III SA/Wa 860/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant ref. staż. Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2010 r. sprawę ze skargi V. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo - Akcyjna na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia elementów kalkulacyjnych oraz określenie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm, dalej jako Ordynacja.), art. 34 ust. 1 i 4, art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 2 ustawy dnia 11 marca 2004r. - o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej jako ustawa o VAT), art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust.7, art. 7 ust. 1 pkt 4, art. 11 ust. 1 i 4, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11 poz. 50 z 1993r. ze zm., dalej jako ptu.) w związku z art. 13 § 1, § 3 pkt 1 i 2, art. 23 § 1, art. 83 § 1, 2, 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity w Dz. U. Nr 75, poz.802 z 2001 r.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lutego 2009 r. o określającą elementy kalkulacyjne oraz podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów. Z akt sprawy wynika, że Agencja celna T. Sp. z o.o., w dniu [...] marca 2004 r. według zbiorczego zgłoszenia celnego dokonanego na dokumencie SAD nr [...], zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu przesyłki o niskiej wartości. Wśród przesyłek znajdowała się przesyłka, której nadawcą była włoska firma D. przeznaczona dla V. Sp. z o.o. zawierająca towar w postaci zwiastunów filmowych, których wartość określona przez nadawcę wynosiła 18,39 USD. Towary te zostały uznane za wolne od cła na podstawie art. 190 § 1 Kodeksu celnego oraz za wolne od podatku VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ponieważ wartość przedmiotowego towaru w przesyłce nie przekraczała 22 EURO,. Następnie organ celny I instancji, w wyniku kontroli zgłoszenia celnego oraz na podstawie informacji nadesłanych przez włoskie władze celne między innymi w zakresie weryfikacji faktur eksportowych, których wystawcą była firma włoska D. odbiorcą V. Sp. z o.o. ustalił, że na towar w postaci zwiastunów filmowych wystawiona została faktura numer [...] z dnia [...] marca 2004r. opiewająca na łączną kwotę 443,48 EUR. Dlatego, ze względu na przekroczenie wartości zaimportowanego towaru 22 EURO, brak było podstaw do objęcia tego towaru zbiorczym zgłoszeniem celnym ze zwolnieniem z należności celnych i podatkowych ze względu na wartość, co skutkowało powstaniem długu celnego i obowiązku podatkowego z tytułu importu. Strona w piśmie z dnia [...] grudnia 2006r. wyjaśniła, że w księgach prowadzonych przez V. Sp. z o.o. nie figurują faktury zweryfikowane przez włoskie władze celne a spółka nie zawierała kontraktu handlowego z wystawcą faktur. Organ celny I instancji nie uwzględnił w tym zakresie wyjaśnień strony, gdyż w wyniku kontroli przeprowadzonej przez włoskie władze celne w firmie D. potwierdzono, że Spółka V. miała kontakty handlowe z firmą D., czego dowodem są przekazane dokumenty dotyczące dostaw towarów dokonanych dla Spółki V. oraz informacja włoskich władz celnych o zapłacie przez Spółkę V. wystawionych przez firmę D. faktur. Z uzyskanych informacji od Agencji Celnej T. Sp. z o.o. wynika, iż przesyłka kurierska o nr [...] została odprawiona wg zbiorczego zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] marca 2004r. i została dostarczona do odbiorcy w dniu 18 marca 2004r. Mając powyższe na uwadze, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., decyzją z [...] lutego 2009 r. określił elementy kalkulacyjne na potrzeby prawidłowego określenia podatku należnego od towarów i usług z tytułu importu towaru w postaci zwiastunów filmowych oraz orzekł o określeniu prawidłowej kwoty podatku należnego od towarów i usług z tytułu importu. Skarżąca nie zgodziła się z tą decyzją składając odwołanie. W odwołaniu zarzuciła decyzji: - naruszenie art. 65 § 5 oraz art. 230 Kodeksu celnego poprzez wydanie decyzji po upływie trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, - powołanie się na nieobowiązujący, w chwili dokonania zgłoszenia celnego art. 34 ust. 1 i ust. 4, art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz art. 239e i art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej z dnia 29 sierpnia 1997 r., - błąd w ustaleniach faktycznych, - naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 i 210 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że należało stosować przepisy prawa materialnego z dnia powstania obowiązku podatkowego tzn. z dnia dokonania importu. Z kolei przepisy procesowe należało stosować z dnia wydawania decyzji. Dyrektor wskazał, że obowiązek podatkowy w sprawie powstał przed 1 maja 2004r., tj. przed dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, a zaskarżona decyzja wydana została po tym dniu, stąd obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w dacie wystąpienia zdarzeń powodujących skutki w sferze podatku z tytułu importu dotyczy przepisów materialnych prawa podatkowego. Natomiast przepisy procesowe i ustrojowe mają zastosowanie według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Dlatego, wydanie decyzji określającej podatek z tytułu importu powinno być poprzedzone określeniem kwoty powstałego długu celnego. Wobec upływu terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego, w zaskarżonej decyzji organ celny I instancji zastosował art. 38 ust. 2 ustawy o VAT dający prawo określenia elementów kalkulacyjnych do wyliczenia podatku VAT, gdy powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych. Dyrektor wskazał, że sprowadzony towar o wartości transakcyjnej 440,90 EUR i wartości celnej w wysokości 2153 PLN podlegał opodatkowaniu stawką celną autonomiczną w wysokości 15% w oparciu o postanowienia wstępne do taryfy celnej, część pierwsza A pkt 3b "stawki celne" zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 219, poz. 2153), zgodnie z którymi stawki celne autonomiczne stosuje się do krajów i regionów z wykazu nr I, jeżeli stawka celna konwencyjna nie została określona. Stawkę tę przyjęto z uwagi na brak podstaw do przyznania preferencji celnych w postaci obniżonej stawki celnej, bowiem zgodnie z fakturą proforma z dniał 8 marca 2004r. jako kraj pochodzenia towaru należało przyjąć Włochy. Organ wskazał, iż importu dokonano przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Kwota długu celnego ustalona dla przedmiotowego towaru w oparciu o 15% stawkę celną wynosi 323,00 PLN, natomiast wartość celna powiększona o należne cło dała jako podstawę opodatkowania kwotę w wysokości 2476 PLN Dyrektor Izby wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił jedynie elementy kalkulacyjne na potrzeby prawidłowego określenia podatku należnego od towarów i usług z tytułu importu towaru w postaci zwiastunów filmowych i orzekł o określeniu prawidłowej kwoty podatku należnego od towarów i usług z tytułu importu, powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu ww. towaru. Powyższa decyzja nie określa kwoty wynikającej z długu celnego, o którym mowa w art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) i nie stanowi powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności, o których mowa w art. 230 § 1 Kodeksu celnego, dlatego też nie został w niniejszej sprawie naruszony przepis art. 65 § 5 i art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Natomiast, stosownie do postanowień art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W ocenie Dyrektora, w sprawie dług celny powstał w dniu [...] marca 2004., a tym samym powstało z mocy prawa zobowiązanie podatkowe w chwili dopuszczenia towaru do obrotu na polski obszar celny - a zaskarżona decyzja orzekająca o określeniu prawidłowej kwoty podatku należnego od towarów i usług z tytułu importu została wydana w dniu [...] lutego 2009r. i doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu 16 lutego 2009r., a zatem decyzja została wydana przed upływem 5 letniego terminu do przedawnienia. Stąd, zdaniem Dyrektora, chociaż zobowiązanie podatkowe powstało pod rządami ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług, to nie upłynął termin jego przedawnienia określony w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - dlatego zasadnym było zastosowanie przez organ celny I instancji w zaskarżonej decyzji art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Ustosunkowując się do zarzutu strony, iż organ celny I instancji powołał się na nieobowiązujący, w chwili dokonania zgłoszenia celnego art. 34 ust. 1 i ust. 4, art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz art. 239e i art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej., Dyrektor wskazał, że po 1 maja 2004 r. decyzje organów celnych winny być wydawane na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r., przyznającego ww. organom takie same uprawnienia jak dotychczasowy art. 11 ust. 2 ptu. W związku z tym, iż w niniejszej sprawie upłynęło 3 lata od dnia powstania długu celnego (dług celny powstał w dniu 18 marca 2004r.) Naczelnik Urzędu Celnego w W. wydając w dniu [...] lutego 2009 r. orzeczenie w niniejszej sprawie nie miał już możliwości powiadomienia dłużnika o prawnie należnej kwocie długu celnego z uwagi na przedawnienie (art. 230 § 4 Kodeksu celnego). Wobec tego w wydanym w dniu 13 lutego 2009r., na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług orzeczeniu organ celny I instancji ustalił jedynie wartość celną towaru dla potrzeb określenia podatku VAT oraz określił kwotę podatku VAT. Zgodnie bowiem z treścią art. 38 ust. 2 tej ustawy (który obowiązywał w dniu orzekania przez organ celny I instancji), jeżeli zgodnie z przepisami celnymi, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. Odnośnie zarzutów dotyczących postępowania dowodowego organ uznał je za niezasadne. Zdaniem Dyrektora, z ustaleń dokonanych przez włoskie władze celne wynika, że faktura Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. figuruje w księgowości eksportera, zaś należności z niej wynikające zostały uregulowane przelewem bankowym. Skoro zatem w księgowości eksportera (firmy D.) została zarejestrowana faktura Nr [...] z dnia [...].03.2003r., opiewająca na kwotę 443, 48 EUR, to tym samym eksporter opłacił w kraju eksportu wynikające z faktury należności podatkowe. Organ wskazał, że to nie firma włoska była zainteresowana zaniżeniem wartości towaru. Zdaniem Dyrektora, materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sprawie w całości tzn. z uwzględnieniem wszystkich dowodów i wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Spółka, w skardze do WSA w Warszawie z [...] stycznia 2010 r., zarzuciła naruszenie: 1) art. 65 § 5 oraz art. 230 Kodeksu celnego; 2) naruszenie art. 38 § 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 roku poprzez bezzasadne przyjęcie, iż przedawnienie wydania decyzji administracyjnej uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określającej kwotę długu celnego jest tożsame z przedawnieniem powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego, o którym to powiadomieniu mowa w art. 38 cyt. ustawy, a w konsekwencji umożliwia organowi celnemu określenie podatku VAT od importu towarów, według zasad określonych w Kodeksie Celnym; 3) art. 16 Decyzji nr 1/2003 Rady Stowarzyszenia między Unią Europejską a Rzeczpospolitą Polską zmieniająca Protokół 4 do Układu Europejskiego, przez przyjęcie do podstawy obliczenia podatku VAT przy przyjęciu wartości powiększonej o cło, co było niezgodne z regułami ustalenia wartości towarów dla potrzeb celnych; 4) art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego w zw. z art. 38 § 2 Ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. poprzez przyjęcie, iż wartością celną (to znaczy ceną faktycznie zapłaconą lub należną) jest kwota płatności w oparciu o dokument faktury, wystawionej wbrew treści umowy stron, która to faktura nigdy nie została Skarżącej dostarczona ani przez nią zapłacona, z pominięciem przedawnienia; 5) art. 120, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 i 210 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie. Zdaniem skarżącej, jako, że zgłoszenie celne SAD Nr [...] miało miejsce w dniu [...] marca 2004 roku, a następnie w dniu [...] stycznia 2008 roku organ celny wydał postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia kwoty podatku od towaru objętego tym zgłoszeniem, to postępowanie celne w niniejszej sprawie zostało zatem wszczęte po upływie trzyletniego terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Celnej w W., decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2009 roku poza określeniem elementów kalkulacyjnych i podatku należnego VAT określa również kwotę wynikającą z długu celnego. W związku z powyższym zaskarżona decyzja naruszyła art. 65 § 5 oraz art. 230 Kodeksu celnego. Strona wskazała, że decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 roku została doręczona Skarżącej po upływie terminu trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego wskazanego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Bezsprzecznie stanowi to ponadto naruszenie art. 230 Kodeksu celnego. W ocenie skarżącej, powiadomienie z art. 38 § 2 odnosi się do powiadomienia, o którym mowa w art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego ustanowionego Rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku, a w żadnym wypadku do Kodeksu celnego z dnia 9 stycznia 1997 r. Oznacza to, że zgodnie z art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego powiadomienie to dokonywane jest niezwłocznie po zaksięgowaniu kwot należności z tytułu długu celnego, zgodnie z odpowiednią procedurą. Brak jest podstawy prawnej do utożsamienia powiadomienia o zaksięgowaniu kwoty należności z tytułu długu celnego z wydaniem decyzji administracyjnej uznającej zgłoszenie celne za prawidłowe lub nieprawidłowe tj. władczym działaniem prawnym organu administracji skierowanym na wywołanie konkretnych indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Skarżąca stwierdziła, że zwiastuny filmowe sprowadzone do Polski są produktami pochodzącymi ze Wspólnoty Europejskiej, a zatem zgodnie z art. 16 Decyzji nr 1/2003 Rady Stowarzyszenia między Unią Europejską a Rzeczpospolitą Polską zmieniająca Protokół 4 do Układu Europejskiego, towary te powinny zostać zwolnione z opłaty celnej, a w konsekwencji nie wpływają na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Nadto, skarżąca zaznaczyła, że faktura nie jest umową, lecz stanowi jedynie dokument rozliczeniowy w związku z zawartą umową określającą kwotę ceny za towar. Skarżąca umowy o wartości wskazanej w fakturze z D. nie zawierała ani nie posiada wskazanego dokumentu faktury. Dlatego, zdaniem strony, nie sposób uznać, aby faktura nr [...] dokumentowała wartość transakcyjną, skoro transakcja w takiej wysokości nie została zawarta przez osoby reprezentujące Skarżącą i D.. W ocenie skarżącej, organ nie przeprowadził w ogóle postępowania w zakresie sprawdzenia zawarcia umowy zgodnej z treścią faktury [...], dlatego uznanie przez organ zadeklarowanej wartość celnej towarów za nieprawidłową i określenie elementów kalkulacyjnych na podstawie faktury [...] wystawionej przez D., przy braku umowy na taką wartość jak ujawniona w fakturze, której to faktury Skarżąca w ogóle nie posiada, wskazuje na wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów prawa. W ocenie skarżącej, Dyrektor Izby Celnej bezzasadnie powołał się na wyniki postępowania celnego przeprowadzonego przez włoską administrację celną, uznając tylko na tej podstawie, iż skarżąca jest stroną umowy sprzedaży dokumentowanej fakturą [...]. Zatem wszelkie przypuszczenia, jakoby skarżąca była zainteresowana zawyżeniem wartości towaru jest wielce nieprawdziwa i nie znajduje uzasadnienia w faktach. Według spółki, całe postępowanie dowodowe oraz argumentacja przedstawiona w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. opiera się na bliżej nieokreślonych informacjach kontrolnych włoskich władz celnych. Nie ma nawet pewności, czy te dokumenty zostały przetłumaczone na język polski, a następnie poświadczone urzędowo lub notarialnie. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej oparcie całej decyzji na tak niepewnych i pozbawionych atrybutu dokumentów dowodach stanowi rażące naruszenie art. 120 oraz art. 187 § 1 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Bezspornie, z ustaleń dokonanych przez włoskie władze celne wynika, że faktura Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. figuruje w księgowości eksportera, zaś należności z niej wynikające zostały uregulowane przelewem bankowym, co wynika z otrzymanego przelewu przez włoską firmę (karta 35 akt podatkowych). Brak tłumaczenia dokumentów nie miał istotnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji. A tylko istotne naruszenie przepisów postępowania, dawałoby Sądowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skoro zatem w księgowości eksportera (firmy D.) została zarejestrowana faktura Nr [...] z dnia [...].03.2003r., opiewająca na kwotę 443, 48 EUR, to tym samym eksporter opłacił w kraju eksportu wynikające z faktury należności podatkowe. Skarżąca nie obaliła ww. dowodów, wykazując jedynie, że w tym zakresie stan faktyczny był zgoła odmienny. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sprawie w całości tzn. z uwzględnieniem wszystkich dowodów i wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Zatem zarzut dotyczący niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego jest niezasadny. Odnośnie zarzutu stosowania przepisów a właściwie daty z jakiej należało je stosować, Sąd wskazuje, iż należało stosować przepisy prawa materialnego z dnia powstania obowiązku podatkowego tzn. z dnia dokonania importu. Z kolei przepisy procesowe należało stosować z dnia wydawania decyzji, co też organ w niniejszej sprawie uczynił. Ustosunkowując się do ww. zarzutu strony, iż organ celny I instancji powołał się na nieobowiązujący, w chwili dokonania zgłoszenia celnego art. 34 ust. 1 i ust. 4, art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz art. 239e i art. 210 § 2a Ordynacji, należy wskazać, iż prawidłowo Dyrektor wskazał, że po 1 maja 2004r. decyzje organów celnych winny być wydawane na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., przyznającego ww. organom takie same uprawnienia jak dotychczasowy art. 11 ust. 2 ustawy o VAT. W związku z tym, iż w niniejszej sprawie upłynęło 3 lata od dnia powstania długu celnego (dług celny powstał w dniu 18 marca 2004r.) Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydając w dniu [...] lutego 2009r. orzeczenie w niniejszej sprawie nie miał już możliwości powiadomienia dłużnika o prawnie należnej kwocie długu celnego z uwagi na przedawnienie (art. 230 § 4 Kodeksu celnego). W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie doszło do określenia długu celnego a jedynie do określenia elementów kalkulacyjnych na potrzeby wyliczenia prawidłowej kwoty podatku VAT z tytułu importu, co wynika wprost z sentencji decyzji organu I instancji. Zatem powyższa decyzja nie określa kwoty wynikającej z długu celnego, o którym mowa w art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) kodeksu celnego i nie stanowi powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności, o których mowa w art. 230 § 1 Kodeksu celnego. Dlatego też nie został w niniejszej sprawie naruszony przepis art. 65 § 5 i art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Nie sposób zgodzić, się ze skarżącą, iż doszło w niniejszej sprawie do przedawnienia. Stosownie do postanowień art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dług celny powstał w dniu 18 marca 2004., a tym samym powstało z mocy prawa zobowiązanie podatkowe w chwili dopuszczenia towaru do obrotu na polski obszar celny - a zaskarżona decyzja orzekająca o określeniu prawidłowej kwoty podatku należnego od towarów i usług z tytułu importu została wydana w dniu [...] lutego 2009 r. i doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu 16 lutego 2009 r., a zatem decyzja została wydana przed upływem 5 letniego terminu do przedawnienia. Stąd, w ocenie Sądu, chociaż zobowiązanie podatkowe powstało pod rządami ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług, to nie upłynął termin jego przedawnienia określony w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - dlatego zasadnym było zastosowanie przez organy celne obu instancji art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. W ocenie Sądu prawidłowo organy przyjęły, iż wartość sprowadzonego towaru w postaci zwiastunów filmowych stanowiła 440,90 EUR ( wartości celnej w wysokości 2153 PLN) i podlegała opodatkowaniu stawką celną autonomiczną w wysokości 15% w oparciu o postanowienia wstępne do taryfy celnej, część pierwsza A pkt 3b "stawki celne" zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 219, poz. 2153), zgodnie z którymi stawki celne autonomiczne stosuje się do krajów i regionów z wykazu nr I, jeżeli stawka celna konwencyjna nie została określona. Stawkę tę przyjęto z uwagi na brak podstaw do przyznania preferencji celnych w postaci obniżonej stawki celnej, bowiem zgodnie z fakturą z dnia 18 marca 2004r. jako kraj pochodzenia towaru należało przyjąć Włochy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.