III SA/Wa 780/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska –Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych za 2003r. i 2004r. postanawia: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") decyzją z [...] grudnia 2009r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2008r. odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych za lata 2003 i 2004. Skarżący – M. P. otrzymał decyzję SKO 28 stycznia 2010r. wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący, choć w treści skargi wskazał, że jego wolą jest nadanie skargi do Sądu za pośrednictwem SKO, na poczcie skierował skargę bezpośrednio na adres Sądu, pismem z 27 lutego 2010r. (k 2-3 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje ; Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący wbrew treści art. 54 § 1 P.p.s.a. nadał skargę na ww. decyzję SKO w Urzędzie Pocztowym w 27 lutego 2010r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd podkreśla, iż zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy P.p.s.a. (do 31 grudnia 2005r.), skargę wniesioną w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Skargi, które wniesiono po 31 grudnia 2005r. w ustawowym terminie bezpośrednio do Sądu z pominięciem organu, który wydał zaskarżoną decyzję - a do takich należy skarga strony w niniejszej sprawie - nie mogą być traktowane jako wniesione w terminie (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 28 listopada 1987r., sygn. akt III CZP 33/87, OSNC 1998/6/73). Skoro brak jest przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje prawne wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć Sąd, należy przyjąć pogląd wypracowany na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sadu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania tejże skargi przez Sąd w Urzędzie Pocztowym. Sąd wskazuje, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, że termin do wniesienia skargi, jeśli wniesiono ją za pośrednictwem organu, a więc w sposób przewidziany w prawidłowym pouczeniu zawartym w treści zaskarżonej decyzji, upłynąłby z dniem 1 marca 2010r. Skarga strony skarżącej wpłynęła do Sądu 3 marca 2010r. i niezwłoczne - zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału z 3 marca 2010r. - nadano ją w Urzędzie Pocztowym do SKO – 4 marca 2010r. Ostatnią z wyżej wymienionych dat – 4 marca 2010r., zgodnie z przedstawionym wyżej poglądem, należy traktować jako datę wniesienia skargi. Oznacza to, iż skarga została ona wniesiona z opóźnieniem. Sąd, mając powyższe na uwadze, stwierdza, że skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.