III SA/Wa 921/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji orzekającej odpowiedzialność podatkową członka zarządu za zaległości podatkowe spółki 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., decyzją z dnia [...] października 2005 r., orzekł o odpowiedzialności p. D.N. – członka zarządu "O." sp. z o.o. z siedzibą w W., z tytułu zaległości w/w spółki w podatku od towarów i usług za lipiec- październik 2000 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Od powyższej decyzji, pełnomocnik podatnika, radca prawny A. K., złożyła odwołanie, w którym zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. Postanowieniem z [...] listopada 2005 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., odmówił wstrzymania wykonania wyżej wymienionej decyzji a odwołanie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej D.N. - członka zarządu spółki "O." z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2000r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego przekazał do rozpatrzenia organowi II instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak umocowania radcy prawnego A.K. do działania w imieniu D.N. i niedostarczenie pełnomocnictwa do wniesienia odwołania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. W związku z rozstrzygnięciem organu podatkowego I instancji, odmawiającym wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] października 2005 r., pełnomocnik D.N., złożyła wniosek o uchylenie ww. postanowienia. Zdaniem pełnomocnika, przedmiotowe postanowienie, wydane zostało na podstawie nieistniejącego przepisu art. 224 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – dalej powoływana jako O.p., jak również z naruszeniem przepisów tej ustawy. W opinii pełnomocnika, Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowień wydanych na podstawie art. 224 §2 tej ustawy, a jedynie możliwość ich uchylenia lub zmiany na podstawie art. 224 §4 O.p. Wniosek o uchylenie w/w postanowienia, organ II instancji potraktował jako zażalenie i po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 20 stycznia 2006 r., wydanym na podstawie art. 233 §1 pkt 3, art. 216 i art. 224 O.p., umorzył postępowanie zażaleniowe. Ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika podniesionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w W., zauważył, iż pełnomocnik podatnika wniosła odwołanie od decyzji orzekającej o odpowiedzialności D.N. za zobowiązania spółki "O.". Podkreślił, iż postanowienie organu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania decyzji zostało wydane na podstawie przepisów O.p., obowiązujących od 1 września 2005 r. Zgodnie z art. 224 § 4 pkt 1 O.p., w sprawie wstrzymania wykonania postanawia organ, który wydał decyzję - do czasu przekazania odwołania wraz z aktami sprawy właściwemu organowi odwoławczemu. Natomiast stosownie do art. 224 § 5 powołanej ustawy, na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy zażalenie. Dlatego też, zdaniem organu II instancji, zarzut pełnomocnika Strony, iż Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowień wydanych na podstawie art. 224 § 2 tej ustawy, a jedynie możliwość ich uchylenia lub zmiany na podstawie art. 224 § 4 ww. ustawy, jest chybiony. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przy rozpatrywaniu zażalenia był obowiązany uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrzenia zażalenia. Biorąc zatem pod uwagę stan faktyczny niniejszej sprawy uznał, iż postępowanie zażaleniowe w sprawie było bezprzedmiotowe. Pismem z 12 lutego 2006 r., pełnomocnik D.N., wniosła na powyższe postanowienie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 121 §1 i art. 122 O.p., polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, zgodnie z którym, w aktach sprawy brak było oryginału lub odpisu pełnomocnictwa do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] października 2005 r. Pełnomocnik podniosła, iż działania jej miały umocowanie w pełnomocnictwie z 26 września 2005 r. Wyjaśniła też, iż w odwołaniu od decyzji z dnia [...] października 2005 r., zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek ten został rozpatrzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ podatkowy I instancji wydał w tym zakresie postanowienie, na które złożyła zażalenie. Pełnomocnik podniosła, iż w postępowaniu zażaleniowym została potraktowana przez Dyrektora Izby Skarbowej jako pełnomocnik D.N., mimo że reprezentowała go na podstawie wyżej wymienionego pełnomocnictwa. Ponadto korespondencja była doręczana jej jako pełnomocnikowi Skarżącego. Zarzuciła Organowi odwoławczemu, iż uznał za niedopuszczalne odwołanie od decyzji złożone przez pełnomocnika, na podstawie pełnomocnictwa z 26 września 2005 r., jako złożone przez osobę nieuprawnioną, a jednocześnie uznał za dopuszczalny, wniosek o wstrzymanie wykonania tej samej decyzji, złożony w tym samym odwołaniu, przez tego samego pełnomocnika, mającego swoje umocowanie w wyżej powołanym pełnomocnictwie. Dlatego w jej ocenie, zaskarżone postanowienie w sposób rażący narusza reguły postępowania podatkowego, a w szczególności art. 121 § 1 i 122 O.p., ponieważ organ podatkowy nie wyjaśnił prawidłowości umocowania pełnomocnika Strony do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji zauważył ponadto, iż pełnomocnik podniosła, iż w postępowaniu zażaleniowym została potraktowana jako pełnomocnik, mimo że działała na podstawie pełnomocnictwa z 26 września 2005 r., które nie zostało uznane za uprawniające do złożenia odwołania. Organ wskazał, iż w aktach administracyjnych sprawy, znajduje się pełnomocnictwo z dnia 5 listopada 2005 r. do reprezentowania Skarżącego, o czym pełnomocnik nie wspomniała w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1296), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli, Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia we wskazanym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). Dyrektor Izby Skarbowej, nie rozpoznał merytorycznie zażalenia o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] października 2005 r. i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe pomimo tego, że traktował radcę prawnego A.K. jako pełnomocnika D.N.. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. wyznaczył stronie 7 dniowy termin, od daty doręczenia postanowienia, do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, przy czym postanowienie zaadresował na p. A.K. reprezentującą D.N.. W sentencji zaskarżonego postanowienia również wymienia p. A.K. jako pełnomocnika D.N., jednocześnie umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego, nie zostało uzasadnione. Organ nawet jednym zdaniem nie wyjaśnił dlaczego to postępowanie zażaleniowe uznał za bezprzedmiotowe, czym naruszył art. 210 § 4 O.p. Skoro przepis ten wskazuje jakie elementy powinna zawierać decyzja (odnosi się to także do postanowień), to brak któregokolwiek z tych elementów powoduje, że postanowienie jest wadliwe. Jednocześnie w innym postępowaniu w sprawie rozpoznawanej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 582/06, dotyczącej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2005 r. nr[...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, wezwał radcę prawnego A. K. do złożenia pełnomocnictwa w trybie art. 169 O.p. a nie wydał postanowienia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, na które przysługuje zażalenie. Naruszył także art. 121 § 1 i art. 122 O.p. nie wyjaśniając prawidłowości umocowania pełnomocnika do działania przed organem II instancji, co powoduje niemożliwość ustalenia skutków prawnych wydanego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz .1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.