III SA/Wa 752/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. sp. z o.o. W. sp. komandytowa na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe Skarżąca B. Sp. z o.o. W. Sp. komandytowa, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] września 2008 r. w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że skarżąca spółka nie dokonała korekty podatku naliczonego związanego z zakupem samochodów osobowych, o której mowa w art. 91 ust. 2-7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (DZ. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako ustawa o VAT. Zdaniem organu spółka miała obowiązek dokonać korekty podatku naliczonego z uwagi na okoliczność, że sprzedaż samochodów była zwolniona od podatku na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.). W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej stwierdza ona zawyżenie kwoty podatku naliczonego przez brak dokonania korekty podatku naliczonego w związku ze sprzedażą samochodów osobowych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 91 ust. 2-7 ustawy o VAT przez ich zastosowanie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; powołanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju zależność ma miejsce, bowiem postanowieniem z 25 lutego 2011 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt I FSK 223/10 Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem prejudycjalnym: "czy unormowania wynikające z art. 313 ust. 1 i art. 314 w zw. z art. 136 oraz art. 315 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (publ. Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej Dyrektywa 112) - należy interpretować w ten sposób, iż pozwalają one na zastosowanie procedury szczególnej "marży" dla podatników pośredników w dostawach towarów używanych także w tej sytuacji, gdy dokonują oni odsprzedaży zakupionych samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, co do których zastosowano z mocy polskich przepisów krajowych przyjętych w § 13 ust. 1 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 212 poz. 1336 ze zm.) zwolnienie od podatku dostawy samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych przez podatników, którym przy ich nabyciu przysługiwało jedynie prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego, o którym stanowił art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT), jeżeli te samochody i pojazdy były towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 311 ust. 1 (1) Dyrektywy 112." Z uzasadnienia zacytowanego pytania prejudycjalnego wynika, że sąd krajowy oczekuje od ETS m.in. potwierdzenia zgodności z prawem unijnym zwolnienia od podatku określonego w § 13 ust. 1 pkt 5) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 212 poz. 1336 ze zm.), który ma taką samą treść jak powołany na wstępie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.). Ustalenie zgodności z prawem wspólnotowym zwolnienia od podatku ustanowionego w powołanych przepisach rozporządzeń, które skutkuje obowiązkiem dokonania przez podatnika korekty podatku naliczonego zgodnie z treścią art. 97 ust. 1 i 7 ustawy o VAT ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawie, gdyż w przypadku stwierdzenia, że przedmiotowe zwolnienie jest niezgodne z prawem wspólnotowym na podatniku nie ciążyłby obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego (art. 97 ust. 7 ustawy o VAT). Wniosek taki znajduje potwierdzenie m.in. w wyrokach NSA z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1298/08 i I FSK 2038/08, w których Sąd stwierdził, że wprowadzenie niezgodnego z prawem wspólnotowym zwolnienia od podatku VAT nie może pozbawiać podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego także poprzez konieczność dokonania korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 1 i 7 ustawy o VAT. Zatem należało stwierdzić, że wskazane zagadnienie prawne objęte zakresem przytoczonego pytania prejudycjalnego niewątpliwie ma charakter rozstrzygający w przedmiocie zgodności z prawem decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu