III SA/Wa 757/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. W. kwotę 346 zł (trzysta czterdzieści sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: Naczelnik US) decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] ustalił W. W. (dalej: Strona lub Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 8.640 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W ramach ustaleń faktycznych stwierdził, że W. i B. małżonkowie W. w dniu [...] lipca 2007 r. złożyli oświadczenia o: stanie majątkowym, wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów), poniesionych wydatkach oraz dodatkowe pisma wyjaśniające. Organ podatkowy podkreślił, że ze złożonych oświadczeń nie wynikało, którego roku one dotyczą, gdyż wymieniono w nich rok 2001, 2002 i 2007, przy wydatkach zaś nie wskazano na czasokres ich ponoszenia (miesięcznie czy rocznie). W związku z tym, że podatnik mimo wezwania nie sprecyzował tych kwestii, a oświadczenia były wypełnione w sposób niezrozumiały i nie zawierały informacji związanych bezpośrednio z niniejszą sprawą, Naczelnik US przyjął średni koszt utrzymania ustalony przez Główny Urząd Statystyczny (dalej: GUS) w wysokości 610 zł miesięcznie na osobę. Powołując się z kolei na protokół przesłuchania w charakterze strony W. W. (protokół z dnia 12 lipca 2005 r.) stwierdził, że zeznał on, iż uzyskiwał dochody z pracy dorywczej w wysokości około 700 zł miesięcznie, nie wyjaśniając źródła ich pochodzenia. Mając na uwadze, że podatnik od 1999 r. nie prowadził żadnej działalności gospodarczej i nie składał zeznań podatkowych, Naczelnik US doszedł do wniosku, iż ww. dochód z pracy nie może być uznany jako źródło ujawnionych przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Ponadto, oceniając oświadczenie o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów) oraz dodatkowe wyjaśnienia podatnika w zakresie dotyczącym źródeł finansowania wydatków dotyczących kosztów utrzymania w 2002 r. z dochodu: z pracy dorywczej (700 zł miesięcznie), ze sprzedaży mieszkania w 1997 r. (900.000 zł), z kredytu na budowę domu w latach 1994-1995 (100.000 zł), z kwot uzyskanych ze sprzedaży odziedziczonego gospodarstwa rolnego, samochodu i motorynki (odpowiednio: 60.000 zł; 1.000 zł; 800 zł), wobec nie przedstawienia żadnych dokumentów potwierdzających uzyskanie ww. dochodów, nie udzielenia wyjaśnień mimo wezwania, nie wskazania świadków mogących potwierdzić złożone oświadczenia, a także przeznaczenie tych dochodów w latach dziewięćdziesiątych na zakup nieruchomości w M. i budowę budynku mieszkalnego, organ podatkowy uznał je za niewiarygodne. Powyższe ustalenia faktyczne, przy uwzględnieniu dodatkowo istnienia ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej między B. i W. W., doprowadziły Naczelnika US do wniosku, iż w 2002 r. W. W. poniósł w świetle art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. wydatki nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości kosztów utrzymania według danych GUS (610 zł x 12 = 7.320 zł) oraz uzyskał przychód z nie ujawnionych źródeł w postaci pracy dorywczej (700 zł x 12 : 2 = 4.200 zł). Kwotę 11.520 zł opodatkowano według 75% stawki podatkowej (art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.), co dało kwotę 8.640 zł. 2. W odwołaniu z dnia [...] marca 2008 r. od ww. decyzji Strona wywodziła, że nie ma stałych dochodów, a cały dochód roczny małżonków Wachowicz wynosił średnio 500-700 zł miesięcznie i źródłem jego były prace dorywcze. Dochód z tych prac przeznaczany był na utrzymanie, bowiem ani od GUS ani z pomocy społecznej nie uzyskiwali żadnych środków finansowych. Strona podtrzymała zeznania złożone w 2005 r. odnośnie do sytuacji materialnej i dorobku, które nie zmieniły się (niczego nowego do domu nie zakupiono). Zakwestionowała ustalenie, że należy doliczyć jej do przychodu dodatkowo kwotę 7.320 zł, której nigdy nie uzyskał. Niezgłoszenie do opodatkowania dochodu z prac dorywczych Strona tłumaczyła uzyskaniem błędnej informacji przy przesłuchaniu, że tak niski dochód nie powoduje obowiązku płacenia podatku. Zwróciła także uwagę na swoją trudną sytuację życiową, finansową, brak propozycji zatrudnienia i problemy zdrowotne. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IS) decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że W. W. w protokole przesłuchania z dnia [...] lipca 2005 r. zeznał, iż obecnie wykonuje prace dorywcze osiągając nieregularne dochody w wysokości 600-700 zł miesięcznie. Z kolei w oświadczeniu z dnia 14 lipca 2007 r. o wysokości i źródłach uzyskania dochodów (przychodów) podano, że małżonkowie W. uzyskiwali z pracy dorywczej dochody w wysokości 700 zł miesięcznie na osobę. Natomiast w oświadczeniu złożonym w dniu 16 lipca 2007 r. W. W. wyjaśnił, że razem z żoną pracują dorywczo zarabiając około 700-900 zł miesięcznie na osobę, w odwołaniu zaś potwierdził uzyskiwanie średnich dochodów w wysokości 500-700 zł miesięcznie. Dyrektor IS zwrócił uwagę, że do podstawy opodatkowania przyjęto połowę dochodów zadeklarowanych przez małżonków W. w ww. oświadczeniu z dnia 14 lipca 2007 r. jako dochód przypadający na jedną osobę. W ocenie organu odwoławczego należało przyjąć, że dochody uzyskiwane z pracy dorywczej są środkami nieopodatkowanymi, które nie mogą stanowić źródła pokrycia wydatków w 2002 r. Ponadto, zdaniem Dyrektora IS Strona przez powoływanie się na udzielenie jej błędnej informacji próbuje przerzucić na organ podatkowy odpowiedzialność za nie zgłoszenie do opodatkowania przychodów uzyskiwanych z pracy dorywczej. Świadczy o tym zrezygnowanie ze złożenia zeznania podatkowego za 2002 r. mimo, że w czasie rezygnacji nie zasięgnęła jeszcze informacji na temat opodatkowania jej przychodu. W zakresie kosztów utrzymania Dyrektor IS dokonał analogicznej oceny i ustaleń, jak organ pierwszej instancji, uznając za prawidłowe oparcie ich na danych GUS. 4. W skardze z dnia [...] kwietnia 2009 r. na ww. decyzję Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2009 r. Skarżący "prosząc o pomoc" podniósł, że nie dysponuje środkami na pokrycie zobowiązań podatkowych. Nie popełnił celowo i umyślenie przestępstwa skarbowego. Stało się tak na skutek nie otrzymania odpowiedzi od urzędów skarbowych na pisemne oświadczenia i zapytania. W dalszym ciągu pracuje dorywczo i nie korzysta z pomocy społecznej. Powtórzył informacje dotyczące trudnej sytuacji życiowej, finansowej i zdrowotnej. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że opisane w skardze okoliczności nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Przedstawił również sposób, w jaki załatwione zostały zapytania składane przez Skarżącego. 6. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. Skarżący dodatkowo wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. I. W stanie prawnym obowiązującym w 2002 r., czyli w roku podatkowym objętym ustaleniem Skarżącemu ww. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisy art. 20 u.p.d.o.f. stanowiły, że za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się między innymi przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach (ust. 1); wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania (ust. 3). Dochodów z tego źródła przychodu nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu w wysokości 75%, o czym stanowił art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. II. W postępowaniu w powyższym przedmiocie ustalenia stanu faktycznego dotyczą, z jednej strony poniesionych przez podatnika wydatków i zgromadzonego przez niego mienia w roku podatkowym, z drugiej zaś źródeł ich pokrycia w postaci mienia zgromadzonego w tymże roku oraz w latach poprzednich, które wynikało z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Wielkości te muszą być stwierdzone w sposób nie budzący wątpliwości, gdyż w istocie decydują o kwocie przychodu będącego podstawą wymiaru zryczałtowanego podatku. Wydatki oraz wartość zgromadzonego mienia danego roku podatkowego nie mogą być zatem wielkościami ustalonymi w sposób dowolny ani domniemany (zob.: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 września 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1791/02, publik. Lex nr 90209 i z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 120/06, publik. Lex nr 291829). Tymczasem w rozpoznanej sprawie za wydatki mające świadczyć o istnieniu w 2002 r. przychodów objętych dyspozycją art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. organy podatkowe uznały średni koszt utrzymania według GUS w wysokości 610 zł miesięcznie, czyli 7.320 zł za cały wskazany rok. W ocenie Sądu takie uznanie było niedopuszczalne z kilku powodów. Po pierwsze, powołany wyżej przepis odwołuje się wprost do kategorii "poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków". Tylko zatem faktycznie dokonane wydatki mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu wystąpienia tzw. znamion zewnętrznych świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Organy podatkowe takich natomiast wydatków, tj. wydatków rzeczywiście poniesionych przez Stronę, nie wykazały. Po drugie, z samego odwołania się przez organy podatkowe do średniego kosztu utrzymania według GUS wynika, że koszt taki jest określoną wypadkową, uśrednieniem różnych kosztów utrzymania. W jego istocie tkwią więc elementy w postaci zarówno kosztów wyższych, jak i kosztów niższych od podanej średniej. Z całą natomiast pewnością można stwierdzić tyle, że koszt tak wyliczony nie jest potwierdzeniem wydatków, jakie zostały realnie poczynione przez Skarżącego w 2002 r. Po trzecie, niezależnie od powyższego organy podatkowe w żaden sposób nie wykazały źródła danych służących do ustalenia średnich kosztów utrzymania w 2002 r., metodologii ich zbierania oraz przetwarzania, kryteriów uwzględnianych przy ich doborze oraz opracowaniu, a zwłaszcza adekwatności takich właśnie danych do przypadku Skarżącego. Stąd nie można było w żaden sposób ocenić, czy przyjęta wielkość w ogóle mogła odnosić się do jego sytuacji. Po czwarte, zaakceptowanie stanowiska organów podatkowych w analizowanym zakresie oznaczałoby, że każdy przypadek, w którym podatnik uzyskiwałby rocznie niższe dochody niż średnie koszty utrzymania według GUS (dla przykładu osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem liczonym według najniższego dopuszczalnego prawem wynagrodzenia, czy renciści otrzymujący rentę w najniższej wysokości,), przy braku mienia zgromadzonego w latach poprzednich, powinien być zakwalifikowany do przypadków, w których mamy do czynienia z przychodem nie znajdującym pokrycia w ujawnionych źródłach. Oczywistej wadliwości tej tezy nie trzeba szerzej uzasadniać. Wobec powyższego Sąd uznał, że doszło do naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. na skutek uznania, że hipotetyczny koszt utrzymania jest równoznaczny z poniesieniem wydatku, który nie znajduje pokrycia w mieniu zgromadzonym przed jego poniesieniem pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, a tym samym, że stanowi on element składowy podstawy opodatkowania od której pobiera się podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% (art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.). Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. III. Oceniając z kolei ustalenia faktyczne i prawne organów podatkowych w płaszczyźnie wartości zgromadzonego przez Skarżącego w 2002 r. mienia skutkującego uznaniem, iż uzyskiwane z pracy dorywczej środki pieniężne stanowią przychód z nie ujawnionych źródeł, Sąd stwierdził, że w tym zakresie objęcie rzeczonych środków dyspozycją art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. było przedwczesne. Podkreślić trzeba, że organy podatkowe nie wykazały (i wykazać w ogóle nie próbowały), aby podatnik w 2002 r. miał w swoich zasobach zgromadzić jakiekolwiek inne mienie niż mienie w postaci środków z pracy dorywczej. W takim stanie rzeczy zauważyć więc należało, że istotnie w sytuacji, gdy podatnik za dany rok podatkowy nie złożył zeznania podatkowego i jednocześnie twierdził, iż zajęcia dorywcze stanowią dla niego instrument pozyskiwania środków pieniężnych w kwotach, które z uwagi na ich wysokość powinny powodować powstanie w danym roku obowiązku podatkowego, to zachodziło przypuszczenie o istnieniu przychodu z nie ujawnionego źródła. Niemniej jednak, zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie sądów oraz doktrynie poglądem (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2002 r., sygn. akt III RN 55/01, OSNP 2003/3/53, M. Podat. 2002/5/2, POP 2003/3/71, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 360/06, ONSAiWSA 2008/3/54, OSP 2009/1/2 z glosą aprobującą M. Karwat, OSP 2009/1/2 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1339/08, Lex nr 501812) samo ustalenie, że podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych nie wykazał dochodu z określonego źródła przychodu, nie stanowi automatycznie podstawy do zastosowania przepisów dotyczących dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów. Dochody nie ujawnione są osiągane ze źródeł niepoznawalnych, których nie ujawnił sam podatnik i których nie udało się rozpoznać organom podatkowym ale z uwagi na zgromadzenie mienia wiadomo, że są. Pojęcie "źródła nie ujawnione" należy bowiem utożsamiać z sytuacją, w której podatnik w ogóle nie wskazuje źródeł przychodów lub określone źródła są niewiarygodne. Innymi słowy, znany jest przychód (podlegający podatkowi), natomiast nieznane jest jego źródło, źródło w znaczeniu przedmiotowym. W przypadku zatem, gdy organy podatkowe uznały za wiarygodne twierdzenie podatnika o uzyskiwaniu przez niego dochodów z prac dorywczych, co w świetle wypowiedzi podatnika zawartych w zeznaniach, oświadczeniach, wyjaśnieniach i samym odwołaniu, było ustaleniem mieszczącym się w granicach swobodnej oceny dowodów, należało przed dokonaniem ich ostatecznej kwalifikacji prawnej spróbować wyjaśnić, jakie było bądź były ich źródła. Wprawdzie rację ma organ podatkowy wskazując, że to przede wszystkim rolą podatnika jest wykazanie istnienia źródeł danego przychodu, niemniej jednak Strona mogła uważać, iż wystarczającym wskazaniem "źródła przychodu" było podanie, że jest nim "praca dorywcza". Oznaczało to, że organ podatkowy powinien był poprzez osobę Skarżącego podjąć próbę wyjaśnienia, jakie konkretnie działania przynoszące mu dochód realizował w 2002 r. Mógł to uczynić za pomocą środków dowodowych w postaci np. zażądania od Strony złożenia pisemnych wyjaśnień lub dokonania przesłuchania w charakterze strony na okoliczność dokładnego (precyzyjnego) przedstawienia okoliczności towarzyszących pozyskiwaniu środków finansowych. Dowód w tym zakresie powinien być przeprowadzony w taki sposób, aby można było określić, co było źródłem przychodu Skarżącego. Dopiero, gdyby Strona nie przedstawiła w ogóle lub w sposób wiarygodny okoliczności służących stwierdzeniu źródła przychodu, wówczas uzyskane środki można byłoby zaliczyć do grupy środków pochodzących ze źródeł nie ujawnionych i opodatkować według 75% stawki. W przeciwnym razie należałoby je opodatkować na zasadach ogólnych (według skali podatkowej). Dodać przy tym należy, że z akt podatkowych nie wynika, aby podejmowano działania we wskazanym wyżej kierunku. Protokół przesłuchania Strony z dnia 12 lipca 2005 r. nie wskazuje, aby podatnik był dopytywany na okoliczność sprecyzowania "prac dorywczych" pod kątem źródeł przychodów. W postanowieniu o wszczęciu postępowania z dnia 2 lipca 2007 r. organ podatkowy wnosił o przedstawienie przez Stronę "wielkości przychodów" nie wzmiankując również o konieczności ich bliższego przedstawienia. Natomiast z oświadczenia o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów) z dnia 14 lipca 2007 r. wynika, że Skarżący środki finansowe uzyskiwane w prac dorywczych kwalifikował jako "wynagrodzenie netto z pracy", a więc utożsamiał je ze źródłem przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Tym bardziej zatem należało podjąć ww. działania zmierzające do wyjaśnienia co jest źródłem przychodu Skarżącego w znaczeniu podatkowym. Stanowisko podatnika przedstawione w adnotacji z dnia 16 lipca 2007 r., iż nie będzie składał innych oświadczeń nie mogło być a priori uznane za zwalniające organ podatkowy od wyjaśnienia źródła przychodu. Stanowisko to wiązało się bowiem z sygnalizowaną przez pracownika urzędu skarbowego koniecznością wyjaśnienia, których lat podatkowych dotyczą złożone przez Stronę dokumenty (potwierdza to treść wezwania z dnia 24 sierpnia 2007 r. skierowanego do W. W.), nie zaś z odmową uszczegółowienia źródeł przychodu w roku 2002. Reasumując, brak wyjaśnienia powyższej kwestii stanowił o naruszeniu przepisów postępowania, a mianowicie art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powołanymi przepisami w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym; organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Właściwe zebranie materiału dowodowego jest niezbędne do dokonania jego oceny. W myśl bowiem art. 191 ww. ustawy organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jeśli zatem materiał dowodowy nie jest pełny, to w konsekwencji dokonanie jego ocena także jest przedwczesne. IV. Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Według natomiast art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uznał za niezbędne do załatwienia sprawy także uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, na podstawie art. 152 P.p.s.a., czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wobec przedstawionego stanu faktycznego i prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o wskazane przepisy orzekł jak w sentencji. V. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis (art. 205 § 1 oraz art. 212 § 1 P.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 346 zł stanowiącą uiszczony w sprawie wpis sądowy.