III SA/Wa 845/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi P. A. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w L. wszczął egzekucję do majątku P. A. - zwanego dalej Skarżącym - na podstawie własnego tytułu wykonawczego. Zawiadomieniem z dnia 25 kwietnia 2008 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w Urzędzie Skarbowym L. z tytułu zwrotów i nadpłat podatków. Pismem z dnia [...] maja 2008 r. doprecyzowanym pismem z dnia [...] lipca 2008 r. Skarżący zaskarżył ww. dokonaną czynność egzekucyjną, wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącego organ egzekucyjny przystąpił do bezzasadnych czynności egzekucyjnych po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego oraz zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Skarżący uznał, iż dokonano zajęcia wierzytelności na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm. zwanej dalej u.p.e.a.). Podniósł również zarzut nieistnienia obowiązku oraz naruszenie przepisów prawa wynikających z art. 6, art. 7 i art. 8 Kpa poprzez kierowanie się w postępowaniu egzekucyjnym wyłącznie treścią norm prawnych, bez uwzględnienia postulatów płynących z zasad współżycia społecznego i norm moralnych dla załatwienia sprawy, w sytuacji gdy zobowiązanie nie istnieje. Skarżący podniósł również kwestie odnoszące się do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji zaskarżenia decyzji na podstawie, której wystawiono przedmiotowy tytuł wykonawczy. Skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. zwanej dalej ord. pod.) w zw. z art. 27c u.p.e.a. poprzez skierowanie egzekucji do majątku objętego wspólnotą małżeńską, podczas gdy tytuł wykonawczy wystawiono tylko na jednego z małżonków. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. oddalił wniesioną skargę. Organ uznał, iż dokonana czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wierzytelności jest zgodna z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący pismem z dnia 30 sierpnia 2008 r. złożył do Ministra Finansów zażalenie na powyższe postanowienie, ponownie podnosząc te same zarzuty jak w skardze na czynność egzekucyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił brak ustosunkowania się merytorycznego do wszystkich zarzutów podniesionych w powyższym wystąpieniu jak również nie odniesienie się do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. Stosownie do powołanego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Organ zaznaczył, że skarga przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Organ nadzoru dokonuje zatem oceny czynności egzekucyjnej badając czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Dalej organ wskazał, że została zastosowana egzekucja z wierzytelności. Stosując ten środek organ egzekucyjny, na podstawie art. 89 § 1 przywołanej ustawy, dokonuje zajęcia wierzytelności przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Organ ustosunkowując się do podniesionego przez Skarżącego zarzutu przystąpienia do czynności egzekucyjnych po doręczeniu tytułu wykonawczego zauważył, iż nie znajduje on poparcia w materiale dowodowym sprawy. Zgodnie z treścią art. 89 § 2 tejże ustawy, zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Moment wszczęcia egzekucji określony został w art. 26 przywołanej ustawy, który stanowi, iż wszczęcie następuje albo z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego albo doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeśli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Organ dodał, że z akt sprawy wynika, że w dniu 5 maja 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w L. dokonał zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zajęcia wierzytelności w Urzędzie Skarbowym L. z tytułu zwrotów i nadpłat podatków, o którym poinformował zobowiązanego w dniu 6 maja 2008 r. przesyłając odpis powyższego zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Z powyższego wynika zatem, iż po dokonaniu przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązany otrzymał odpis tytułu wykonawczego. Zajęcie to zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i prawidłowo doręczone zarówno do dłużnika zajętej wierzytelności, jak i zobowiązanego, zaś kwoty należności, jakie wykazane zostały w zawiadomieniu o zajęciu, miały swoje odzwierciedlenie w treści tytułu wykonawczego, przekazanego do organu egzekucyjnego. Dalej organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się też uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków Finansów rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Czynność egzekucyjna została zatem dokonana zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 67 i 89 u.p.e.a. Organ podatkowy uznał za całkowicie chybione zarzuty dotyczące naruszenia art. 27c u.p.e.a. poprzez skierowanie egzekucji do majątku objętego wspólnotą małżeńską, podczas gdy tytuł wykonawczy wystawiono tylko na jednego z małżonków. Z literalnego brzmienia przywołanego przepisu wynika bowiem, iż wystarczające do egzekucji z majątku wspólnego małżonków jest wystawienie tytułu wykonawczego na jednego z nich. Odczytując go należy mieć na względzie zastosowany przez ustawodawcę zwrot "zarówno", co oznacza "jednakowo", "bez różnicy", który przy uwzględnieniu charakteru instytucji wspólnoty małżeńskiej może jedynie odnosić się do majątku wspólnego razem z majątkiem osobistym małżonków. Artykuł ten obejmuje swym zakresem łącznie te majątki, co oznacza, że tylko wówczas, gdy egzekucja ma być prowadzona w takim zakresie, tytuł musi być wystawiony na oboje małżonków. Organ uznał, że w niniejszej sprawie nie było konieczności wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków, zastosowany zaś środek egzekucyjny był dopuszczalny, szczególnie, iż przedmiotem egzekucji z wierzytelności są należności celne, do których stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 29 tejże ustawy w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Natomiast zakres majątku odrębnego i majątku wspólnego małżonków określają przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z art. 31 § 1 przywołanej ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. I tak majątek wspólny to m.in.: 1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, 2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków, 3) środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków. W zakresie naruszenia art. 6, art. 7, i art. 8 Kpa poprzez kierowanie się w postępowaniu egzekucyjnym wyłącznie treścią norm prawnych, bez uwzględnienia postulatów płynących z zasad współżycia społecznego i norm moralnych dla załatwienia sprawy w sytuacji, gdy zobowiązanie nie istnieje, organ uznał, że podniesiony zarzut jest bezpodstawny. Podstawowym celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Organ egzekucyjny przystępując do egzekucji bada z urzędu, stosownie do art. 29 u.p.e.a., jej dopuszczalność. Nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje jedynie ustalenie czy egzekucji oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna. Organ zaznaczył, że organy obu instancji, działając na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego podjęły wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ uznał zatem, iż w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasad wyżej wymienionych. Na marginesie organ dodał, że samo wniesienie odwołania od decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie skutkuje odstąpieniem od czynności egzekucyjnych i umorzeniem prowadzonego postępowania z mocy prawa. Dlatego też bez wpływu na prawidłowość dokonanej czynność pozostaje argument strony dotyczący zaskarżenia decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy. Wniosek o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie podlega rozpatrzeniu w trybie art. 54 u.p.e.a. Właściwy do rozpatrzenia tego wniosku jest organ egzekucyjny. Organ zaznaczył również, że pozostałe zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku, niespełnienia wymogów art. 27 u.p.e.a. tejże ustawy oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można bowiem podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Z akt sprawy wynika, iż strona skorzystała z tego uprawnienia i pismem z dnia 9 maja 2008 r. w ustawowym terminie złożyła zarzuty w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Ministra Finansów organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej czynności egzekucyjnej w zakresie mogącym podlegać ocenie w tym trybie. Organ nadzoru uzasadniając rozstrzygnięcie słusznie ustosunkował się jedynie do tych zagadnień, które podlegają rozpatrzeniu w tym postępowaniu. Organ podkreślił, że Dyrektor Izby Skarbowej w L. wydając postanowienie nie mógł wykroczyć poza zakres przedmiotowy prowadzonego postępowania. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę. Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie następujących przepisów prawa: * art. 27c u.p.e.a. poprzez nie wystawienie tytułu wykonawczego na oboje małżonków z uwagi na dokonanie zajęcia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych; * art. 34 § 3 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej w czasie, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone; * art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego postanowienia; * art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem Skarżącego Minister Finansów nie wykazał w uzasadnieniu na jakich dowodach oparł swoje stanowisko, nie przytoczył faktów, które uznał za udowodnione, nie wyjaśnił podstawy prawnej skarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący uznał również, iż zaniechano faktycznego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Stwierdził, że Minister Finansów rozpatrzył materiał dowodowy w sposób pobieżny, niewyczerpujący oraz błędnie zinterpretował go, przez co wyciągnął nieprawidłowe wnioski. W związku z powyższym Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku załatwiania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ppsa", sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] marca 2009 r. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że organy nadzoru rozpatrujące sprawę przeanalizowały w sposób właściwy treści wniosku strony skarżącej nazwanego skargą na czynności egzekucyjne z dnia 17 maja 2008 r. Ponieważ powyższe pismo było niejednoznaczne w swej treści, mając na względzie treść art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym, w postępowaniu egzekucyjnym należy w sposób odpowiedni stosować przepisy procedury administracyjnej, organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, że do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne było ustalenie, jaki rodzaj środka prawnego został złożony przez stronę i w związku z tym wobec zawiłości sformułowań zawartych we wniosku oraz niejednoznaczności żądań wezwał pismem z dnia 25 czerwca 2008 r., w trybie art. 50 § 1 k.p.a. w związku z ww. przepisem art. 18 u.p.e.a. stronę skarżącą do sprecyzowania na piśmie swoich żądań. Pismem z dnia 4 lipca 2008 r. Skarżący wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a. pismo dotyczy skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Tak więc rozstrzygnięcia poddane kontroli Sądu zapadały w trybie skargi na czynności egzekucyjne, a mianowicie skargi na środek egzekucyjny w postaci egzekucji z wierzytelności pieniężnych, tj. wszelkich zwrotów i nadpłat podatku u Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego L.. W tym zakresie znajdował zastosowanie art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z nim zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają więc działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Należy zaznaczyć, że skarga przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Organ nadzoru dokonuje zatem oceny czynności egzekucyjnej badając czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego jak czynił w czasie całego postępowania Skarżący. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które są przewidziane dla zarzutów zgłaszanych na podstawie art. 34 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Słusznie zatem organy orzekające poddały ocenie wniesioną skargę w ramach warunków przewidzianych dla zastosowania środka egzekucyjnego zastosowanego w tej sprawie a przewidzianego w art. 1a pkt 12 lit. a powołanej ustawy, tj. egzekucja z wierzytelności. Stosując ten środek organ egzekucyjny, na podstawie art. 89 § 1 przywołanej ustawy, dokonuje zajęcia wierzytelności przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Ustosunkowując się do podniesionego przez stronę zarzutu przystąpienia do czynności egzekucyjnych po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego organy podatkowe słusznie zauważyły, że zgodnie z treścią art. 89 § 2 tejże ustawy, zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zgodnie natomiast z art. 89 § 3 pkt 2 i 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W tym miejscu należy zdaniem składu orzekającego w sprawie wskazać, że zgodnie z art. 26 u.p.e.a. wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje albo z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego albo doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeśli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu 6 maja 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w L. doręczył Skarżącemu zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] dotyczące zajęcia wierzytelności w Urzędzie Skarbowym L. z tytułu zwrotów i nadpłat podatków. Jednocześnie z zawiadomieniem doręczono odpis tytułu wykonawczego nr [...] (K.4 a/a). Z powyższego wynika zatem, iż po dokonaniu przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązany otrzymał odpis tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu zawiadomienie o zajęciu wraz z tytułem egzekucyjnym zostało doręczone w sposób prawidłowy Skarżącemu. Jak słusznie stwierdziły organy podatkowe, co Sąd w pełni potwierdza, również kwoty należności, jakie wykazane zostały w zawiadomieniu o zajęciu, miały swoje odzwierciedlenie w treści tytułu wykonawczego, przekazanego do organu egzekucyjnego. Sąd nie dopatrzył się również uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Czynność egzekucyjna została zatem dokonana zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 89 u.p.e.a. Akta sprawy potwierdzają, jak wyżej wskazano, prawidłowość ustaleń, które poczynione zostały przez organy w niniejszej sprawie. Nie jest również uprawniony zarzut dotyczący dokonania czynności egzekucyjnej w czasie, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone z mocy prawa tj. naruszenia art.34 § 3 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Skarżącemu w dniu 6 maja 2008 r. Natomiast zarzuty do tytułu egzekucyjnego Skarżący wystosował w dniu 9 maja 2008 r.(K. 8 a/a). Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art.27 c u.p.e.a. poprzez skierowanie egzekucji do majątku objętego ustawowa wspólnością ustawowa Sąd stwierdził, iż nie mógł on być uwzględniony. Podkreślić bowiem należy, że sposób prowadzenia egzekucji nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne. Jak już wcześniej wyjaśniono w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalno-prawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy normujące sposób i formę dokonania tych czynności. Natomiast treść tytułu wykonawczego może być przedmiotem zarzutu z art. 33 u.p.e.a. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, zdaniem Sądu, Minister Finansów oraz Dyrektor Izby Skarbowej w L. prawidłowo dokonali analizy okoliczności podnoszonych przez Skarżącą, a postępowanie w zakresie skargi na czynność egzekucyjną prowadziły zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W wydanych postanowieniach w sposób wyczerpujący omówiono stan faktyczny sprawy, a także przepisy prawa, które stanowiły jego podstawę prawną. W rozpoznanej sprawie ocenie Sądu poddano orzeczenia załatwiające jedno z żądań, a mianowicie żądanie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W tym zakresie Sąd uznał, iż rozstrzygnięcia są prawidłowe. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.