III SA/Wa 85/14

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca M. W. zwróciła się o ustanowienie adwokata, wskazując, że przebywa obecnie na bezrobociu i jej pobory wynoszą 750 zł. Poza mieszkaniem Skarżąca nie posiada żadnego majątku. Jest osobą samotną. Skarżąca przedłożyła potwierdzenie zameldowania na pobyt stały, sentencję wyroku rozwodowego, karty leczenia szpitalnego, decyzję o uznaniu za osobę bezrobotną, zaświadczenie o stanie konta, odpis skrócony aktu zgonu, postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, wydruk z bazy danych ksiąg wieczystych. Pismem z 5 lutego 2014 r. referendarz sądowy wezwał Skarżącą do nadesłania dodatkowych informacji na temat stanu majątkowego. Wezwania tego jednak nie wykonała. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a., osoba wnioskująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana podać we wniosku "dokładne dane" obrazujące jej sytuację rodzinną i majątkową. Jeżeli zaś oświadczenie strony zawarte w tym wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (zob. art. 255 P.p.s.a.). Jak to już wskazano przedstawione przez stronę informacje powinny być, jak stanowi wprost art. 252 § 1 P.p.s.a., dokładne, a zatem od strony wymagana jest w tym względzie należyta staranność. Informacje te powinny więc być konkretne i na tyle szczegółowe, by w sposób wyczerpujący obrazowały sytuację majątkową i rodzinną strony w jej całokształcie. W niniejszej sprawie brak jest takiego właśnie kompletnego obrazu sytuacji majątkowej Skarżącej. Wiąże się to z tym, że nie wykonała ona wezwania z 5 lutego 2014 r. W tej sytuacji niewyjaśniona w dalszym ciągu pozostaje kwestia domowników. Co prawda w formularzu PPF Skarżąca oświadczyła, że jest osobą samotną, niemniej z akt sprawy, a konkretnie przedłożonych kart leczenia szpitalnego, wynika, że mieszka ona z partnerem i jego córką. Z akt tych wynika także, że kierowaną do Skarżącej korespondencję odbiera Z. L., określony przez doręczyciela jako "kuzyn" lub "mąż". Okoliczności tej Skarżąca nie wyjaśniła. Tymczasem jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 listopada 2011 r. (II FZ 553/11) w zakresie, w jakim dochody i obciążenia finansowe osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym współkształtują sytuację finansową wnioskodawcy, tj. jego koszty utrzymania i potencjalne dochody, wojewódzkie sądy administracyjne są uprawnione na podstawie art. 255 P.p.s.a. do wzywania o dokumenty źródłowe obrazujące sytuację majątkową domowników wnioskodawcy. Należy bowiem mieć na względzie, że oceniając zasadność przyznania wnioskodawcy prawa pomocy należy odnieść jego sytuację majątkową do wysokości kosztów, które jest on zobowiązany ponieść. Porównanie takie jest konieczne dla oceny możliwości partycypowania przez wnioskodawcę w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego na zasadzie wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. W niniejszej sprawie zabrakło także danych na temat kosztów utrzymania Skarżącej, jak również dokumentów w postaci zeznań podatkowych czy wyciągów bankowych. Z tych wszystkich względów uznać należało, że Skarżąca nie wykazała, iż jej wniosek o ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.