III SA/Wa 809/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 1029/04 postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 19 stycznia 2006 r. pełnomocnik B. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 1029/04 uchylającego decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...] o poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2000 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek od towarów i usług za luty 1997 r. Następnie pismem z dnia 14 lutego 2006 r. pełnomocnik Skarżącego, powołując się na wydanie przez Ministra Finansów merytorycznego rozstrzygnięcia czyniącego zadość żądaniom skargi, wycofał skargę. Mając powyższe na uwadze, Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powyższego przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia 14 lutego 2006 r. złożył stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 1029/04. Rozpoznając ten wniosek Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Skoro przesłanki te nie wystąpiły, Sąd jest cofnięciem skargi związany. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, oświadczenie reprezentującego Skarżącego pełnomocnika z dnia 14 lutego 2006 r. stanowi skuteczne cofnięcie skargi. Wobec powyższego należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.