III SA/Wa 869/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14.12.2005 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Dyrektora Izby skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.800 zł (dwa tysiące osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu Spółce H.[...], obecnie H., zwanej dalej Skarżącą, podatku od towarów i usług w kwocie 44.384,40 zł za okres od lipca do września 2001r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym : Skarżąca spółka pismem z dnia 14 czerwca 2002 r. wystąpiła do [...] Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o zwrot podatku od towarów i usług z tytułu dokonania na terenie Rzeczpospolitej Polskiej zakupu usług w okresie od lipca do września 2001 r. (zgodnie z poz. 5 wniosku) w trybie określonym przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67, poz. 690). Do wniosku załączono stosowne faktury VAT, dokumentujące przeprowadzone transakcje. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., o której mowa powyżej, postanowił dokonać zwrotu podatku w kwocie 44.384,40 zł za okres od lipca do września 2001 r., nie uwzględniając jednakże podatku od towarów i usług w kwocie 10.301,47 zł wynikającego z faktury o numerze [...] z dnia 19 grudnia 2001 r. z uwagi na to, iż dokumentuje ona zakupy dokonane w okresie nie objętym wnioskiem. W związku z powyższym organ skorygował kwotę podatku od towarów i usług do zwrotu wykazaną w poz. 6 i poz. 11 wniosku z dnia 14 czerwca 2002 r. z kwoty 54.685,98 zł do kwoty 44.384,48 zł. Wyjaśnił, iż przepisy ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. nie zawierają postanowień dotyczących możliwości składania korekt wniosków o zwrot podatku od towarów i usług podmiotom zagranicznym. Od powyżej decyzji pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie art. 274 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ) – dalej powoływanej jako: ord. pod., poprzez zaniechanie wezwania wnioskodawcy do skorygowania wniosku i nieuwzględnienie wyjaśnień wnioskodawcy. Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania strony decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podtrzymując argumentację w zakresie kwoty objętej wnioskiem. Uznał, iż organ pierwszej instancji dokonując zwrotu podatku od towarów i usług prawidłowo ustalił kwotę podlegającą zwrotowi, jako sumę kwot podatku VAT wynikającą z załączonych faktur VAT, a odnoszącą się do okresu objętego wnioskiem. W ocenie organu odwołaczego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszeń przepisów proceduralnych z art. 274 § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 ord. pod. Skarżąca nie zgodziła się z powyższej opisanym rozstrzygnięciem i przedstawioną w nim argumentacją. Pismem z dnia 11 marca 2005 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2005 r., zarzucając organom podatkowym naruszenie art. 121, 165, 168 i 274 ord. pod. oraz art. 65 Kodeksu cywilnego przez "wybiórcze przyznanie prymatu oświadczenia zawartego w pozycji 5 i 10 lit. "a" nad oświadczeniami wynikającymi z pozycji 6, 9 i 11 pkt. 4 wniosku z dnia 14 czerwca 2002 r.". Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. i przekazanie sprawy organom podatkowym do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 5 maja 2005 r. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o rozpoznanie jej sprawy na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a., w trybie uproszczonym. Dyrektor Izby Skarbowej w W., poinformowany o wniosku złożonym przez stronę przeciwną, nie wniósł żądania przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Dokonana przez Sąd stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała bowiem, iż wydano ją z naruszeniem prawa. W 2001r. zwrot podatku od towarów i usług - naliczonego przy nabyciu towarów i usług w Polsce - podmiotom takim jak Skarżąca spółka tj. nieposiadającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby, miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - dokonywany był według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67, poz. 690). Podmiotowi uprawnionemu przysługiwał zwrot, jeżeli był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wykonywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) z wyjątkiem czynności określonych w § 2 pkt 3 lit. a-l rozporządzenia. Zwrot podatku następował na wniosek podmiotu uprawnionego, który należało złożyć do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., nie później niż do dnia 30 czerwca roku następującego po roku kalendarzowym, którego wniosek dotyczył. Z § 4 pkt 1 rozporządzenia wynikało, iż podmiot uprawniony mógł wystąpić o zwrot podatku w odniesieniu do zakupów towarów i usług lub do importu towarów, dokonanych przez okres nie krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż rok kalendarzowy. Jednocześnie rozporządzenie określało wzór wniosku o zwrot podatku. Do wniosku, o zwrot podatku należało dołączyć oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikały wnioskowane kwoty zwrotu podatku oraz zaświadczenie, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z materiałów zebranych w aktach sprawy wynika, iż powodem nieuwzględnienia przez organy podatkowe zwrotu części wskazanej przez uprawnionego kwoty podatku było wyłącznie podanie błędnego okresu dokonywania zakupów towarów i usług w odniesieniu, do którego żądano zwrotu podatku. Załączone faktury dotyczyły bowiem także zakupów dokonanych w miesiącu grudniu 2001, który nie został wymieniony we wniosku. Zdaniem Sądu w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Finansów takie stanowisko organów podatkowych jest nadmiernie formalistyczne i nie wynika z przepisów prawa. Po pierwsze – wniosek podmiotu uprawnionego dotyczyć ma kwoty zwrotu podatku, a nie ulega wątpliwości, że Skarżąca spółka zwracała się o zwrot podatku wykazanego we wniosku w kwocie 54. 685, 89 zł. Po drugie -Wniosek został złożony w terminie określonym w § 5 pkt 2 rozporządzenia, a zakupy których dotyczyły załączone do wniosku faktury nie były dokonane przez okres krótszy niż 3 miesiące ani dłuższy niż rok kalendarzowy. Po trzecie – Strona załączyła wymagane rozporządzeniem zaświadczenia i faktury, z który wynikała wnioskowana kwota zwrotu. Ponadto kwota zwrotu mieściła się w granicach określonych w § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia. Sąd zważył, iż Rozporządzenie nie zawiera przepisu, z którego wynikałoby uprawnienie dla organów podatkowych do odmowy zwrotu w przypadku błędnego określenia okresu, w którym dokonywano zakupów, jeżeli spełnione są pozytywne przesłanki zwrotu a rzeczywisty okres dokonywania zakupów objętych załączonymi fakturami nie przekraczał terminów określonych rozporządzeniem. Wskazać także należy na § 6 pkt 2 rozporządzenia, z którego wynika, iż urząd skarbowy wydaje decyzję o wysokości uznanej kwoty zwrotu podatku i dokonuje zwrotu tej kwoty, a nie decyzję w przedmiocie zaliczenia okresu, z którego faktury zakupów stanowić mają podstawę do zwrotu; co wskazuje, że wskazany we wniosku okres, do którego zwrot odnosi się ma jedynie charakter informacyjny, a nie stanowi istoty żądania. Zdaniem Sądu brak określenia w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów sankcji prawnych w przypadku błędnego podania okresu dokonywania zakupów objętych fakturami na podstawie, których uprawniony domaga się zwrotu podatku, nie może rodzić dla podatnika, spełniającego wszystkie przesłanki zwrotu określone w rozporządzeniu, negatywnych konsekwencji w postaci pozbawienia go prawa do zwrotu. Zgodzić się należy także ze stroną skarżącą, że do wniosku w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług, tak jak do każdego innego wniosku w postępowaniu podatkowym zastosowanie mają przepisy art. 168 – 169 Ordynacji podatkowej i że obowiązkiem organu w przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku było wezwać stronę do ich uzupełnienia, a nie bezpodstawnie pominąć złożoną we właściwym terminie część żądania. Niezasadny natomiast jest podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 274 Ordynacji podatkowej oraz art. 65 K.c. Wniosek podatnika nie jest bowiem ani deklaracją, ani zeznaniem, wykazem lub informacją, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci, a tylko do tego rodzaju dokumentów odnosi się art. 274 Ordynacji podatkowej. Do postępowania podatkowego i do pism w tym postępowaniu składanych poza przypadkami wprost wskazanymi w ordynacji nie stosuje się także przepisów Kodeksu cywilnego, dlatego zarzut naruszenia art. 65 K.c. w odniesieniu do wniosku składanego w postępowaniu podatkowym, który nie stanowi oświadczenia woli w zakresie praw cywilnych jest całkowicie chybiony. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 120, 121 Ordynacji podatkowej oraz § 2 , § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 152 i art. 200 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w orzeczeniu. Sąd nie skorzystał z możliwości określonej w art. 135 u.p.p.s.a., ponieważ uchylenie decyzji I instancyjnej naruszałoby zakaz reformationis in peius.