III SA/Wa 79/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2005 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia września 2002 r. nr SP. w przedmiocie czynności egzekucyjnych oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia września 2002 r. Minister Finansów - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako : Kpa, w związku z art. 17, art. 18 oraz art. 54 § 5, art. 23 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) - dalej : u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie Izby Skarbowej w G. z dnia marca 2002 r., nr I którym oddalono skargę z dnia 21 stycznia 2002 r. na czynności organu egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym : W dniu 22 sierpnia 2000 r. Urząd Skarbowy w T. na poczet należnego zobowiązania pieniężnego dokonał zajęcia ruchomości w postaci trzech samochodów i przyczepy dwukołowej. Pismem z dnia 21 stycznia 2002 r. skarżący K. P. złożył skargę na zajęcie w/w ruchomości. Postanowieniem z dnia marca 2002 r., nr I. Izba Skarbowa w G. oddaliła skargę skarżącego w uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Po rozpoznaniu zarzutów zażalenia strony Minister Finansów zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy decyzję Izby Skarbowej, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podnosząc, iż ostatnim dniem na złożenie skargi na zajęcie przez egzekutora ruchomości był dzień 14 grudnia 2001 r. Wyjaśnił, iż ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 1368) zmieniono brzmienie art. 54 § 4, zgodnie, z którym skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 12 pkt 3 tej ustawy termin do wniesienia skargi na dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy czynności egzekucyjne lub egzekutora kończy się z upływem 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy, ustawa weszła zaś w życie w dniu 30 listopada 2001 r. Pismem z dnia 15 października 2002 r. K. P. zaskarżył w/w postanowienie Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezgadzając się z postawionym mu zarzutem uchybienia terminowi. W obszernym uzasadnieniu skargi oraz dołączonych dokumentach przedstawił dramatyczne doświadczenia, które dotknęły jego i jego rodzinę oraz okoliczności związane z zajęciem komorniczym pojazdów, które - jak dowodzi - nie stanowiły przedmiotu jego własności, lecz jedynie użytkowania. W podstawach skargi skarżący zarzuca Urzędowi Skarbowemu w T. : a) brak należytej wyceny zajętych pojazdów, nieprzeprowadzenie tej wyceny; b) zawyżenie wartości zajętych pojazdów przy pomocy książki amortyzaji pojazdów na dzień 31.06.1999 r.; c) narażenie skarżącego na postawienie go przed sądem przez właściciela pojazdów za sprzeniewierzenie majątku; d) pozbawienie skarżącego możliwości spłacenia zadłużenia z tytułu niezapłaconych zobowiązań, m.in. na rzecz US i ZUS-u; e) pozbawienie skarżącego pracy, stanowiącej źródło utrzymania rodziny. Skarżący zarzuca także, iż stosowano wobec niego kroki podstępu, represji i odwetu, fałszowano prawdę; doprowadzono go i jego żonę do załamania nerwowego i choroby psychicznej; utrudniano mu podjęcie pracy; działano na niekorzyść Skarbu Państwa. Skarżący domaga się od Skarbu Państwa zwrotu zagarniętego mienia bądź zapłaty kwoty 9416 zł wraz z odsetkami oraz kwoty 10.000 zł tytułem odszkodowania za szkody wyrządzone skarżącemu i jego rodzinie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Obraz niepowodzeń i nieszczęść jakie dotknęły Skarżącego oraz jego rodzinę wyłaniający się z uzasadnienia skargi, pozostałych pism i dokumentów złożonych przez p. K. P. jest przejmujący. Skarżący z uwagi na powstałe zaległości podatkowe, mimo podejmowanych wysiłków, poniósł klęskę w działalności gospodarczej; wierzyciele spółki do niego skierowali żądania zapłaty i zajęli majątek, a doznane niepowodzenia doprowadziły do prób samobójczych i zachwiania równowagi psychicznej zarówno Skarżącego jak i jego żony. Skarżący zagubiony w komplikacjach życia gospodarczego, problemach finansowych i prawnych niewątpliwie potrzebuje pomocy. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający skargę na postanowienie, oddalące skargę na czynności egzekucyjne, pomocy w takim zakresie w jakim oczekiwałby to Skarżący udzielić nie może. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów administracyjnych (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i mógłby jedynie uchylić zaskarżone postanowienie bądź stwierdzić jego nieważność, gdyby stwierdził, że narusza ono przepisy prawa w sposób określony w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej : u.p.p.s.a.). Zgłoszone przez p. K. P. żądania: zwrotu zagarniętego mienia bądź zapłaty kwoty 9416 zł wraz z odsetkami oraz kwoty 10.000 zł tytułem odszkodowania - przez Sąd administracyjny uwzględnione być nie mogą, bowiem nie leży to w jego kompetencji. Skarżący winien skorzystać z innych dróg ochrony prawnej aniżeli skarga na postanowienie organu egzekucyjnego. Sąd administracyjny, który nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, może rozpatrując wniesioną skargę dokonywać rozstrzygnięcia jedynie w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 : u.p.p.s.a.). Granice te są wyznaczone przez całokształt prawnych aspektów stosunku administracyjnego, który jest objęty treścią zaskarżonego postanowienia. Toteż mimo podnoszonych przez stronę licznych zarzutów odnoszących się do nieprawidłowości postępowania organów podatkowych wobec niego i jego bliskich, w tym przypadku Sąd w swoim rozstrzygnięciu mógł odnieść się wyłącznie do kwestii zgodności z prawem postanowienia Ministra Finansów utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. oddalającego skargę na czynności egzekucyjne tj. na zajęcie ruchomości przez Urząd Skarbowy w T. Dokonana przez Sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia pozwala stwierdzić, że skarga jest niezasadna. Jak słusznie podnosi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy określona w art. 54 §§ 1- 6 u.p.e.a. instytucja skargi na czynności egzekucyjne obwarowana jest terminem do jej wniesienia. Jak wynika z art.54 § 4 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Takie brzmienie § 4 nadane zostało ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 1368), która weszła w życie w dniu 30 listopada 2001 r. Art. 12 pkt 3 tejże ustawy - będący przepisem przejściowym - określał jednocześnie, że termin do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy kończy się z upływem 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy (tj. 14 grudnia 2001r., bowiem ustawa weszła w życie 30 listopada 2001r.) Jak wynika z akt sprawy i jest to okoliczność nie kwestionowana przez Zobowiązanego, skarżone przez p. K. P. zajęcie środków transportu dokonane zostało 22 sierpnia 2000r. ( por. protokół zajęcia ruchomości - k. 6 akt egzekucyjnych). Termin do wniesienia skargi na tę czynność egzekucyjną upływał zatem 14 grudnia 2001r. Tymczasem skarga wniesiona została ze znacznym przekroczeniem powyższego terminu, bowiem dopiero w dniu 21 stycznia 2002r. Skarga wniesiona po terminie nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W tej sytuacji jej oddalenie przez organ nadzoru i utrzymanie powyższego rozstrzygnięcia w mocy przez Ministra Finansów nie można uznać za naruszające prawo. Sąd rozważył również ( co nie było przedmiotem zarzutów skargi) jaki wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie mogło mieć naruszenie przez organy obowiązków wynikających z art. 10 Kpa, albowiem przesłane akta administracyjne nie zawierają dokumentów z których wynikałoby, że przed wydaniem decyzji umożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i doszedł do przekonania, iż to naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Ustalenia faktyczne organu co do daty dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej są bezsporne, przekroczenie terminu do wniesienia skargi oczywiste, toteż - zdaniem Sądu - brak wypowiedzenia się Strony co do zebranych dowodów i materiałów nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.) Sąd skargę oddalił.