III SA/Wa 794/06

1. Używane budynki i budowle, po raz pierwszy wprowadzane do ewidencji środków trwałych mogą być amortyzowane w sposób przyspieszony wedle indywidualnych stawek. 2. Budynek lub budowla są uważane za używane, jeżeli podatnik wykaże, że - zanim je nabył - były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. 3. Powyższy warunek nie jest spełniony, jeżeli w ciągu wspomnianego 60-miesięcznego okresu budynek lub budowla ulegają rozmontowaniu i przeniesieniu w inne miejsce. Tego rodzaju demontaż sprawia, że w nowym miejscu powstaje nowy budynek. Spór między organami podatkowymi i Spółką dotyczył podatkowej potrącalności odpisów amortyzacyjnych za 2002 r. Odpisy te odnosiły się do hal magazynowych, które Spółka otrzymała od udziałowca, tytułem aportu, w 2000 r. Następnie uznała, że może je amortyzować w sposób przyspieszony, według stawki indywidualnej. Pogląd ten wiązał się z przekonaniem, że - na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - hale nabyte przez Spółkę mogą być uważane za "używane środki trwałe". Pragniemy przypomnieć, że warunkiem uznania budynku /budowli/ za używany środek trwały jest wykazanie, że poprzedni użytkownik budynku /budowli/ używał go przez co najmniej 60 miesięcy. W przypadku hal, których dotyczyła sprawa, poprzednim użytkownikiem był udziałowiec Spółki /"Wspólnik"/. Wspólnik nabył te hale na potrzeby swojej działalności w 1990 r., a następnie wprowadził do ewidencji środków trwałych i używał do 1995 r. W tym ostatnim roku hale zostały zdemontowane i przez dwa lata istniały tylko jako elementy budowlane. W 1997 r. na podstawie uzyskanego pozwolenia budowlanego dokonano ponownego montażu hal, jednak tym razem w innej miejscowości. Następnie, w 2000 r. Wspólnik wniósł nowo zmontowane hale do Spółki w formie aportu, o czym wspomnieliśmy powyżej. Dla późniejszego postępowania, kluczowe znaczenie miał pogląd Spółki, że otrzymane hale używane były przez Wspólnika przez 8 lat. Spółka utrzymywała bowiem, że hale przed demontażem i po ponownym zmontowaniu były tym samym środkiem trwałym. W efekcie - po przejęciu przez Spółkę - mogły być traktowane jak środki używane. Organy podatkowe zakwestionowały powyższe stanowisko i podważyły poprawność przyspieszonej amortyzacji według stawki indywidualnej. Zdaniem organów, nie została spełniona przesłanka dotycząca minimalnego okresu używania środka trwałego przed nabyciem, tj. okresu 60 miesięcy. Organy poparły tę opinię argumentem, że hale zmontowane w 1997 r. z części hal rozebranych w 1995 r. w innej miejscowości stanowią odrębny i - tym samym - nowy środek trwały. W efekcie, w odpowiedniej decyzji uwzględniono pomniejszoną wysokość odpisów amortyzacyjnych. Spółka - jeszcze na etapie postępowania administracyjnego - domagała się powołania biegłego, który mógłby potwierdzić, że sam fakt przeniesienia rozebranych hal do innej miejscowości i ponowny montaż nie zmienia ich tożsamości. Wniosek Spółki nie został uwzględniony. Zdaniem Dyrektora IS w W., który rozpatrywał sprawę w drugiej instancji, organy podatkowe zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, by wydać rozstrzygnięcie bez opinii biegłego. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organów podatkowych i zaskarżyła decyzję organu II instancji /Dyrektora IS w W./ do warszawskiego WSA. Niezależnie od argumentów dotyczących meritum sprawy. Spółka podniosła zarzut proceduralny: uznała bowiem, że brak powołania biegłego stanowił naruszenie przepisów postępowania podatkowego. Sąd oddalił skargę Spółki, uznając ją za niezasadną. W ustnym uzasadnieniu wyroku, sąd stwierdził, że nie podziela stanowiska Spółki w sprawie uznania hal za używany środek trwały. Spółka nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, z których można byłoby wywodzić, że budynek był wykorzystywany przez co najmniej okres 60 miesięcy przed jego nabyciem. Tym samym, sąd przyznał rację organom podatkowym, że Spółka nie była uprawniona do stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Zdaniem sądu nie można mówić o tożsamości środka trwałego, skoro hale, po uprzednim demontażu w 1995 r., wzniesiono ponownie w 1997 r. w innym miejscu. Dla ustalenia tych okoliczności powołanie biegłego nie było konieczne i stąd zarzut proceduralny strony skarżącej nie był zasadny. Sąd zaznaczył też, że hale po rozebraniu przestały istnieć jako środek trwały. Tak więc, wobec braku tożsamości środka trwałego, do okresu używania po 1997 r. nie można doliczyć okresu eksploatacji przed 1997 r.