do których ma zastosowanie mechanizm odwrotnego opodatkowania nie ma obowiązku odnoszenia się do nomenklatury scalonej. Natomiast Ministerstwo Finansów w pismach kierowanych do organizacji zrzeszających przedsiębiorców z branży złomowej (np. pismo z dnia 13 stycznia 2012 r. nr [...]) wprost wskazuje na możliwość odwoływania się do Nomenklatury Scalonej z racji jej powiązania (skojarzenia) z PKWiU 2008. Zdaniem Skarżącej, niezależnie od przytoczonych wyżej rozbieżności, takie postępowanie wprowadza podatników w błąd, zatem również uzasadnia wydanie interpretacji ogólnej. Według Skarżącej, u podstaw wprowadzenia mechanizmu odwrotnego obciążenia do prawa krajowego leży zapobieganie nadużyciom VAT oraz założenie objęcia tym mechanizmem wszystkich metali, w tym złomu aluminium i miedzi. W jej ocenie, intencja prawodawcy krajowego (a także prawodawcy wspólnotowego) może zostać zrealizowana jedynie poprzez celowościowe i liberalne interpretowanie przepisów oraz pozycji załącznika nr 11 do u.p.t.u. Same unormowania są bowiem niedoskonałe i wymagają zmian, co Skarżąca niejednokrotnie sygnalizowała Ministerstwu Finansów. Za zasadne uznała w szczególności szerokie interpretowanie pojęcia złomu i odpadów, w kierunku objęcia mechanizmem odwrotnego obciążenia półfabrykatów. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie aktualnej wykładni dotyczącej właściwego stosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. oraz załącznika nr 11 do tej ustawy. W uzasadnieniu Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki uzasadniające wydanie interpretacji ogólnej. Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, iż wszystkie wskazane przez Skarżącą we wniosku interpretacje indywidualne dotyczą zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążania w przypadku transakcji sprzedaży odpadów. Podkreślił, że rozstrzygnięcia te zostały wydane w różnych stanach prawnych. Organ wyjaśnił, iż przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. obowiązuje od dnia 1 kwietnia 2011 r. Od tego dnia zmianie uległ system naliczania i odliczania podatku od towarów i usług w obrocie m.in. surowcami wtórnymi - złomem. Zaznaczył, iż regulacje art. 17 ust. 1 pkt 7 oraz art. 17 ust. 2 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., wprowadzają mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku VAT na podatnika, na rzecz którego dokonywana jest dostawa złomu. Kluczową kwestią dla zastosowania właściwego sposobu rozliczenia podatku od towarów i usług jest ustalenie, czy dany towar mieści się w pojęciu złomu. Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że obowiązujący od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2011 r. przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy nie precyzował co należy rozumieć pod pojęciem złomu, nie definiował tego pojęcia ani nie odnosił się do klasyfikacji statystycznych np. PKWiU. Ponieważ istniały istotne rozbieżności w interpretowaniu tego przepisu oraz ze względu na brak ustawowej definicji złomu, ustawodawca zdecydował się doprecyzować ww. przepis. Efektem tego jest obowiązujący od dnia 1 lipca 2011 r. zmodyfikowany przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. Ponadto wskazał, iż od dnia 1 lipca 2011 r. do u.p.t.u. dodano załącznik nr 11, zawierający wykaz towarów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy. Zaznaczył, iż powyższe regulacje ustanawiają mechanizm odwrotnego obciążenia (reverse charge) polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku VAT na podatnika, na rzecz którego jest dokonywana dostawa towarów wymienionych w załączniku nr 11 do u.p.t.u. Dyrektor Izby Skarbowej w P. wyjaśnił, że z regulacji u.p.t.u. wynika, że od dnia 1 lipca 2011 r. mechanizm odwrotnego obciążania ma zastosowanie, jeżeli spełnione zostaną warunki wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. W związku z powyższym stwierdził, iż mechanizm odwrotnego obciążenia ma zastosowanie wyłącznie w przypadku dostawy towarów wymienionych w załączniku nr 11 do u.p.t.u., który przy identyfikowaniu towarów odwołuje się do symboli PKWiU z roku 2008. Organ stwierdził, że część wskazanych we wniosku interpretacji indywidualnych dotyczyła stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 czerwca 2011 r. W związku z tym zauważył, że w dniu 2 maja 2011 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 14a ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej "O.p."), w związku ze zgłaszanymi wątpliwościami dotyczącymi stosowania przepisu art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, wydał interpretację ogólną dotyczącą obrotu złomem. Interpretacja ta dotyczy stanu prawnego obowiązującego właśnie do dnia 30 czerwca 2011 r. Szczegółowo rozstrzyga ona problem obrotu zużytymi akumulatorami ołowianymi lub ich częściami, zaliczanymi zgodnie z normą europejską nr PN-EN 14057:2003, mającą status Polskiej Normy, do złomu. Zdaniem Organu dogłębna analiza ww. interpretacji ogólnej, w szczególności jej zakres wskazany na wstępie oraz treść wskazuje, że nie odnosi się ona tylko do obrotu zużytymi akumulatorami ale do całego art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.. W związku z powyższym, uwzględniając fakt, że Minister Finansów wskazany we wniosku problem, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., rozstrzygnął już w interpretacji ogólnej, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, iż brak jest podstaw do ponownego wydania takiej interpretacji. Odnosząc się z kolei do zasadności wydanie interpretacji ogólnej w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P. podkreślił, iż zmiana przepisu art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy, rozszerzyła stosowanie mechanizmu "odwrotnego obciążania" na obrót towarami, których odzysk i przetwarzanie stwarzało ryzyko wystąpienia nadużyć podatkowych (np. zużyte akumulatory elektryczne, odpady szklane, gumowe i z tworzyw sztucznych) oraz usunęła wątpliwości interpretacyjne, jakie pojawiły się na gruncie poprzednich przepisów w związku z brakiem ustawowej definicji złomu poprzez wprowadzenie do u.p.t.u. załącznika nr 11. W załączniku tym zostały wymienione towary, w stosunku do których stosuje się zasadę odwrotnego obciążania na mocy art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy i są one identyfikowane za pomocą Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) z roku 2008. W ocenie Organu spowodowało to, iż interpretacje indywidualne rozstrzygające kwestie obrotu złomem po dniu 1 lipca 2011 r. są jednolite, o czym świadczą również interpretacje powołane we wniosku. Po dokonaniu szczegółowej analizy tych interpretacji indywidualnych Dyrektor Izby Skarbowej w P. w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że nie są one rozbieżne, ponieważ odmienne rozstrzygnięcia w nich zawarte uzasadnione są różnicami w stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych), gdyż przedmiotem analizy w powołanych wyżej interpretacjach były różne towary. Świadczy o tym ich odmienna klasyfikacja statystyczna. W trzech interpretacjach indywidualnych (o sygn. [...], [...] i [...]) towary będące przedmiotem obrotu sklasyfikowane zostały, zgodnie z PKWiU, do symbolu 38.11.58.0, i w tych rozstrzygnięciach organy podatkowe uznały, że zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., ponieważ towary o takim symbolu wymienione zostały w załączniku nr 11 do ustawy. Natomiast pozostałe trzy interpretacje indywidualne (o sygn. [...], [...] i [...]) odnoszą się do towarów sklasyfikowanych zgodnie z PKWiU do symboli: 27.42.3, 27.3, 38.11.49.0 oraz od 38.32.21.0 do 38.32.25.0, niewymienionych w załączniku nr 11 do ustawy, w związku z czym stwierdził, iż art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. do obrotu nimi nie ma zastosowania. Według Organu na rozstrzygnięcia w ww. interpretacjach indywidualnych miał bez wątpienia wpływ opis sprawy w nich zawarty, a w szczególności rodzaj towaru (złomu) i co się z tym wiąże odpowiednie jego zaklasyfikowanie pod kątem PKWiU z 2008 r. Na tej podstawie organy wydające interpretacje rozstrzygały, czy dany towar spełnia definicję złomu, a tym samym stwierdzały czy do konkretnego towaru ma zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy. Zdaniem Organu powołane wyżej interpretacje nie rozstrzygają o prawidłowości klasyfikacji wskazanych we wnioskach towarów do symboli PKWiU. Zgodnie bowiem z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania, informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1 poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał tym samym, że w sprawie nie zostały spełnione warunki wynikające z art. 14a § 2 pkt 2 O.p., dotyczące niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w takich samych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych), ponieważ w powołanych interpretacjach przedmiotem obrotu był inny towar, a zatem nie można uznać, że w interpretacjach tych w identycznym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) wydano różne rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 30 października 2012 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z jej wnioskiem. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 14a § 4 pkt 2 O.p. poprzez niezasadne pozostawienie wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia, wskutek błędnego przyjęcia, że wydana w stanie prawnym do dnia 30 czerwca 2011 r. interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] dotyczyła zagadnienia przedstawionego we wniosku Skarżącej w odniesieniu do tego stanu prawnego, podczas gdy wskazana interpretacja rozstrzygnęła jedynie "...niejednolitość praktyki stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie tzw. złomu akumulatorowego..."; art. 14a § 4 pkt 1 w związku z art. 14a § 2 pkt 2 O.p. poprzez niezasadne pozostawienie wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia, wskutek błędnego przyjęcia, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2011 r. nie ma rozbieżności w stosowaniu powołanych we wniosku przepisów prawa podatkowego - wskazane przez Skarżącą indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie zostały wydane w takich samych stanach faktycznych z uwagi na różnice w sklasyfikowaniu towarów na gruncie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz.U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż interpretacje indywidualne na które powołała się Skarżąca dotyczą różnych stanów prawnych: - w okresie od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r., kiedy to obowiązywał wprowadzony ustawą z dnia z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332) przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. - w okresie od dnia 1 lipca 2011 r., kiedy to w wyniku nowelizacji u.p.t.u. wprowadzonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780) - wprowadzony został załącznik nr 11, a w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 7 wprowadzono odwołanie do tego załącznika. W związku z powyższym uznał za zasadne jak przyjął to Dyrektor Izby Skarbowej w P. w zaskarżonym postanowieniu - rozpatrywanie zasadności wydania interpretacji ogólnej odrębnie w obu przypadkach. Organ zaznaczył, iż część wskazanych we wniosku interpretacji indywidualnych dotyczyła stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 czerwca 2011 r. Stwierdził, iż w odniesieniu do tego stanu prawnego wydana została interpretacja ogólna znak: [...] z dnia [...] maja 2011 r., co zgodnie z art. 14a § 4 pkt 2 O.p. uzasadnia pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji ogólnej w tym zakresie bez rozpatrzenia. Minister Finansów nie zgodził się z zarzutami, iż interpretacja ta dotyczy wyłącznie złomu akumulatorowego. Podkreślił, iż w interpretacji tej stwierdzono wyraźnie, że:,,przez złom dla potrzeb stosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy należy rozumieć złom metali, w tym złom stalowy (wsadowy i niewsadowy), żeliwny i metali nieżelaznych, jak również zlom metali szlachetnych." Zaznaczył, iż w interpretacji sprecyzowano przy tym dodatkowo, że mechanizm odwrotnego obciążenia ma zastosowanie także do obrotu zużytymi akumulatorami, na co wyraźnie wskazuje stwierdzenie: ,,w cel przyjętej w art. 17 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy regulacji wpisuje się również obrót zużytymi akumulatorami ołowiowymi lub ich częściami" W ocenie Organu nie oznacza to jednak, że interpretacja ta nie dotyczy innych towarów, jeżeli mogą one zostać zaklasyfikowane do kategorii złomu (zdefiniowanego w tej interpretacji). Podniósł, iż wskazuje na to wyraźnie treść dalszej części interpretacji: ,,napodstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 7 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami obowiązanymi do rozliczenia tego podatku są osoby nabywające towary mieszczące się we wskazanym powyżej pojęciu złomu, jeżeli spełnione zostaną określone w powołanych przepisach warunki dotyczące statusu podatkowego zarówno nabywcy, jak i dostawcy." W ocenie Ministra Finansów, fakt wydania interpretacji ogólnej w odniesieniu do stanu prawnego sprzed 1 lipca 2011 r. w zakresie żądanym przez Skarżącą (definicja złomu), uzasadniał pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia w tym zakresie. Organ, odnosząc się do zasadności wydania interpretacji ogólnej w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., wskazał, że w załączniku nr 11 zostały wymienione towary, w stosunku do których stosuje się zasadę "odwrotnego obciążania" na mocy art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy i są one identyfikowane za pomocą Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) z roku 2008. Minister Finansów zgodził się z Dyrektorem Izby Skarbowej w P., że analiza wskazanych interpretacji indywidualnych, dotyczących stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., wskazuje, że nie są one rozbieżne, ponieważ w części wskazanych interpretacji indywidualnych towary będące przedmiotem obrotu zostały zaklasyfikowane do symbolu PKWiU 38.11.58.0, a więc do symbolu, który został wymieniony w załączniku nr 11 do u.p.t.u.- co oznacza, że w odniesieniu do tych towarów zastosowanie ma art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy (ewentualnie uzależniono możliwość zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy od zakwalifikowania towarów będących przedmiotem obrotu do PKWiU 38.11.58.0). Organ wskazał, iż w innych wskazanych interpretacjach indywidualnych towary zostały do symboli PKWiU, które nie zostały wymienione w załączniku nr 11 do u.p.t.u.. Tym samym uznał, iż w odniesieniu do obrotu tymi towarami mają zastosowanie ogólne zasady opodatkowania (nie ma natomiast zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy). Zaznaczył, iż we wskazanych we wniosku interpretacjach indywidualnych organy podatkowe wskazały, że w sytuacji, gdy dany towar jest zaklasyfikowany do grupowania PKWiU wymienionego w załączniku nr 11, stosuje się do niego zasadę "odwrotnego obciążania" na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy. W sytuacji natomiast, gdy dany towar nie był sklasyfikowany w grupowaniach PKWiU wymienionych w załączniku nr 11, organy wskazywały na konieczność stosowania ogólnych zasad opodatkowania. W ocenie Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w P. zasadnie w zaskarżonym postanowieniu uznał, że wskazane we wniosku interpretacje indywidualne (dotyczące stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 lipca 2012 r.) nie wskazują na niejednolite stosowanie prawa. Tym samym, w ocenie Ministra Finansów, wobec niespełnienia zasadniczej przesłanki dla wydania interpretacji ogólnej na wniosek, jaką jest wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w tych samych stanach faktycznych, uzasadnione było pozostawienie wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia. Minister Finansów nie podzielił argumentacji Skarżącej w zakresie zarzutów, dotyczących braku weryfikacji przez organy podatkowe w postępowaniach o wydanie interpretacji indywidualnych podanych przez podatników klasyfikacji statystycznych. Wyjaśnił, że w postępowaniach w sprawach interpretacji indywidualnych organy nie prowadzą postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV O.p. i nie ustalają stanu faktycznego. Związane są stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji. Minister Finansów podkreślił, że wskazany przez Skarżącą symbol grupowania PKWiU danego towaru bądź usługi stanowi element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), w odniesieniu do którego organy podatkowe mają dokonać interpretacji przepisów prawa podatkowego (a tym samym - na etapie wydawania interpretacji indywidualnej - nie może on być przez organy podatkowe weryfikowany). Organ wskazał, że zgodnie z art. 5a u.p.t.u., towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5 tej ustawy, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Stosownie do ujętych w treści załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia Rady Ministrów zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU 2008 należy do obowiązków producenta (usługodawcy) tego produktu. Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU 2008, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi. Na potwierdzenie powyższego stanowiska Minister Finansów przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1021/09. Podsumowując Minister Finansów stwierdził, że w sprawie uzasadnione było pozostawienie wniosku Izby bez rozpatrzenia. W odniesieniu do stanu prawnego sprzed 1 lipca 2011 r. wydana została interpretacja ogólna Ministra Finansów (pismo znak: [...] z dnia 2 maja 2011 r.). Natomiast w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., we wskazanych przez Wnioskodawcę interpretacjach indywidualnych nie było rozbieżności w stosowaniu przepisów prawa podatkowego. Tym samym Minister Finansów za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia art. 14a § 4 pkt 2 oraz art. 14a § 4 pkt 1 w związku z art. 14a § 2 pkt 2 O.p. Pismem z dnia 12 lutego 2013r Skarżąca złożyła skargę na powyższe postanowienie Ministra Finansów wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w P. w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 14a § 4 pkt 2 O.p. wskutek błędnego przyjęcia, że wydana w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r. interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], dotyczyła zagadnienia przedstawionego we wniosku Skarżącej w odniesieniu do tego stanu prawnego, podczas gdy wskazana interpretacja rozstrzygnęła jedynie "...niejednolitość praktyki i stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie tzw. złomu akumulatorowego...", zaś powołane we wniosku IGMNiR rozbieżne interpretacje indywidualne zostały wydane po dacie wydania wspomnianej interpretacji ogólnej; - art. 143 § 4 pkt 1 w związku z art. 14a § 2 pkt 2 O.p. wskutek błędnego przyjęcia, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2011 r. nie ma rozbieżności w stosowaniu powołanych we wniosku przepisów prawa podatkowego - wskazane przez Skarżącą indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie zostały wydane w takich samych stanach faktycznych z uwagi na różnice w sklasyfikowaniu towarów na gruncie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.). W uzasadnieniu skargi Skarżąca za nieprawidłowe uznała przyjęcie przez Ministra Finansów, że jej wniosek dotyczył definicji złomu. Podkreśliła, iż jej wniosek dotyczył możliwości stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w stosunku do trzech konkretnie wskazanych towarów, tj. zgarów, skrzepów i kabli. Nie chodziło zatem o ogólne określenie, co jest złomem, lecz o konkretne wskazanie, czy do zgarów, skrzepów i kabli można stosować mechanizm odwrotnego obciążenia. W ocenie Skarżącej przywołana przez Organ interpretacja ogólna ogranicza jej zastosowanie do tzw. złomu akumulatorowego, tym samym Minister Finansów wadliwie przypisał jej szersze znaczenie. Zarzuciła, iż stanowisko organu II instancji opiera się na ogólnych rozważaniach dotyczących stosowania "nowych" przepisów, w których nie pojawia się w żadnym miejscu odwołanie do zgarów, skrzepów i kabli. Wskazała, iż przywołana przez Organ interpretacja ogólna nie rozstrzyga o kwalifikacji zgarów, skrzepów i kabli. Istotą analizowanej interpretacji ogólnej było dokonanie kwalifikacji, pod kątem stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia, konkretnego towaru, tzw. złomu akumulatorowego, a nie ogólne wywody na temat definicji złomu. Dlatego też zdaniem Skarżącej ta interpretacja ogólna nie może być odniesiona do innych konkretnie wskazanych towarów, tj. zgarów, skrzepów i kabli. Skarżąca podniosła, iż wskazane we wniosku indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego (wszystkie) zostały wydane po dacie wydania interpretacji ogólnej powołanej przez Organ. W ocenie Skarżącej rozbieżność podczas wydawania interpretacji indywidualnych powstała dlatego, że istotą interpretacji ogólnej była kwalifikacja konkretnego towaru (tzw. złomu akumulatorowego), a nie rozstrzygała ona o zgarach, skrzepach i kablach, więc nie mogła być przydatna do rozstrzygnięcia o kwalifikacji przedmiotowych towarów. Według Skarżącej pogląd zawarty w powołanym przez Organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1021/09 nie uwzględnia wszystkich aspektów rozważanego problemu. W ocenie Skarżacej, niezgodna z zasadą zaufania do organów państwa i stanowionego przez nie prawa jest praktyka wykładni (relewantnych) przepisów, według której na potrzeby postępowania interpretacyjnego organ podatkowy nie jest uprawniony do weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę, zaś w sprawie wymiarowej może tę klasyfikację podważać, także wtedy, gdy została potwierdzona przez organ statystyki publicznej. Skutkiem takiego postępowania jest. wytworzenie u podatnika, który posiada interpretację indywidualną, poczucia bezpieczeństwa prawnego, następnie zaś pozbawienie tego bezpieczeństwa w toku postępowania wymiarowego. Zaznaczyła, iż w art.14a § 1, art. 14§ 2 pkt 1, art. 14a § 2 pkt 2 O.p. ustawodawca posłużył się pojęciem przepisów prawa podatkowego, do którego nawiązał też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2927/11. Podniosła, że art. 53 u.p.t.u. odwołuje się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jak PKWiU 2008. Ponadto art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. odsyła do załącznika nr 11, będącego integralną częścią tej ustawy, w którym wskazano symbole PKWiU 2008. Zdaniem Skarżącej na gruncie art. 14a § 2 pkt 2 O.p, który wymaga wskazania interpretacji podatkowych wydawanych w takich samych stanach faktycznych i zdarzeniach przyszłych, nie można stawiać równości pomiędzy faktem, a oceną jaką jest zaklasyfikowanie danego towaru bądź usługi przez podatnika (zainteresowanego). Taką ocenę, czy opinię należy traktować na równi z przedstawieniem własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p). Do organu należy zatem jej weryfikacja, czy to w postępowaniu mającym na celu wydanie interpretacji indywidualnej, czy - jak w przedmiotowej sprawie - w postępowaniu mającym na celu wydanie interpretacji ogólnej. W związku z powyższym zdaniem Skarżącej nie można zasadnie twierdzić, że mamy do czynienia z różnymi towarami tylko z tego względu, że były różnie klasyfikowane przez wnioskodawców we wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnych, powołanych we wniosku Skarżącej, ani wywodzić, że prowadzi to do różnych stanów faktycznych. Skarżąca nie zgodziła się z poglądem, że analizując prawidłowość klasyfikacji podanej we wniosku o interpretację, organ w sposób nieuprawniony wszedłby w rolę organu statystycznego, skoro w tę rolę wchodzi w postępowaniu podatkowym, w którym podatnik może przedstawić taką interpretację.w związku z tym zdaniem Skarżącej Organ wadliwie uznał, że nie spełniła warunku przewidzianego w art. 14a § 2 pkt 2 O.p. W ocenie Skarżącej ustawodawca odwołując się do pojęcia "takich samych stanów faktycznych" nie mógł mieć na myśli identyczności okoliczności subiektywnych, zależnych od interpretacji, opinii, ocen, lecz tożsamość obiektywnych faktów. W oceni Skarżacej w przedmiotowej sprawie obiektywne fakty to tożsame określenie towaru w powołanych we wniosku interpretacjach indywidualnych, a mianowicie: skrzepów, zgarów i kabli. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga była nieuzasadniona. Organy prawidłowo oceniły wniosek Skarżącej o wydanie ogólnej interpretacji przepisów prawa. Ocena ta była adekwatna do zasygnalizowanego we wniosku problemu. Dotyczył on bowiem interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w zw. z treścią załącznika nr 11 do tej ustawy w dwóch przedziałach czasowych, tj. przed dniem 1 lipca 2011 r. i po tej dacie. Jak wynika bowiem z wniosku wątpliwości dotyczyły interpretacji ww. przepisu ustalonego przepisami ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach (Dz. U. nr 64, poz. 332), a następnie zmienionego na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780). W piśmie z dnia 18 lipca 2012 r., inicjującym postępowanie o wydanie ogólnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, I. zażądała aktualnej wykładni dotyczącej właściwego stosowania załącznika 11 do art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w świetle narastających od 1 lipca 2011 r. kontrowersji, bo - jak tam wskazano - ustawa nie definiuje pojęcia złomu, a jedynie odsyła do wykazu towarów ujętych w załączniku nr 11 do ustawy. Na skutek wezwania przez organ do uzupełnienia braków formalnych wniosku Skarżąca złożyła formularz ORD – OG "Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej" z dnia 23 sierpnia 2012 r. W poz. 51 pomieszczonej w części E ww. formularza powtórzono, że przedmiotem wniosku jest zakres przedmiotowy zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w określonych powyższej przedziałach czasowych, bo pojawiły się problemy z ustaleniem w jakich przypadkach podatnicy mogą zastosować mechanizm odwróconego obciążenia, a w jakich nie mają takiej możliwości. Ponadto we wniosku tym podtrzymano stanowisko Izby zaprezentowane już wcześniej w piśmie z dnia 18 lipca 2012 r. Sąd wskazuje, że tak sformułowany wniosek określił w sprawie Skarżącej zakres postępowania o wydanie interpretacji ogólnej. Przedmiot wniosku wyznacza bowiem zagadnienie, tj. niejednolitość stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej w odniesieniu do tożsamych podatkowych stanów faktycznych i prawnych. Prawidłową realizację przez wnioskodawcę obowiązku przedstawienia zagadnienia zapewnia formularz ORD – OG "Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej". Upraszcza on i standaryzuje to postępowanie. Obowiązkiem organu nie było więc odczytywanie zakresu wniosku z całego jego kontekstu. Nie może tu być bowiem miejsca na domysły organu w celu identyfikacji rzeczywistych problemów wnioskodawcy z interpretacją określonych przepisów. Zdaniem Sądu wobec zaś tak ogólnie nakreślonego we wniosku problemu ze stosowaniem spornych przepisów, organ słusznie wskazał, że w przedmiotowym zakresie odnośnie stanu prawnego obowiązujacego do dnia 30 czerwca 2011 r. Minister Finansów w dniu [...] maja 2011 r. wydał interpretację ogólną nr [...]. W ww. interpretacji dotyczącej stosowania przepisu art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. wyjaśniono, że kluczową kwestią dla zastosowania właściwego sposobu rozliczenia podatku od towarów i usług jest ustalenie, czy dany towar mieści się w pojęciu złomu. Następnie - powołując się na interpretację historyczną i celowościową - wyjaśniono, że przez złom dla potrzeb stosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy należy rozumieć złom metali, w tym złom stalowy (wsadowy i niewsadowy), żeliwny i metali nieżelaznych, jak również złom metali szlachetnych. Fakt, że w interpretacji tej mowa jest także o zużytych akumulatorach ołowianych nie zmienia charakteru tego aktu jako interpretacji ogólnej w sprawie stosowania przepisu art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., i nie niweczy możliwości powołania się na niego w sprawie Skarżącej ze skutkiem, o którym mowa w art. 14a § 4 pkt 2 O.p. Okoliczność zaś, że po wydaniu takiej interpretacji dochodziło do niejednolitości stosowania prawa w określonym zakresie nie ma znaczenia w sprawie i nie zobowiązuje organu do wydania drugiej interpretacji w tej samej sprawie. Znaczenie interpretacji ogólnych w procesie stosowania prawa należy bowiem wiązać z obowiązkami organów wywodzonymi z zasady zaufania do organu podatkowego (art. 121 § 1 O.p.). Bo podatnik lub płatnik przyjmując wykładnię prawa zaprezentowaną w interpretacji ogólnej Ministra Finansów, działa zgodnie z zasadą zaufania do organów państwa, wyprowadzoną przez Trybunał Konstytucyjny z zasady państwa prawnego (por. C. Kosikowski, komentarz do art. 14a ustawy - Ordynacja podatkowa, stan prawny na dzień 15 stycznia 2013 r., LEX 2013). Niezastosowanie się przez organ podatkowy do urzędowej wykładni prawa dokonanej przez Ministra Finansów oznacza rażące naruszenie przez organ podatkowy zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie obywatela do prawa i organów podatkowych (np. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy (do dnia 31 grudnia 2003 r.) z dnia 12 marca 2003 r., SA/B 658/03, POP 2003, z. 5, poz. 129, , LEX 80884). Wydanie ogólnej interpretacji w określonym zakresie przekłada się więc na konkretne skutki procesowe w postępowaniu o ponowne wydanie interpretacji ogólnej w analogicznym zakresie. Odnosząc się zaś do drugiego okresu obowiązywania spornych przepisów organ słusznie wskazał, że w tym czasie nie dochodziło do wykazywanych przez Wnioskodawcę rozbieżności (niejednolitości stosowania przepisów prawa), bo przykładowe interpretacje powołane we wniosku dotyczyły towarów różnie klasyfikowanych statystycznie. Tymczasem zagadnienie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji ogólnej musi mieć charakter konkretny i powinno wiązać się z niejednolitością stosowania przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do tożsamych stanów faktycznych i prawnych. Zarzuty Skarżącego podnoszone w skardze w ww. zakresie dotyczą więc w istocie przyjętej w Ordynacji podatkowej koncepcji postępowania w sprawach o wydawanie indywidualnych interpretacji podatkowych, tj. nieweryfikowania przez organ klasyfikacji statystycznych wskazanych przez wnioskodawców i traktowania tych klasyfikacji jako elementu stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, powiązanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług z klasyfikacją statystyczną towarów (usług) nie zmienia faktu, że w myśl przepisów o statystyce publicznej klasyfikacji tej dokonuje producent (usługodawca) oraz ewentualnie właściwy urząd statystyczny w wydawanych opiniach (art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej – Dz.U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.; a także Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych – Dz.U.GUS Nr 1, poz. 11). W postępowaniu podatkowym organy podatkowe oceniają dowody w postaci opinii klasyfikacyjnych właściwych organów statystycznych. Dokonywana w postępowaniu podatkowym ocena opinii statystycznej jako zwykle jednego z szeregu dowodów, stanowi element ustalania prawidłowej klasyfikacji statystycznej danego wyrobu (usługi) i jest elementem czynionych przez organ ustaleń faktycznych, które następnie poddane zostają ocenie na gruncie ustawy podatkowej. Postępowanie dowodowe pozwala na zbadanie rzeczywistych okoliczności produkcji danego wyrobu lub świadczenia usługi oraz porównanie ich z opisanymi we wniosku do właściwego organu statystycznego, stanowiącego podstawę wydania przez ten organ opinii klasyfikacyjnej. Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym Minister Finansów nie ustala stanu faktycznego, wiąże go bowiem stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem wnioskodawca twierdzi, że jego zdaniem określony wyrób należy zakwalifikować do danego grupowania PKWiU, Organ obowiązany jest tę klasyfikację przyjąć i uwzględnić badając, jaką stawkę podatku należy zastosować. Dysponuje bowiem jedynie informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. Dlatego też nie może stwierdzić, czy podana mu przez wnioskodawcę klasyfikacja będzie prawidłowa w rzeczywistym stanie faktycznym, ocenianym w ewentualnym postępowaniu podatkowym. Zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i postępowaniu interpretacyjnym, przystępując do określenia stawki, z zastosowaniem której opodatkowana jest dostawa określonych towarów lub świadczenie określonych usług, a zatem przystępując do zastosowania (interpretacji) przepisów ustawy podatkowej, Organ musi już znać klasyfikację statystyczną towaru (usługi), jeżeli ma ją uwzględnić przy ustaleniu właściwej stawki. Pogląd, że Minister Finansów nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług oraz do weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę, wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez Organ w niniejszej sprawie wyroku z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1021/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym, wydanym w sprawie interpretacji indywidualnej, Sąd kasacyjny wskazał, iż to podatnika obciąża obowiązek i ryzyko prawidłowego sklasyfikowania wykonywanych usług. Zdaniem Składu orzekającego w tej sprawie stanowisko powyższe jest adekwatne także do klasyfikacji statystycznej towarów. Należy mieć tu także na względzie okoliczność, że w instytucję interpretacji indywidualnych wpisane jest założenie, że interpretacja chroni wnioskodawcę tylko w takim zakresie, w jakim stan rzeczywisty odpowiada stanowi faktycznemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji. Istotna rozbieżność obu tych stanów faktycznych czyni interpretację indywidualną nieprzydatną na gruncie stanu rzeczywistego. Zważyć również należy i to, że żaden przepis prawa nie pozbawia organy podatkowe dokonywania w "klasycznym" (wymiarowym) postępowaniu podatkowym oceny zaistniałych zdarzeń. Nie może tego czynić, ponieważ ustalenie stanu faktycznego odpowiadającego rzeczywistości oraz jego ocena należy do podstawowych obowiązków organu podatkowego w tego rodzaju postępowaniu. Okoliczność, że określone zdarzenia stanowiły tło dla wydanej interpretacji indywidualnej uprawienia tego i równocześnie obowiązku, nie podważa. Organ podatkowy i tak musi w postępowaniu dowodowym ustalić rzeczywisty stan faktyczny, aby go porównać ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku o interpretację. Podmioty, które uzyskały interpretację indywidualną nie mogą zatem uzyskać gwarancji, że interpretacja będzie je chroniła niejako bezwarunkowo. Z pewnego punktu widzenia zakres ochrony zależy właśnie od wnioskodawcy, który jako jedyny określa stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na tle którego wydawana jest interpretacja i który jako jedyny odpowiada za jego zgodność ze stanem rzeczywistym. Odstąpienie od stanowiska zajętego przez organ w indywidualnej interpretacji będzie więc wymagało wykazania przez organ podatkowy istnienia rozbieżności stanów faktycznych rzeczywistego i opisanego we wniosku, czy to poprzez wskazanie istotnych elementów stanu rzeczywistego nie ujętych we wniosku, czy to elementów kształtujących się inaczej. Sąd nie stwierdziwszy naruszeń przepisów prawa w działaniach obu orzekających w sprawie organów - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) -orzekł, jak w sentencji wyroku.