III SA/Wa 890/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant p. o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. Spółka Akcyjna na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 18 listopada 2014 r. nr IPPB3/423-838/14-2/JBB w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę B. SA (zwana dalej: "Skarżącą" lub "Bankiem") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W przedmiotowym wniosku Skarżąca przedstawiła opisane poniżej zdarzenie przyszłe wskazując, iż: Bank na podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 26 poz. 694 ze zm., dalej: "ustawa o rachunkowości") sporządza sprawozdanie finansowe zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości oraz Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej (dalej: "MSR"). Zgodnie z postanowieniami MSR Skarżąca tworzy odpisy na ekspozycje kredytowe po dokonywaniu stosownej analizy utraty ich wartości. Ekspozycje kredytowe, zgodnie z MSR, obejmowane są analizą utraty wartości, gdy istnieje obiektywna przesłanka do uznania, że taka utrata wartości może mieć miejsce. Jeżeli utrata wartości nie zostanie zidentyfikowana w odniesieniu do danej wierzytelności, to na podstawie historycznych doświadczeń dla całej grupy podobnych aktywów, Bank identyfikuje utratę wartości, utożsamianą ze stratą poniesioną lecz nieudokumentowaną ("incurred but not reported") na którą tworzona jest rezerwa (dalej: "IBNR"). Kalkulacja IBNR jest dokonywana w odniesieniu do pożyczek i kredytów, umów leasingowych, należności faktoringowych oraz zobowiązań pozabilansowych, generujących ryzyko kredytowe, papierów wartościowych zaliczanych do księgi bankowej portfela. W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytanie czy IBNR w zakresie części przypadającej na działalność leasingową będzie mógł stanowić KUP/przychód podatkowy Banku zgodnie z art. 15 ust.1h pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U z 2014 r., poz. 851, dalej: "u.p.d.o.p."), w zw. z art. 38c ust. 1 tej ustawy? Zdaniem Skarżącej, zgodnie z art. 38c ust. 1 u.p.d.o.p. zalicza ona do kosztów uzyskania przychodu rezerwę IBNR do wysokości rezerwy na ryzyko ogólne (dalej: "RRO"), która zostałaby utworzona zgodnie z art. 130 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1376 z późn. zm., dalej: "p.b."). Przepis art. 38c u.p.d.o.p. posługuje się pojęciem "rezerwy na poniesione nieudokumentowane ryzyko kredytowe", którą Bank utożsamia z IBNR z MSR 39. W ocenie Banku, ryzyko kredytowe należy pojmować szeroko, zgodnie z wykładnią MSR, jako braku spłaty wierzytelności. Pomimo, iż zapisy MSR 39 nie dotyczą bezpośrednio umów leasingowych, poszczególne elementy tego standardu (w szczególności postanowienia o derecognition i imapairment provision - MSR 39.2.b), wskazują na ich bezpośrednie obowiązywanie w zakresie tego rodzaju wierzytelności. Zdaniem Banku literalne brzmienie art. 130 p.b. wskazuje na uprawnienie banków do tworzenia rezerw na ryzyko ogólne, oraz odnoszeniu ich w ciężar kosztów, przy jednoczesnym założeniu, iż rezerwy te służą pokryciu niezidentyfikowanego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Zdaniem Skarżącej ryzyko kredytowe charakteryzuje w ocenie Banku każdy instrument finansowy, bez względu na to czy jest on umocowany w umowie kredytowej, leasingowej czy jakiejkolwiek innej, gdyż pojęcie to odnosi się w ocenie Banku do pojęcia wierzytelności. W ocenie Banku, art. 130 p.b. mówi o rezerwowaniu niezidentyfikowanych ryzyk związanych z prowadzeniem działalności bankowej nie zaś ryzyk związanych z czynnościami bankowymi; uprawnione jest dokonywanie kalkulacji IBNR obejmującego również działalność leasingową, który będzie mógł stanowić koszt uzyskania przychodu/przychód podatkowy Banku zgodnie z art. 15 ust. 1 h pkt 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 38c ust. 1 tej ustawy. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 18 listopada 2014 r. Minister Finansów z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (zwany dalej również: "organem"), uznał przedstawione powyżej stanowisko Skarżącą za nieprawidłowe. Organ przywołując treść art. 15 ust. 1h pkt 1, art. 38c ust. 1 u.p.d.o.p. oraz art. 5, art. 6 i art. 130 p.b. stwierdził, że działalność tzw. leasingu finansowego nie mieści się w katalogu działalności bankowych, określonych w (art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 p.b.), ani nie tworzy się na nią rezerw na ryzyko związane z działalnością banków. Ponadto uznano, że działalność leasingu finansowego nie mieści się w pojęciu działalności bankowej, do której odnosi się przepis art. 130 ust. 1 p.b. Zdaniem organu interpretacyjnego w skład działalności bankowej, o której mowa w ww. art. 130 ust. 1 p.b. wchodzi działalność, zdefiniowana w art. 5 ustawy (czynności bankowe sensu stricto), oraz rodzaje działalności określone w art. 6 p.b., które są zbliżone do czynności bankowych, choć nie są czynnościami bankowymi (jednakże harmonizują z czynnościami bankowymi). Uznano, że są to usługi finansowe albo aktywności bankowe zbliżone do usług finansowych. Określona w ten sposób działalność bankowa stanowi o odrębności usług finansowych (w tym bankowych, depozytowo - kredytowych) od typowych usług występujących w sferze produkcji materialnej i niematerialnej. Usługi bankowe (finansowe) dotyczą przede wszystkim przepływu kapitału i obrotu płatniczego a nie produkcji i obrotu towarowego. W bankach stosujących Międzynarodowe Standardy Rachunkowości oraz Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (dalej: MSR/MSSF) rezerwa na nieudokumentowane ryzyko kredytowe (IBNR) jest odpowiednikiem rezerwy na ryzyko ogólne tworzonej w bankach stosujących Krajowe Standardy Rachunkowości (dalej: KSR) na podstawie art. 130 p.b. W konsekwencji, gdyby Bank stosował KSR, to nie mógłby utworzyć rezerwy na ryzyko ogólne, o której mowa w art. 130 p.b. na prowadzoną przez bank działalność leasingową. Bank, stosujący MSR nie ma możliwości utworzenia rezerwy na ryzyko ogólne na prowadzoną działalność leasingową. Natomiast bank stosujący zasady MSR/MSSF nie może mieć odpowiednika w postaci rezerwy na ryzyko ogólne, do której mógłby porównać wysokość utworzonej rezerwy na poniesione nieudokumentowane ryzyko kredytowe w części dotyczącej działalności leasingowej. Dodatkowo wskazano, że przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością banków (Dz. U. Nr 235, poz. 1589 z późn. zm., dalej "rozporządzenie") także nie przewidują możliwości zaliczenia działalności leasingowej do obarczonej ryzykiem działalności bankowej. Na gruncie przepisów tego rozporządzenia banki tworzą rezerwy na ryzyko związane z działalnością banków (rezerwy celowe) w odniesieniu do ekspozycji kredytowych zdefiniowanych jako bilansowe należności z tytułu kredytów i pożyczek, skupionych wierzytelności, czeków i weksli, zrealizowanych gwarancji, innych wierzytelności o podobnym charakterze oraz udzielone zobowiązania pozabilansowe o charakterze finansowym i gwarancyjnym. Reasumując organ uznał, że nieprawidłowe jest stanowisko Banku w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 38c ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1h pkt 1 u.p.d.o.p. rezerwy na pokrycie niezidentyfikowanego ryzyka w części przypadającej na działalność leasingową prowadzoną przez Bank, zgodnie z art. 17 f u.p.d.o.p., tj. w zakresie umów tzw. leasingu finansowego. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie: - art. 15 ust. 1 h pkt 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 38c ust. 1 u.p.d.o.p., przez przyjęcie iż utworzona zgodnie z obowiązującymi przepisami rezerwa IBNR nie stanowi w Banku stosującym Międzynarodowe Standardy Rachunkowości rezerwy na poniesione nieudokumentowane ryzyko kredytowe, a w konsekwencji nie uprawnia do rozpoznania w kosztach uzyskania przychodów, - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm., dalej "O.p.") przez nieuwzględnienie wyjaśnień strony składanych w toku sprawy, a przez to naruszenie zasady postępowania zobowiązującej Organy podatkowe do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, - art. 121 §1 oraz art. 120 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumenty podniesione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Skarżącej art. 130 p.b. wskazuje na uprawnienie banków do tworzenia rezerw na ryzyko ogólne, oraz odnoszenia ich w ciężar kosztów, przy jednoczesnym założeniu, iż rezerwy te służą pokryciu niezidentyfikowanego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Jest to typ rezerwy celowej, ale cel jej przeznaczenia został określony przez ustawodawcę względnie szeroko, ze środków tej rezerwy mogą być bowiem pokrywane niezidentyfikowane ryzyka związane z prowadzeniem działalności bankowej. W ocenie Skarżącej rezerwa na ryzyko ogólne, o której mowa w art. 130 p.b. tworzona jest na "pokrycie niezidentyfikowanego ryzyka" związanego z całością działalności prowadzonej przez Bank tj. wszystkich czynności - zarówno "czynności bankowych", wymienionych w art. 5 p.b., jak również innych czynności wymienionych w art. 6 tej ustawy. Strona podtrzymała stanowisko, że skoro art. 130 p.b. mówi o tworzeniu rezerw na niezidentyfikowane ryzyka związane z prowadzeniem działalności bankowej, nie zaś rezerw na ryzyka związane z czynnościami bankowymi, to uprawnione jest dokonywanie kalkulacji IBNR obejmujących również działalność leasingową; rezerwy te zdaniem Banku będą mogły stanowić koszt uzyskania przychodu/przychód podatkowy Banku zgodnie z art. 15 ust. 1 h pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 38c ust. 1 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istotę sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestia, czy działalność leasingowa banku mieści się w pojęciu działalności bankowej, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.b., czy dopuszczalne jest objęcie takiej działalności rezerwą na ryzyko ogólne i czy rezerwa dotycząca działalności leasingowej zaliczana jest do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1h pkt 1 u.p.d.o.p. Bank uznaje, że utworzona zgodnie z obowiązującymi przepisami rezerwa IBNR w zakresie umów leasingowych stanowi w Banku stosującym Międzynarodowe Standardy Rachunkowości rezerwę na poniesione nieudokumentowane ryzyko kredytowe i uprawnia do rozpoznania jej w kosztach uzyskania przychodów. Organ podatkowy nie zgadza się ze Skarżącą, że utworzona przez nią rezerwa IBNR stanowi w Banku stosującym Międzynarodowe Standardy Rachunkowości rezerwę na poniesione nieudokumentowane ryzyko kredytowe i w konsekwencji uprawnia do rozpoznania w kosztach uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu. Kwestie będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie regulują poniższe przepisy. Zgodnie z art. 15 ust. 1h pkt 1 u. p.d.o.p., w bankach kosztem uzyskania przychodów jest także rezerwa na ryzyko ogólne tworzona w roku podatkowym zgodnie z art. 130 ustawy Prawo Bankowe. Stosownie do przepisu art. 130 ust. 1 p.b., banki mogą tworzyć w ciężar kosztów rezerwę na ryzyko ogólne, służącą pokryciu niezidentyfikowanego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Banki tworzą i rozwiązują tę rezerwę na podstawie oceny tego ryzyka, uwzględniającej w szczególności wielkość należności oraz udzielonych zobowiązań pozabilansowych. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 są w szczególności: w bankach - kwota stanowiąca równowartość: a) rezerwy na ryzyko ogólne, utworzonej zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, rozwiązanej lub wykorzystanej w inny sposób, b) rozwiązanych lub zmniejszonych rezerw, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 26, zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 15 lit. b; Zgodnie z art. 38c ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Banki, które na podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości sporządzają sprawozdania finansowe zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, o których mowa w art. 2 ust. 3 tej ustawy, mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, na zasadach określonych w art. 15 ust. 1h pkt 1, rezerwę na poniesione nieudokumentowane ryzyko kredytowe do wysokości rezerwy na ryzyko ogólne, która zostałaby utworzona zgodnie z art. 130 ustawy, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a u.p.d.o.p. Jako czynności bankowe ustawa Prawo bankowe wskazuje w art. 5 ust. 1 i ust. 2: 1) przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem oznaczonego terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów; 2) prowadzenie innych rachunków bankowych; 3) udzielanie kredytów; 4) udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw; 5) emitowanie bankowych papierów wartościowych; 6) przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych; (...) 7) wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach. 2. Czynnościami bankowymi są również następujące czynności, o ile są one wykonywane przez banki: 1) udzielanie pożyczek pieniężnych; 2) operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są warranty; 3) świadczenie usług płatniczych oraz wydawanie pieniądza elektronicznego; 4) terminowe operacje finansowe; 5) nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych; 6) przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych; 7) prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych; 8) udzielanie i potwierdzanie poręczeń; 9) wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów wartościowych; 10) pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym. Ustawa Prawo Bankowe w art. 6 stanowi ponadto, że poza wykonywaniem czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2p.b., banki mogą: 1) obejmować lub nabywać akcje i prawa z akcji, udziały innej osoby prawnej i jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych; 2) zaciągać zobowiązania związane z emisją papierów wartościowych; 3) dokonywać obrotu papierami wartościowymi; 4) dokonywać, na warunkach uzgodnionych z dłużnikiem, zamiany wierzytelności na składniki majątku dłużnika; 5) nabywać i zbywać nieruchomości; 6) świadczyć usługi konsultacyjno-doradcze w sprawach finansowych; 6a) świadczyć usługi certyfikacyjne w rozumieniu przepisów o podpisie elektronicznym, z wyłączeniem wydawania certyfikatów kwalifikowanych wykorzystywanych przez banki w czynnościach, których są stronami; 7) świadczyć inne usługi finansowe; 8) wykonywać inne czynności, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego. Skarżąca wywodzi, że leasing finansowy mieści się w kategorii wymienionych w art. 6 pkt 7 Prawa bankowego "innych usług finansowych"; a ponieważ w art. 130 tej ustawy mowa jest o tworzeniu rezerwy na ryzyko ogólne, służącej pokryciu niezidentyfikowanego ryzyka związanego z prowadzeniem <> a nie tylko <>, to należy dyspozycję art. 130 odnosić do wszystkich czynności zarówno wymienionych w art. 5 jak i art. 6 Prawa Bankowego i w konsekwencji uznać, że prawo zaliczenia do podatkowych kosztów uzyskania przychodów dotyczy także rezerw tworzonych na ryzyko związane z działalnością leasingową. Sąd przedstawionej argumentacji nie podziela. Po pierwsze – nie ma żadnego uzasadnienia, by sformułowanie "działalność bankowa" utożsamiać z czynnościami wymienionymi w art. 6 ustawy Prawo bankowe. Przepis ten wymieniając enumeratywnie szereg czynności, które mogą wykonywać banki, nie określa ich mianem działalności bankowej; a biorąc pod uwagę charakter tych czynności (np. nabywanie i zbywanie nieruchomości, obejmowanie akcji i udziałów) nie można uznać, że są to czynności zastrzeżone tylko dla banków; jest to wprawdzie działalność dozwolona dla banków i przez banki wykonywana, ale może być także wykonywana przez inne podmioty; a zatem nieuprawnione jest określanie jej jako działalności bankowej. Po drugie - art. 130 Prawa Bankowego wskazuje na uprawnienie banków do tworzenia rezerw na ryzyko ogólne oraz odnoszenie ich w ciężar kosztów, przy jednoczesnym założeniu, iż rezerwy te służą pokryciu niezidentyfikowanego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Oznacza to, że rezerwy te nie obejmują ryzyka działalności wykonywanej wprawdzie również przez banki, tj. leasing, ale nie będącej działalnością stricte bankową. Po trzecie – możliwość stosowania przez banki MSR nie oznacza, że banki, które wybrały tę formę prowadzenia rachunkowości są w sytuacji podatkowej korzystniejszej niż te które stosują KSR. Wynika to wprost z postanowień art. 38c ust. 1 u.p.d.o.p.: "Banki, które na podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości sporządzają sprawozdania finansowe zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, o których mowa w art. 2 ust. 3 tej ustawy, mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, na zasadach określonych w art. 15 ust. 1h pkt 1, rezerwę na poniesione nieudokumentowane ryzyko kredytowe do wysokości rezerwy na ryzyko ogólne, która zostałaby utworzona zgodnie z art. 130 ustawy, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a". A zatem nawet jeżeli zasady MSR pozwalają bankom je stosującym tworzyć rezerwy na nieudokumentowane ryzyko kredytowe obejmujące także ryzyko związane z działalnością leasingową, to w tej części takie rezerwy nie mogą być uwzględniane w kosztach podatkowych, gdyż rezerwy tworzone na podstawie art. 130 Prawa Bankowego mogą dotyczyć wyłącznie działalności bankowej, do której nie zalicza się leasingu. Przyjęcie za prawidłowe stanowiska Banku prowadziłoby do naruszenia nie tylko wymienionych przepisów prawa, lecz także zasady równości i powszechności opodatkowania. Okoliczność, że bank stosuje MSR i tworzy rezerwę IBNR nie może powodować uprzywilejowanej sytuacji Banku w zakresie prawa podatkowego. Nie są kosztem uzyskania przychodów rezerwy utworzone zgodnie ze stosowanymi zasadami rachunkowości, inne niż wymienione w u.p.d.o.p. jako koszt. Bank prowadzący działalność leasingową nie powinien być uprzywilejowany w stosunku do innych podmiotów gospodarczych, niebędących bankiem, które prowadzą działalność w zakresie działalność "leasingowej", tylko ze względu na swoją formę organizacyjną. Ponieważ ratio legis wprowadzenia art. 38c u.p.d.o.p. było zachowanie zasady równego traktowania podatników, należy uznać, że ustawodawca celowo posłużył się sformułowaniem do wysokości rezerwy na ryzyko ogólne, która zostałaby utworzona, i zastosowanie trybu przypuszczającego ma zagwarantować odpowiednie zastosowanie reguł rozpoznawania jako kosztów uzyskania przychodów rezerwy na ryzyko ogólne - w takim zakresie, w jakim może mieć to miejsce przy uwzględnieniu odmiennych porządków regulacyjnych obowiązujących banki stosujące polskie standardy rachunkowości oraz banków, które związane są postanowieniami MSR. Przepis art. 38c ust. 1 u.p.d.o.p. nie zmienia regulacji art. 130 p.b. Nakazuje jedynie, w przypadku banków sporządzających sprawozdania finansowe zgodnie z MSR, a więc tworzących rezerwę nieznaną Prawu bankowemu i wykazujących ją w sprawozdaniu nieobjętym przepisami polskiej ustawy o rachunkowości, by tak tworzona rezerwa zaliczana była do kosztów uzyskania przychodów, niezależnie od rzeczywistej wielkości, do wysokości rezerwy na ryzyko ogólne, która zostałaby utworzona zgodnie z art. 130 p.b. Reasumując prawidłowe jest stanowisko organu, że działalność w zakresie leasingu finansowego nie mieści się w pojęciu działalności bankowej, do której odnosi się przepis art. 130 ust. 1 p.b., przez co nie tworzy się na nią rezerwy na ryzyko ogólne, służącej pokryciu niezidentyfikowanego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej, która podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 38c ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1h pkt 1 u.p.d.o.p. W ocenie Sądu słuszne jest także stanowisko organu, że przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością banków (Dz. U. Nr 235, poz. 1589 z późn. zm.) nie przewidują możliwości zaliczenia działalności leasingowej do działalności bankowej. Na gruncie cytowanych na wstępie przepisów tego rozporządzenia banki tworzą rezerwy na ryzyko związane z działalnością banków (rezerwy celowe) w odniesieniu do ekspozycji kredytowych zdefiniowanych jako bilansowe należności z tytułu kredytów i pożyczek, skupionych wierzytelności, czeków i weksli, zrealizowanych gwarancji, innych wierzytelności o podobnym charakterze oraz udzielone zobowiązania pozabilansowe o charakterze finansowym i gwarancyjnym. Działalność leasingowa nie mieści się w pojęciu "działalności bankowej" w rozumieniu ww. rozporządzenia, które nakłada na banki obowiązek tworzenia rezerw celowych. Nie miały również podstaw zarzuty Skarżącej o naruszeniu przez Organ zasad prowadzenia postępowania, wyrażonych w art. 121 §1 oraz art. 120 O.p., przez pominięcie wyjaśnień Skarżącej. W niniejszej sprawie organ wydawał bowiem interpretację przepisów prawa podatkowego, a to oznacza, że nie mógł prowadzić żadnego postępowania wyjaśniającego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c §1 i 2 O.p.). Minister ocenia przedstawiony problem prawny wyłącznie w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.