III SA/Wa 833/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Urszula Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia B. Sp. z o.o. (dalej - Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] odmawiające Skarżącej umorzenia kosztów egzekucyjnych. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], jako organ egzekucyjny, prowadził wobec Skarżącej, postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego. W piśmie z 9 października 2007 r. Skarżąca zwróciła się z prośbą o ograniczenie kosztów egzekucyjnych do kwoty 20.000,00 zł, z uwagi na niezasadność obciążenia kwotą wskazaną w tytule wykonawczym w wysokości 37.575,80 zł. Wskazała, iż kwota ta przekracza jej możliwości finansowe. Pismem z 22 października 2007 r., organ egzekucyjny wezwał Skarżącą do sprecyzowania treści powołanego powyżej wniosku. W odpowiedzi na powyższe, Skarżąca pismem z 5 listopada 2007 r. uściśliła swoje stanowisko wskazując, iż wniosek dotyczy umorzenia w części kosztów egzekucyjnych, na podstawie art. 64e § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej u.p.e.a.). Dnia [...] grudnia 2007 r. organ egzekucyjny odmówił Skarżącej umorzenia kosztów egzekucyjnych w części, w wysokości 15.885,34 zł. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w W., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji powinien rozpatrzyć wniosek Skarżącej po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zgromadzeniu materiału dowodowego, czego nie uczynił. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 28 października 2008 r. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w części, tj. kwoty w wysokości 15.885,34 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż na podstawie zebranego materiału dowodowego nie stwierdził, aby poniesione przez Skarżącą koszty egzekucyjne spowodowały znaczne obciążenie, czy też brak płynności finansowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wskazała na brak dostatecznej analizy sytuacji majątkowej Spółki, czym jej zdaniem naruszono art. 7 Kpa. Podniosła również sprzeczność ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż organ egzekucyjny za dokonane w toku postępowania egzekucyjnego czynności pobiera opłaty na zasadach i w wysokości określonej w art. 64 §1 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie dokonano zajęcia rachunku bankowego, od której to czynności tytułem kosztów pobiera się 5% kwoty egzekwowanej należności - pkt 4 cytowanego powyżej artykułu, jak również dokonano pobrania pieniędzy w dniach 31 maja 2007 r. - kwotę 3.000,00 zł, 11 września 2007 r. - 9.000,00 zł, 12 września 2007 r. - 3.037,00 zł, 27 września 2007 r. - 2.000,00 zł, 30 października 2007 r. - 64,50 zł, 6, 21 i 31 marca 2008 r. - 16.485,30 zł, od której to czynności tytułem kosztów pobiera się 5 % kwoty, nie mniej jednak niż 2,50 zł (art. 64 §1 pkt 1). Zgodnie z § 5 w/w przepisu, jeżeli w celu wyegzekwowania tej samej należności pieniężnej dokonano czynności egzekucyjnych, o których mowa w §1 pkt 2-6, opłatę egzekucyjną pobiera się tylko za jedno zajęcie, za które należy się najwyższa opłata. Organ II Instancji wskazał ponadto, że zgodnie z artykułem 64e § 1 i § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Organ podkreślił, iż powyższy przepis ma charakter normy uznaniowej. Jest więc to przesłanka fakultatywna, która nie nakłada żadnego obowiązku konkretnego zachowania się organu egzekucyjnego, a jedynie pozostawia w jego uznaniu sposób rozstrzygnięcia. Oznacza to, że organ administracyjny może, ale nie musi, wydać rozstrzygnięcie korzystne dla strony. Zwrot "ważny interes publiczny" jest w tym przepisie swoistą klauzulą niedookreśloną zwaną klauzulą generalną. O tym, które powody są "uzasadnione", a które nie mają tej cechy decyduje organ egzekucyjny. Nawet wystąpienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek nie obliguje organu egzekucyjnego do umorzenia kosztów egzekucyjnych, a jedynie daje mu uprawnienia do odstąpienia od ich dochodzenia w całości lub w części. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, że zajęcie stanowiska przez organ I instancji winno być poprzedzone przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. W jego przebiegu należało uwzględnić czynny udział strony poprzez możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności, o których traktuje art. 64e § 2 u.p.e.a. W ocenie organu II instancji, z przedstawionych akt egzekucyjnych jednoznacznie wynika, iż organ egzekucyjny dopełnił tego obowiązku. Organ odwoławczy, zgodził się z organem I instancji, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z 3 przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych. Nie sposób bowiem stwierdzić nieściągalność obowiązku skoro w toku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano część należności. Na brak zasadności powyższej przesłanki wskazuje również spłata części wierzytelności przez Skarżącą wprost na rachunek wierzyciela z pominięciem organu egzekucyjnego. Kwoty jakie wpłaciła spółka w II połowie 2008 r. wyniosły ponad 700.000,00 zł. Przychód netto w 2007 r. wyniósł ponad 1 milion złoty. Wobec powyższego, zdaniem organu, nie sposób uznać, iż kwota kosztów egzekucyjnych w wysokości 15.885,35 zł może stanowić dla Skarżącej znaczny uszczerbek finansowy. Nie zmienia tego nawet fakt, iż pomimo tak dużego przychodu w 2007 r. Skarżąca poniosła stratę w wysokości ponad 200.000 zł. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przesłanka ważnego interesu publicznego, ani też przesłanka wymieniona w pkt 3 art. 64e § 2. W dotychczas przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny wyegzekwował ponad 30.000 zł, nie sposób więc mówić o tym, że ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Ustosunkowując się do pozostałych podniesionych przez Skarżącą przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych organ odwoławczy wskazał, iż prawo nie przewiduje możliwości umorzenia kosztów egzekucyjnych, jeżeli zaległość podatkowa wobec budżetu Państwa powstała z przyczyn niezależnych od zobowiązanego. Nie znalazło również zrozumienia stwierdzenie, że kwota kosztów egzekucyjnych przekracza możliwości finansowe Skarżącej skoro posiada ona zabezpieczoną wierzytelność w kwocie przekraczającej 1.000.000 zł. Pismem z 8 kwietnia 2009 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów art. 64 § 1 oraz art. 64e u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wadliwe ustalenie, że brak jest podstaw do umorzenia kwoty 15.885,34 zł z tytułu kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż organ wadliwie ocenił stan faktyczny w sprawie. Ustalone i pobrane przez organ koszty egzekucyjne pozostają w rażącej nieproporcjonalności do działań poczynionych w toku postępowania egzekucyjnego. Obciążenie Skarżącej tak wysokimi kosztami egzekucji, przy uwzględnieniu okoliczności powstania zaległości, jej kwoty, sytuacji majątkowej Skarżącej jest tak dalece rażącym naruszeniem jej interesów, że uderza jednocześnie w interes publiczny. Spełnia to zatem przesłankę umorzeniową z art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Koszty egzekucyjne winny być ustalane w wysokości niezbędnej do wyegzekwowania świadczenia. Nie może to być dodatkowa, samodzielna sankcja nakładana na podatnika. Koszty te winny mieć bowiem charakter instrumentalny i służyć tylko dla celów egzekucji, nie być zaś obciążeniem fiskalnym samym w sobie. W tym postępowaniu koszty znacznie przekroczyły tę miarę, stąd uzasadniony jest wniosek o ich umorzenie we wnioskowanej kwocie. Z ostrożności procesowej Skarżąca podnosi, że jeżeli brak było możliwości takiej interpretacji, która czyniłaby zadość powyższym zarzutom, to kwestionuje ona konstytucyjność przepisów ustalających takie zasady ustalania kosztów egzekucji. Taka treść w/w regulacji stoi w sprzeczności ze standardami z art. 64 ust. 1 Konstytucji uderzając w prawa majątkowe obywateli bądź ich organizacji bez spełnienia przesłanek na to pozwalających, art. 31 ust. 3 Konstytucji przez naruszenie mechanizmu proporcjonalności (wydatków przy egzekucji do kosztów egzekucyjnych) oraz narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i zasadę demokratycznego państwa prawnego z art. 2 Konstytucji nakładając na obywateli zbyt wygórowane i nieuzasadnione obciążenia publicznoprawne. Wnosi zatem o zwrócenie się przez skład orzekający z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w celu wyjaśnienia tego zarzutu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W przepisie art. 64e § 2 ustawodawca stwierdził, że koszty egzekucyjne mogą być umorzone, gdy: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione (art. 64e § 3 u.p.e.a.). Jak wynika z treści powołanego wyżej przepisu, wniosek Skarżącej o umorzenie w części kosztów egzekucyjnych nie mógł być uwzględniony ponieważ w rozpatrywanej sprawie, nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie. W art. 64e § 4a u.p.e.a. ustawodawca uregulował sytuacje, w których następuje obligatoryjne umorzenie kosztów egzekucyjnych. Stwierdzić jednakże należy, że w rozpoznanej sprawie, nie wystąpiły wskazane tam przesłanki umorzenia. Sąd zauważa, że użycie w przepisach art. 64e §1, §2, §3 u.p.e.a. zwrotów "może umorzyć"/"mogą być umorzone" świadczy o tym, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest instytucją uznaniową. Oznacza to, że organ nawet w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki do umorzenia kosztów egzekucyjnych może odmówić ich umorzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1811/96; LEX nr 31877). Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie postanowienia poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości. Organ egzekucyjny prowadząc postępowanie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma obowiązek dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy w celu ustalenia czy w sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podniosła, iż organ wadliwie ocenił stan faktyczny w sprawie a ustalone i pobrane przez organ koszty egzekucyjne pozostają w rażącej nieproporcjonalności do działań poczynionych w toku postępowania egzekucyjnego. Obciążenie Skarżącej tak wysokimi kosztami egzekucji przy uwzględnieniu okoliczności powstania zaległości, jej kwoty, sytuacji majątkowej Skarżącej jest tak dalece rażącym naruszeniem jej interesów, że uderza jednocześnie w interes publiczny. W jej ocenie, powyższe wypełnia przesłankę umorzeniową z art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Zdaniem Sądu, w rozpoznaj sprawie organy prawidłowo wypełniły zarówno obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jego oceny. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło na stwierdzenie, że w stosunku do Skarżącej nie zachodzą przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny prawidłowo ustalił, że nie sposób stwierdzić nieściągalności obowiązku skoro w toku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano część należności, a Skarżąca spłaciła część wierzytelności. Kwoty jakie wpłaciła Spółka w II połowie 2008 r. wyniosły ponad 700.000,00 zł. Przychód netto Spółki w 2007 r. wyniósł ponad 1 milion złotych. Prawidłowo zatem organ wywiódł, iż kwota kosztów egzekucyjnych w wysokości 15.885,35 zł nie może stanowić dla Skarżącej znacznego uszczerbku finansowego. Nie zmienia tego nawet fakt, iż pomimo tak dużego przychodu w 2007 r. Skarżąca poniosła stratę w wysokości ponad 200.000 zł. W dotychczas przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny wyegzekwował ponad 30.000 zł, nie sposób więc mówić o tym, że ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Jednocześnie zauważyć należy, iż podnoszone przez Skarżącą okoliczności nie mogą być uznane za okoliczności mające znaczenie w szerszym ujęciu interesu publicznego. Odnoszą się one wyłącznie do chęci zachowania przez Spółkę możliwie najlepszej sytuacji finansowej. Z kolei wskazywane przez Skarżącą trudności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w szczególności fakt, iż zaległość podatkowa wobec budżetu Państwa powstała z przyczyn niezależnych od Skarżącej, nie mogły być uznane za okoliczności potwierdzające istnienie ważnego interesu publicznego. Należy podkreślić, iż ryzyko podejmowane przy prowadzeniu działalności gospodarczej jest sprawą indywidualną każdego podatnika i samo w sobie nie może być wiązane z interesem publicznym. Sąd wskazuje ponadto, iż z treści art. 64c § 1 u.p.e.a. wynika, że zobowiązany ma obowiązek ponieść koszty egzekucyjne. Wyjątki od tego obowiązku zostały określone w przepisach art. 64c p 2-4 u.p.e.a., jednakże w niniejszej sprawie nie mają one zastosowania. Z uwagi na określony ustawowo obowiązek ponoszenia kosztów egzekucyjnych, określona w przepisie art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. przesłanka umorzenia kosztów w postaci ważnego interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem, powinna mieć charakter szczególny i nie może być utożsamiana z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o zasadności umorzenia kosztów. Zdaniem Sądu, umorzenie kosztów egzekucyjnych z uwagi na interes publiczny może wystąpić w sytuacji, gdy skutki umorzenia mogą przynieść pozytywne rezultaty ważne z punktu widzenia szerszej społeczności, a nie tylko samego zobowiązanego. Uznać zatem należało, że w niniejszej sprawie organy zasadnie uznały, że w stosunku do Skarżącej nie zachodziły przesłanki umorzenia kosztów określone w przepisach art. 64e § 2 u.p.e.a. Podkreślić także należy, że powoływanie się przez Skarżącą w niniejszej sprawie na zastosowanie przez organ środków egzekucyjnych, które z góry należało uznać za nieefektywne i prowadzące wyłącznie do powstania znacznych kosztów egzekucyjnych, w świetle powołanych przepisów regulujących umorzenie kosztów egzekucyjnych, nie może zostać uznane za przesłankę umorzenia tych kosztów. Tego rodzaju okoliczności mogą stanowić podstawę do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 pkt 8 u.p.e.a. W skardze Spółka podnosiła również, iż koszty egzekucyjne winny być ustalane w wysokości niezbędnej do wyegzekwowania świadczenia. Nie może to być dodatkowa, samodzielna sankcja nakładana na podatnika. Koszty te winny mieć bowiem charakter instrumentalny i służyć tylko dla celów egzekucji, nie być zaś obciążeniem fiskalnym samym w sobie. W tym postępowaniu koszty znacznie przekroczyły tę miarę, stąd zdaniem Skarżącej, uzasadniony jest wniosek o ich umorzenie. W ocenie Sądu, powyższe twierdzenia należało uznać za nieuzasadnione. Przepisy rozdziału 6 działu I u.p.e.a. regulujące koszty egzekucyjne nie uzależniają ich wysokości od "nakładu pracy" organu poniesionego przy dokonaniu czynności, z którymi związane są koszty. Zatem Skarżąca bezzasadnie powołuje się na okoliczność, iż koszty egzekucyjne winny być ustalane w wysokości niezbędnej do wyegzekwowania świadczenia. Dyrektor Izby Skarbowej słusznie wskazał, iż w zakresie wysokości kosztów egzekucyjnych nie ma miejsca na uznaniowość, ponieważ przepisy ustawy egzekucyjnej w sposób nie budzący wątpliwości regulują zarówno wysokość jak i zasady ustalania kosztów egzekucyjnych oraz ich poboru a przepisy nie pozostawiają organom administracji publicznej żadnej swobody w zakresie ustalenia kosztów egzekucyjnych. W tym zakresie, nie można więc mówić o naruszeniu prawa przez organy, w tym powoływanych przez Skarżąca przepisów art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dodatkowo, podkreślenia wymaga, iż postępowanie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie ustalenia wysokości kosztów (por. wyrok NSA OZ w Gdańsku z 22 grudnia 1997 r., I SA/Gd 655/97, wyrok NSA OZ w Łodzi z 19 lutego 1999 r., I SA/Łd 126/97). Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania Skarżącej o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym konstytucyjności przepisów u.p.e.a. dotyczących zasad ustalania wysokości kosztów egzekucyjnych. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 193 Konstytucji oraz art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Cechą istotną pytania prawnego jest jego ścisły związek z toczącym się postępowaniem w indywidualnej sprawie i wątpliwość, która wystąpiła w toku konkretnego postępowania. Jej istnienie jest przesłanką konieczną wszczęcia i prowadzenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie pytania prawnego. Przedmiotem pytania prawnego (przesłanka przedmiotowa) musi być konstytucyjność konkretnej normy prawnej, co do której sąd pytający musi wykazać, że zastrzeżenia dotyczące jej konstytucyjności czy legalności są tak istotne, iż zachodzi potrzeba ich wyjaśnienia przez Trybunał Konstytucyjny w drodze procedury pytań prawnych (por. wyrok TK z 12 marca 2002 r., sygn. P 9/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 14 oraz postanowienie z 22 października 2007 r., sygn. P 24/07, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 6118). W stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy Sąd nie znalazł uzasadnienia aby zwrócić się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Pytanie o konstytucyjność powołanych przez Skarżącą przepisów u.p.e.a. dotyczących kosztów egzekucyjnych nie ma bezpośredniego znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie a odpowiedź nie byłaby podstawą rozstrzygnięcia. Skoro przedmiot sporu dotyczy umorzenia kosztów egzekucyjnych a podstawę rozstrzygania stanowi przepis art. 64e u.p.e.a., to nie została spełniona przesłanka przedmiotowa do wystąpienia z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie konstytucyjności przepisów ustalających wysokość kosztów egzekucyjnych tj. przepisów art. 64, art. 64a, art. 64b, art. 64c i art. 64 d u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.