III SA/Wa 843/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk,, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. oddala skargę III SA/Wa 843/05 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - dalej powoływanej jako "ord. pod." - po rozpoznaniu odwołania z dnia 18 listopada 2004 r., od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w sprawie określenia za rok 2003 wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, w kwocie 14.626,00 zł - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 19 lipca 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W wezwał J. K. do złożenia korekty zeznania za 2003 r. w związku z błędnym odliczeniem od dochodu ze stosunku pracy, straty z działalności gospodarczej. Na powyższe wezwanie skarżący złożył dwie korekty zeznania PIT - 36. W drugiej korekcie, złożonej w dniu 7 września 2004 r. wybrał on sposób opodatkowania przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci. Organ I instancji odmówił akceptacji powyższej korekty, jako złożonej po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 w kwocie 14.626,00 zł, tj. wyższej od zobowiązania zeznanego o kwotę 3.275,00 zł. Organ odwoławczy utrzymał tą decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. - podatnicy są obowiązani składać Urzędom Skarbowym zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym według ustalonego wzoru w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Natomiast art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. stanowi, iż od osób samotnie wychowujących w roku podatkowym małoletnie dzieci, podatek może być określony z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7 u.p.d.o.f. Termin do złożenia zeznania upływa z dniem 30 III SA/Wa 843/05 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, a wniosek złożony po tym terminie jest z mocy prawa nieważny i nie może skutkować ulgą w postaci preferencyjnego opodatkowania Organ odwoławczy wskazał również, że zawarty w odwołaniu strony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zeznania podatkowego za rok 2003 rozpoznany będzie zgodnie z art. 127 ord. pod. przez organ I instancji w odrębnym postępowaniu, gdyż wszelkie żądania podatnika mają prawo do dwuinstancyjnego rozpatrywania. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. K. wskazał, że jest ojcem samotnie wychowującym dziecko będące uczniem III klasy LO. Jego sytuacja materialna znacznie pogorszyła się po zwolnieniu z E.. W chwili składania skargi jego zarobki nie przekraczały połowy średniej krajowej. Nadto skarżący podkreślił, że biuro rachunkowe popełniło błąd, ponieważ należy mu się rozliczenie wspólnie z dzieckiem. J. K. wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz o możliwość rozliczenia się z dzieckiem i przywrócenie terminu do złożenia poprawionego zeznania za rok 2003. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. W treści uzasadnienia powtórzona została argumentacja podnoszona na wcześniejszych etapach postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako " u.p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym , zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, iż doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. III SA/Wa 843/05 albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub do stwierdzenia nieważności decyzji. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. od osób samotnie wychowujących w roku podatkowym: 1) dzieci małoletnie. 2) dzieci, bez względu na ich wiek. na które, zgodnie z odrębnymi przepisami, pobierany był zasiłek pielęgnacyjny, 3) dzieci do ukończenia 25 lat uczące się w szkołach, o który mowa w przepisach o systemie oświaty lub w przepisach - Prawo o szkolnictwie wyższym, jeżeli w roku podatkowym dzieci te nie uzyskały dochodów, z wyjątkiem dochodów wolnych od podatku dochodowego, renty rodzinnej oraz dochodów w wysokości nie powodującej obowiązku zapłaty podatku - podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7; z tym, że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie. Przepis art. 6 ust. 10 u.p.d.o.f. stanowi z kolei, że sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4. nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1. to jest po dniu 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Z zestawienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że warunkiem koniecznym do uzyskania skutku w postaci preferencyjnego opodatkowania jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie we wskazanym wyżej terminie wniosku osoby zainteresowanej, przy czym wniosek ten winien być wyrażony III SA/Wa 843/05 w rocznym zeznaniu podatkowym oraz wystąpienie przesłanek materialnych czyli fakt, że podatnik jest rodzicem samotnie wychowującym dziecko. Sam fakt wystąpienia przesłanki materialnej otwiera zatem jedynie możliwość uzyskania w drodze czynności z zakresu postępowania administracyjnego, prawa do złożenia wniosku o wspólne opodatkowanie z dzieckiem. Nie skutkuje on w żadnym razie automatycznym "przejściem" na preferencyjny sposób rozliczenia. Nie spełnienie warunku formalnoprawnego. tj. nie złożenie odpowiedniej deklaracji w przewidzianym ustawą terminie, wyłącza zatem możliwość osiągnięcia wskazanego skutku polegającego na możliwości preferencyjnego rozliczenia się. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że wniosek w przedmiocie rozliczenia się wspólnie z dzieckiem złożony został po terminie przewidzianym w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f., co oznacza w konsekwencji, iż decyzje organów obu instancji uznać należy za prawidłowe. Sąd wskazuje, iż przepis art. 6 ust. 10 u.p.d.o.f. jest przepisem stosunkowo nowym, został on dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 141. poz. 1182) zmieniającej u.p.d.o.f. z dniem 1 stycznia 2003 r. Jakkolwiek przed dniem jego wejścia w życie okoliczność określenia terminu do złożenia wniosku nie była jasno i klarownie przez przepisy podatkowe sprecyzowana, to w świetle przepisów w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie fakt ten nie pozostawiał już żadnych wątpliwości. W kontekście dotychczasowych spostrzeżeń, należy uznać, iż podnoszone w skardze zarzuty odnoszące się do trudnej życiowej sytuacji materialnej skarżącego jako osoby samotnie wychowującej dziecko nie mogą być wzięte przez Sąd pod uwagę w rozpoznawanej sprawie. Argumentacja ta może być przedmiotem ewentualnego wniosku podatnika o odroczenie, rozłożenie na raty bądź umorzenie zaległości podatkowej w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje także powoływana w skardze okoliczność, iż błąd polegający na nieterminowym złożeniu zeznania popełniony został przez biuro rachunkowe. Podatnik może dochodzić w tej kwestii ewentualnych roszczeń na drodze cywilnoprawnej. III SA/Wa 843/05 Odnosząc się do sformułowanego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do złożenia poprawionego zeznania za rok 2003. stwierdzić należy, iż wniosek o tej treści zawarty został w treści odwołania strony od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2004 r. i jak wynika z akt sprawy został on przekazany organowi I instancji celem rozpoznania, zgodnie z wymienioną w art. 127 ord. pod. zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Na marginesie tylko Sąd wskazuje, iż termin do złożenia zeznania rocznego określony w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. jest terminem prawa materialnego, a w związku z tym nie jest możliwe jego przywrócenie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.