III SA/Wa 927/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik i listopad 2005 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe 1. Z akt sprawy wynikało, iż na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w Spółce z o.o. "M." – powoływanej dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję z dnia [...] października 2007 r., w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za: sierpień, wrzesień i listopad 2005 r. oraz na podstawie art. 109 ust. 3 i ust. 4 oraz ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te miesiące. Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji zarzucił Skarżącej nierzetelne ewidencjonowanie nabyć i dostaw w kontrolowanym okresie. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji Spółka błędnie, bo w pełnej wysokości odliczyła w sierpniu i we wrześniu 2005 r. podatek naliczony z faktur dokumentujących raty leasingowe i inne płatności związane z wynajmem samochodów osobowych, podczas gdy, na podstawie obowiązujących przepisów prawa - art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, była uprawniona do odliczenia odpowiednio 50% w sierpniu i 60% we wrześniu 2005 r. Bezpodstawnie odliczono także podatek naliczony VAT z faktur dotyczących opłat za uczestnictwo w zajęciach ruchowych, bowiem wydatków tych nie można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Okoliczność ta została stwierdzona w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] września 2007 r. wydanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W ocenie organu podatkowego Spółka błędnie odliczyła nadto we wrześniu 2005 r. podatek naliczony z faktury za usługi noclegowe - art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług. W zakresie podatku należnego Spółka nie opodatkowała w październiku 2005 r. zaliczki w wysokości 900.000 zł otrzymanej od M. Sp. z o.o. 2. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie w dnia 21 listopada 2007r. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 291 § 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za październik 2005 r. W ocenie Skarżącej błędnie ustalono, iż kwota 900.000 zł była zaliczką. Zaliczką była tylko kwota 100.000 zł na poczet należnego wynagrodzenia i dlatego na tę kwotę wystawiono fakturę oraz odprowadzono podatek należny. Zdaniem Spółki kwota 900.000 zł, zgodnie z umową o zastępstwo inwestycyjne, stanowiła środki finansowe na zorganizowanie procesu Inwestycyjnego, a nie była zaliczką. Środki te mogły i powinny być przeznaczone na sfinansowanie czynności wynikających z zawartej umowy zastępstwa inwestycyjnego, tj. za zlecone przez M. usługi. W ocenie Spółki przepływ środków nastąpił w formie czynności księgowo-rachunkowych i za pośrednictwem banku, a od tych czynności Spółka M. nie miała obowiązku wystawienia faktury i odprowadzenia podatku. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po zbadaniu sprawy w trybie odwoławczym i rozważeniu argumentów zawartych w odwołaniu decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji 4. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał w całości stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Na wstępnie należy wyjaśnić, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. 7. Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 1062/06, na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: 1) czy art. 2 ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. l lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy w zakresie czy wyłącza on możliwość nałożenia przez państwa członkowskie obowiązku zapłaty przez podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 nowej ustawy o VAT, w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku VAT w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej?; 2) czy "środki specjalne", o których mowa wart. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia obiektywnego faktu zadeklarowania przez podatnika zaniżonej kwoty zobowiązania podatkowego lub zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego?; 3) czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 nowej ustawy o VAT? 8. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając na uwadze treść powyższego przepisu, Sąd rozważył kwestię dopuszczalności zawieszenia postępowania w związku ze skierowaniem do ETS pytania prejudycjalnego w innej - choć dotyczącej tego samego problemu prawnego - sprawie. Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jednakże zdaniem Sądu nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z postawionym w innej sprawie pytaniem prejudycjalnym i toczącym się w związku z nim postępowaniem przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny. Europejski Trybunał Sprawiedliwości jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), a więc postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu zatem, w świetle art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd administracyjny może zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Nadto ustawodawca używając sformułowania "może" pozostawił sądowi swobodę podjęcia decyzji w tym zakresie, pod warunkiem zaistnienia przesłanki wpływu wyniku postępowania przed ETS na rozstrzygnięcie sprawy przed sądem administracyjnym. 9. W ocenie Sąd przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu ze względu na to, iż wykładnia przepisów prawa wspólnotowego dokonana przez ETS na użytek sprawy o sygn. akt I FSK 1062/06 będzie miała znaczenie także dla niniejszego postępowania, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja obejmuje również dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone na podstawie art. 109 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. 10. W związku z powyższym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia