III SA/Wa 853/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Monika Świercz, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. 1.2. K.K. (dalej: Strona/Skarżąca) w dniu 7 listopada 2017 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym W. w W. wniosek o wydanie zaświadczenia w przedmiocie nabycia majątku tytułem spadku po zmarłym T. S. celem przedłożenia notariuszowi. 1.3. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w W. (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści do czasu uregulowania przez Skarżącą należnego podatku z tytułu nabycia spadku po zmarłym T. S. 1.4. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej złożył w przepisanym terminie zażalenie, uzupełnione pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 68 § 2 pkt 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 144 § 1 pkt 1, art. 148, art. 150 § 1 pkt 2 i § 2, art. 146 § 7 i § 8, art. 165 § 1, § 7 i § 8, a także art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 17a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2018 r., nr 644, poz. ze zm.; dalej: u.p.s.d.) poprzez bezpodstawne uznanie, że nie nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania opisanego we wniosku ze względu na przedawnienie oraz z uwagi na niedoręczenie Stronie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wymiaru podatku od spadku i działanie organu w tej sprawie z naruszeniem prawa. W osnowie zażalenia Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów wymienionych w treści pisma oraz zeznań świadka D. W. na okoliczność, iż Skarżąca nie mieszkała pod adresem, na który została doręczona w sposób zastępczy decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r., już w chwili wydania w dniu 4 lipca 2011 r. postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego w podatku od spadków i dokonanego doręczenia zastępczego. 1.5. DIAS postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy przedstawił ramy prawne oraz stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje rozstrzygnięcie zagadnienia, czy zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym T. S. wygasło na skutek przedawnienia. DIAS wskazał, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego W. w W., [...] Wydział Cywilny z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...], spadek po T. S. zmarłym w dniu 11 stycznia 2007 r. na podstawie testamentu notarialnego nabyła w całości (wprost) Skarżąca, wnuczka zmarłego. Postanowienie sądu uprawomocniło się w dniu 8 czerwca 2007 r. i w tym dniu powstał obowiązek podatkowy (art. 6 ust. 4 u.p.s.d.). Z uwagi na to, iż zgłoszenie SD-Z1 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem dziedziczenia po zmarłym T. S. zostało złożone przez nabywcę rzeczy po upływie terminu wskazanego w art. 4a u.p.s.d., NUS postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie nabycia praw do spadku po zmarłym T. S. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., NUS ustalił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 20.405,00 zł. Z uwagi na brak możliwości doręczenia decyzji organu podatkowego w sposób wskazany w art. 148 § 1 i 149 O.p., przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w trybie przepisów art. 150 O.p. Zgodnie z dyspozycją § 1 pkt 2 tego artykułu decyzję złożono w dniu 13 grudnia 2012 r. na okres 14 dni w Urzędzie Dzielnicy [...], a zawiadomienia z dnia 13 grudnia 2012 r. oraz powtórne z dnia 21 grudnia 2012 r. o pozostawieniu pisma w Urzędzie Dzielnicy [...] wraz z możliwością jego odbioru w Urzędzie Dzielnicy [...] zostały umieszczone przez pracownika organu podatkowego w widocznym miejscu przy wejściu na posesję przy ul. [...] w W. W związku z tym, iż niniejsza decyzja nie została przez Skarżącą podjęta, jej doręczenie uznano za dokonane z dniem 27 grudnia 2012 r., tj. z upływem ostatniego dnia okresu pozostawienia pisma w Urzędzie Dzielnicy [...]. Tym samym nie znajduje potwierdzenia zarzut pełnomocnika Strony, że zawiadomienie wkładano do skrzynki pocztowej należącej do lokalu nr [...]. W ocenie DIAS nie mają znaczenia dla sprawy przedstawione przez Stronę dokumenty mające wskazać, że Skarżąca nie przebywała pod adresem W., ul. [...], jak również wyjaśnienia D. W. wskazujące, iż ona mieszka pod adresem ul. [...] w W. z przedstawionych powodów. Organ pierwszej instancji nie kierował korespondencji przeznaczonej dla Skarżącej na adres [...], ul. [...], tylko W., ul. [...]. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Strona, składając zgłoszenie o nabyciu spadku po zmarłym T. S., wskazała jako adres zamieszkania ul. [...] w W. i cała korespondencja dotycząca przywrócenia terminu do zgłoszenia również odbywała się z tego adresu. DIAS wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 ww. ustawy. W nawiązaniu do powyższego DIAS stwierdził, że Skarżąca nie uaktualniła adresu zamieszkania. W związku z powyższym osoba, która nie poinformuje właściwego organu podatkowego o zmianie miejsca zamieszkania musi się liczyć z tym, że organ będzie skutecznie posługiwał się jej starym adresem i to zarówno przy wysyłaniu korespondencji, jak i ustalaniu właściwości miejscowej organu. Brak aktualizacji adresu spowoduje, że korespondencja będzie kierowana na adres zamieszkania figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia i jest to działanie prawidłowe (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 1163/16). DIAS stwierdził zatem, że organ pierwszej instancji prawidłowo kierował korespondencję do Strony na adres zamieszkania znajdujący się w Centralnym Rejestrze Podmiotów-Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP). Według danych zawartych w tym rejestrze adres zamieszkania Skarżącej to W., ul. [...], niezmiennie od dnia 31 grudnia 1985 r. do chwili obecnej. Wobec powyższego DIAS stwierdził, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe z tytułu spadku po zmarłym T. S. została wydana z zachowaniem terminu określonego w art. 68 § 2 pkt 1 O.p. i doręczona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym w ocenie DIAS nieuzasadnione jest twierdzenie pełnomocnika Strony, iż zobowiązanie podatkowe nie powstało. Ustalone tą decyzją zobowiązanie podatkowe nie uległo też przedawnieniu. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie przedawni się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie decyzja ustalająca podatek została doręczona w dniu 27 grudnia 2012 r., termin płatności podatku wynosił 14 dni i upłynął w dniu 9 stycznia 2013 r., czyli zobowiązanie podatkowe przedawni się dopiero 31 grudnia 2018 r. Zgodnie z treścią art. 306a O.p. po zakończeniu postępowania podatkowego organ podatkowy ma obowiązek wydać stosowne zaświadczenie również w momencie, kiedy przedawniło się prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn, jednak w ocenie DIAS w realiach niniejszej sprawy do przedawnienia zobowiązania podatkowego nie doszło. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. DIAS sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wydanym w dniu 31 stycznia 2018 r. postanowieniu [...], adresatem którego była Skarżąca w ten sposób, że omyłkowo zamieszony znak sprawy [...] zastąpił prawidłowym [...]. Postanowienie prostujące omyłkę nadesłano do Sądu przy piśmie z dnia 13 listopada 2018 r. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DIAS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 2.2. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 122 O.p. poprzez nieustalenie faktycznego miejsca zamieszkania Skarżącej w dniu 4 lipca 2011 r., czyli w dniu wszczęcia w stosunku do niej postępowania podatkowego w tytułu nabycia praw do spadku po T. S. oraz sposobu doręczania jej korespondencji w toku tego postępowania; 2) art. 146 O.p. w zw. z art. 211 O.p. poprzez bezzasadne uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia Skarżącej przez organ podatkowy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., ustalającej jej zobowiązanie podatkowe z tytułu nabycia spadku po T. S. mimo tego, że decyzja ta została wysłana na adres, który nie był jej adresem zamieszkania w chwili wszczęcia postępowania podatkowego a więc w dniu 4 lipca 2011 r. oraz w chwili wydania tej decyzji; 3) art. 145 § 1, art. 148 § 1, art. 149, art. 150 O.p. poprzez uznanie, że Skarżącej została doręczona skutecznie w sposób zastępczy decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. o wszczęciu postępowania podatkowego z tytułu nabycia praw do spadku po T. S. oraz decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r., ustalająca zobowiązanie podatkowe Skarżącej z tego tytułu w sytuacji, gdy zawiadomienia o ich pozostawieniu w Urzędzie Dzielnicy [...] były złożone w skrzynce pocztowej dla lokalu nr [...] przy ul. [...], który to lokal nie należał do Skarżącej a przede wszystkim w tym lokalu ona nigdy nie zamieszkiwała, zamiast ich pozostawienia w miejscu widocznym, np. na bramie wjazdowej na terenie posesji; 4) art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. a więc od daty wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz niektórych innych ustaw poprzez jego zastosowanie, który to przepis nie mógł mieć jednak zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na wszczęcie postępowania podatkowego przed tą datą, a więc w dniu 4 lipca 2011 r.; 5) art. 68 § 2, art. 70 § 1 O.p. poprzez odmowę wydania żądanego przez Skarżącą zaświadczenia mimo tego, że jej zobowiązanie w podatku od spadku i darowizn z tytułu nabycia spadku po T. S. nie powstało albo uległo przedawnieniu a decyzja ustalająca to zobowiązanie z dnia [...] grudnia 2012 r. nie została jej skutecznie doręczona. 2.3. Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 2.4. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. 3.3. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie DIAS z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. 3.4. Na wstępie odnieść się należy do przepisów postępowania stanowiących podstawę wydawania zaświadczeń uregulowanych w dziale VIIIa Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 306a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). W myśl art. 306a § 3 O.p., zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Z kolei art. 306b § 1 O.p. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306b § 2 O.p.). Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 306c O.p.). Jak wynika z przytoczonych przepisów, postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma charakter bardzo uproszczony. Obowiązkiem organu podatkowego, do którego skierowano wniosek o wydanie zaświadczenia, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W tym celu organ może przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające. Organ nie ma natomiast kompetencji do wykorzystywania danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Do postępowania tego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Przedmiotem postępowania o wydanie zaświadczenia nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani też dokonywanie ocen prawnych. Na postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaświadczenia lub odmowę jego wydania, składają się czynności materialno-techniczne. W ramach takiego postępowania organ bada, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane, a także czy dane te dotyczą stanu faktycznego bądź stanu prawnego, którego poświadczenia żąda wnioskodawca. Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne, tj. przyznać albo ograniczyć, bądź pozbawić uprawnienia, albo też nałożyć, zdjąć lub ograniczyć obowiązki (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1533/10 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 6 u.p.s.d., jeżeli przedmiotem aktu notarialnego, który ma być sporządzony, lub dokumentu, co do którego notariusz ma uwierzytelnić podpis, ma być zbycie praw do spadku albo zbycie lub obciążenie rzeczy lub praw majątkowych uzyskanych tytułem określonym w art. 1, notariusz może dokonać tych czynności tylko za uprzednią pisemną zgodą naczelnika urzędu skarbowego albo po przedstawieniu zaświadczenia wydanego przez naczelnika urzędu skarbowego potwierdzającego, że nabycie jest zwolnione od podatku, że należny podatek został zapłacony albo zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia. 3.5. Uwzględniając powyżej przedstawioną specyfikę postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, zdaniem Sądu, prawidłowo organ odmówił wydania Skarżącej zaświadczenia o żądanej treści. W rozpoznawanej sprawie Strona w dniu 7 listopada 2017 r. złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia z tytułu nabycia majątku po zmarłym T. S. wskazując we wniosku, że zaświadczenie jest jej potrzebne celem przedłożenia notariuszowi. Uwzględniając brzmienie art. 19 ust. 6 u.p.s.d. należy stwierdzić, że Strona wykazała interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o takiej treści. Jakkolwiek z wniosku nie wynika, czy zaświadczenie ma potwierdzać, że nabycie jest zwolnione od podatku, czy też, że należny podatek został zapłacony albo zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia to uwzględniając całokształt okoliczności wskazanych przez Stronę w toku postępowania, przyjąć należy, że chodzi o wygaśnięcie zobowiązania wskutek przedawnienia. Zdaniem Sądu, mając na względzie posiadane przez organ dokumenty i wynikające z nich okoliczności, organ nie miał możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zobowiązania wynikające z nabytego po T. S. majątku wygasło wskutek przedawnienia. 3.6. Jak bowiem wynika z akt przedstawionych Sądowi w sprawie, postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] Wydział Cywilny z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...], spadek po T. S. zmarłym w dniu 11 stycznia 2007 r., na podstawie testamentu notarialnego nabyła w całości, wprost, wnuczka - Skarżąca. Postanowienie sadu uprawomocniło się w dniu 8 czerwca 2007 r. i w tym dniu, zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. postał obowiązek podatkowy. Z uwagi na to, iż zgłoszenie SD-Z1 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem dziedziczenia po zmarłym T. S. zostało złożone przez Skarżącą po upływie terminu wskazanego w art. 4a u.p.s.d. uprawniającego nabywcę do skorzystania ze zwolnienia od podatku, NUS postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie nabycia praw do spadku po zmarłym T. S. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] NUS ustalił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 20.405,00 zł. Z uwagi na brak możliwości doręczenia decyzji organu podatkowego w sposób wskazany w art. 148 § 1 i 149 O.p., przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w trybie art. 150 O.p. Jak wynika z akt sprawy decyzję złożono w dniu 13 grudnia 2012 r. na okres 14 dni w Urzędzie Dzielnicy [...], a zawiadomienia z dnia 13 grudnia 2012 r. oraz powtórne z dnia 21 grudnia 2012 r. o pozostawieniu pisma w Urzędzie Dzielnicy [...] wraz z możliwością jego odbioru w Urzędzie Dzielnicy [...] zostały umieszczone przez pracownika organu podatkowego w widocznym miejscu przy wejściu na posesję przy ul. [...] w W. W związku z tym, iż decyzja ta nie została przez adresata podjęta, jej doręczenie uznano za dokonane z dniem 27 grudnia 2012 r. tj. z upływem ostatniego dnia okresu pozostawienia pisma w Urzędzie Dzielnicy [...]. 3.7. Kwestię przedawnienia zobowiązań powstających w drodze decyzji ustalających, czyli takich jak wskazana wyżej decyzja NUS z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] ustalająca Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn, reguluje art. 68 O.p. Zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W myśl 68 § 2 O.p. przywołanego przepisu, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Uwzględniając powyższe regulacje odnoszące się do upływu terminu przedawnienia prawidłowo na podstawie posiadanych dokumentów organy uznały, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe z tytułu spadku po zmarłym T. S. została wydana z zachowaniem terminu wskazanego w art. 68 § 2 O.p. i doręczona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co powoduje, że zobowiązania powstało. Wobec powyższego zasadnie organy oceniły, że ustalone decyzją zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, gdyż zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie decyzja ustalająca podatek została doręczona w dniu 27 grudnia 2012 r., termin płatności podatku wynosił 14 dni i upłynął w dniu 9 stycznia 2013 r., czyli bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego upływał z dniem 31 grudnia 2018 r. 3.8. Podnoszone w skardze argumenty i zarzuty odnoszące się do prawidłowości kierowania korespondencji do Strony oraz dokonywania awizowania Sądu uznał za niezasadne. Z przedłożonych akt sprawy wynika bowiem, że Strona we wszystkich pismach kierowanych do organu począwszy od 2007 r. do czasu wydania skarżonego postanowienia jako adres zamieszkania wskazywała ul. [...], W. Adres ten wskazywany jest również przez Skarżącą w toku postępowania przed Sądem. Adres ten wynika również ze zgromadzonych w związku z wydaniem decyzji ustalającej dokumentów, w tym danych osobowo-adresowych udostępnionych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, czy danych posiadanych przez organ we własnych systemach, które nie zostały przez Stronę nigdy zaktualizowane czy zmienione. Odnosząc się do powyższego, zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo kierował korespondencję do Strony na wskazany wyżej adres zamieszkania znajdujący się w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, który potwierdzony został również poprzez udostępnienie danych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Według danych zawartych w tym rejestrze, adres zamieszkania Skarżącej, to W., ul. [...], niezmiennie od dnia 31 grudnia 1985 r. do czasu wydania skarżonego postanowienia. Wbrew zarzutom skargi również sposób doręczania decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nie budzi wątpliwości co d jego prawidłowości, gdyż jak już wyżej wskazywano, zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, decyzję złożono w dniu 13 grudnia 2012 r. na okres 14 dni w Urzędzie Dzielnicy [...], a zawiadomienia z dnia 13 grudnia 2012 r. oraz powtórne z dnia 21 grudnia 2012 r. o pozostawieniu pisma w Urzędzie Dzielnicy [...] wraz z możliwością jego odbioru w Urzędzie Dzielnicy [...] zostały umieszczone przez pracownika organu podatkowego w widocznym miejscu przy wejściu na posesję przy ul. [...] w W., nie zaś w skrzynce pocztowej należącej do lokalu nr [...]. W ocenie Sądu, kwestia prawidłowości doręczenia decyzji mogła być podnoszona przez Skarżącą w postępowaniu dotyczącym tejże decyzji, np. w ramach wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania po otrzymaniu kserokopii decyzji w dniu [...] listopada 2017 r., nie zaś w toku postępowania o wydanie zaświadczenia. Wobec powyższego zarzuty sformułowane w skardze uznać należało za niezasadne. 3.9. Uwzględniając powyższe okoliczności wynikające z posiadanych przez organ danych, organ nie miał możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zobowiązanie wynikające z nabytego po T. S. majątku wygasło wskutek przedawnienia. Podkreślić należy, że jeżeli istnieje spór co do prawa, nie powinno być w tym zakresie wydane zaświadczenie, gdyż ma ono jedynie potwierdzać stan rzeczy na podstawie posiadanych przez organ podatkowy danych (art. 306b § 1 O.p.). O zasadności (lub bezzasadności) takich zarzutów nie może natomiast rozstrzygać organ podatkowy w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Zaświadczenie nie jest bowiem decyzją administracyjną, jest, jak już powiedziano, przejawem wiedzy, nie zaś woli organu podatkowego. Innymi słowy, to, że organ podatkowy odmówił wydania Skarżącej zaświadczenia, oznaczało tylko odmowę wydania takiego zaświadczenia ze względu na wiedzę wynikającą z posiadanych danych i nie mogło rozstrzygać o przedawnieniu zobowiązania wynikającego z nabytego po T.S. majątku. 3.10. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.