III SA/Wa 875/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gmina M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie podatku od środków transportowych p o s t a n a w i a skargę odrzucić Badając dopuszczalność skargi, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do braku legitymacji do wniesienia skargi przez Burmistrza Gminy M. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako u.p.p.s.a. - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny lub inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 u.p.p.s.a.). Mieć interes prawny oznacza, że obowiązuje przepis prawa materialnego, który określonemu podmiotowi, niepodporządkowanemu organowi administracji, przyznaje konkretne uprawnienie mające charakter indywidualny i konkretny, które podlega realizacji w postępowaniu administracyjnym. Przy takim rozumieniu interesu prawnego nie można uznać, iż Burmistrz Miasta i Gminy M., który działał jako organ orzekający w postępowaniu w pierwszej instancji, ma interes prawny legitymujący go do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. Nie można także uznać, iż legitymowaną do wniesienia skargi byłaby gmina jako osoba prawna, działająca przez Burmistrza, reprezentującego ją na podstawie art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm.). W orzecznictwie sądowym, między innymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. III RN 104/00 /OSNAPU 2002 nr 1 poz. 4/ oraz w postanowieniu tego Sądu z dnia 9 listopada 2001 r. III RN 189/01 /OSNAPU 2002 nr 8 poz. 177/ wyrażono poglądy o dopuszczalności wniesienia skargi przez gminę, mimo że decyzję w pierwszej instancji wydał organ gminy. Jednakże w obu tych sprawach gmina jako podmiot prawa własności miała interes majątkowy. Z wyników analizy akt sprawy wynika, iż rozpatrywana sprawa dotyczy umorzenia zaległości podatkowej. Nie jest to więc sprawa majątkowa gminy i gmina nie występuje jako osoba prawna, będąca podmiotem praw majątkowych, lecz jako podmiot administrujący o charakterze publicznoprawnym, którego organy wykonują administrację publiczną. Jest zatem oczywiste, że w takiej sytuacji organ gminy nie może wnieść skargi na decyzję organu odwoławczego, gdyż nie jest legitymowany w rozumieniu art. 50 § 1 u.p.p.s.a. Innymi słowy, w sprawie, w której podstawą działania organów gminy jest art. 67 i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) burmistrzowi miasta i gminy nie przysługuje skarga do Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie umorzenia podatku od środków transportowych. W tych warunkach Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.