III SA/Wa 933/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: asesor sądowy WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na umorzenie podatku od darowizny postanawia odrzucić skargę W dniu 2 lutego 2004 r. do Urzędu Miasta W. została złożona skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na wymienione na wstępie postanowienie. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 17 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 – 2003 (Dz. U. Nr 150, poz. 983 ze zm.). Postanowienie to zgodnie z art. 17 ust. 4 powołanej ustawy było ostateczne. W postanowieniu tym organ nie zamieścił pouczenia o możliwości jego zaskarżenia do Sądu. W ocenie Sądu postanowienie to rozstrzygało sprawę co do istoty i na podstawie art. 16 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.) podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego po spełnieniu warunku przewidzianego w art. 34 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 3 powołanej ustawy, jeżeli ustawa nie przewidywała środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należało przed wniesieniem jej do Sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga mogła być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. W obecnym stanie prawnym odpowiednik tego warunku znajduje się w art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), a prawo do zaskarżania do Sądu tego rodzaju postanowień zawarte jest w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy. Określony w art. 52 § 4 obowiązek zwrócenia się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem do wniesienia skargi do Sądu. Z tego względu w sytuacji, gdy nie został on spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Sąd zważył, że zaskarżone postanowienie jako podlegające kognicji Sądu, na podstawie art. 210 § 2 w zw. Z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) powinno było zostać opatrzone przez organ pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia do Sądu. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd zważył, że brak pouczenia w zaskarżonym postanowieniu o sposobie jego zaskarżenia do Sądu nie może tamować stronie drogi do zaskarżenia aktu administracyjnego do Sądu. Pogląd ten ma szerokie uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego por. wyrok z dnia 4 września 1981 r. sygn. akt II SA 505/81, OSPiKA 1982 z 9-10, poz. 170, postanowienie z dnia 1 października 1997 r. sygn. akt. III SAB 30/97, Fiskus 1998 nr 2 s. 31, postanowienie z dnia 20 listopada 1997 r. I SA/Po 1094/97 Wspólnota 1998 nr 33 s. 26, wyrok z dnia 3 września 2002 r. sygn. akt SA/Rz 486/01 nie publ. Z tego względu strona w celu skutecznego wniesienia skargi do Sądu powinna przed wniesieniem skargi wystąpić do Prezydenta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i następnie w terminie określonym w art. 53 § 2 powołanej ustawy wnieść skargę do Sądu. Ponieważ w niniejszym stanie faktycznym i prawnym rozpoznanie merytoryczne skargi jest niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.