III SA/Wa 94/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Prezydenta . W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Prezydenta W. na rzecz D.. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca") pismem z dnia 9 września 2015r. złożyła do Prezydenta W. wniosek o udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku. Wnioskodawca w roku 2010 zakupił teren budowlany wraz z pozwoleniem na budowę "Budynku usługowo-handlowo-biurowego z lokalami gastronomicznymi na parterze" i dołączoną dokumentacją architektoniczno - konstrukcyjną. Pozwolenie na budowę zostało wydane w oparciu o warunki zabudowy, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa na podstawie w/w pozwolenia na budowę została rozpoczęta w roku 2010. W związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o zmianę warunków technicznych budowy. Wskutek informacji udzielonych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wnioskodawca w lutym 2014 roku zakończył budowę i wystąpił o pozwolenie na dalszą budowę tego samego budynku. Budowa na podstawie nowego pozwolenia została zakończona w marcu 2015 roku, natomiast od kwietnia 2015 roku Wnioskodawca zaczął dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje z dniem 1 stycznia 2016r. Prezydent W. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2015 r. uznał stanowisko Skarżącej w przedstawionym stanie faktycznym za nieprawidłowe w obowiązującym stanie prawnym. W uzasadnieniu organ wskazał, iż moment powstania obowiązku w podatku od nieruchomości reguluje art.6 ust.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r poz.849 ze zm., dalej "u.p.o.l."), zgodnie z którym jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Organ wskazał, iż z brzmienia powołanego przepisu wynika, iż w zaistniałym stanie faktycznym o momencie powstania obowiązku podatkowego będzie decydował moment zakończenia budowy. Organ zauważył, iż ustawa nie definiuje pojęcia "zakończenia budowy", stąd też, zdaniem organu, należy oprzeć się na przepisach ustawy Prawo budowlane. Organ podniósł, iż również ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji tego pojęcia, niemniej z art. 54 prawa budowlanego wynika, iż warunkiem koniecznym rozpoczęcia użytkowania budynku jest zawiadomienie przez inwestora właściwego organu o zakończeniu budowy. Wskazał, iż z kolei zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.12.2002r. w sprawie informacji podatkowych (Dz.U. z 2013r poz.190) organy nadzoru budowlanego są obowiązane, bez wezwania organu podatkowego właściwego w sprawach podatku od  nieruchomości, do nieodpłatnego przekazywania informacji, w formie odpowiednio kopii wydanych przez te organy decyzji lub kopii otrzymanych zawiadomień o zakończeniu budowy, co do których nie zgłoszono sprzeciwu. Organ stwierdził, iż z przedstawionego stanu faktycznego, wynika, iż pierwsza budowa została zakończona w lutym 2014r., a więc obowiązek podatkowy powstał z dniem 1 stycznia 2015r. W ocenie organu fakt, iż po zakończeniu pierwszej budowy, budynek stał się przedmiotem dalszych robót budowlanych, ma wpływ na moment powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu, o tyle o ile roboty budowlane będą prowadziły do powstania nowego przedmiotu opodatkowania tj. zarówno budowy nowego budynku, jak i rozbudowy dotychczas istniejącego. Wobec powyższego uznał należy, iż stanowisko Skarżącej, zawarte we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jest nieprawidłowe w obowiązującym stanie prawnym. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w skardze na powyższą interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracji publicznej oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła: - naruszenie art. 122, art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie, czy w sprawie dotyczącej nieruchomości Spółki położonych na działkach o numerach ewidencyjnych nr [...] - [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. występują znamiona zakończenia inwestycji rodzące obowiązek podatkowy począwszy od 1.1.2015 r.  - naruszenie zasady in dubio pro tributario przez interpretowanie na niekorzyść podatnika przepisów prawa budowlanego, które mogą rodzić skutki odnośnie powstania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, - naruszenie - art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez stwierdzenie, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości Spółki położonych na działkach o numerach ewidencyjnych nr [...] - [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. powstaje z dniem 1 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu zarzuciła, że organ wbrew obowiązkowi dogłębnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, nie poczynił ustaleń faktów relewantnych, a mianowicie, czy prowadzenie robót budowlanych w przedmiotowym budynku oznacza zakończenie budowy oraz osiągnięcie stanu użyteczności. Zdaniem Skarżącej za niedopuszczalne należy uznać interpretowanie na niekorzyść podatnika nieprecyzyjnych przepisów ustawy podatkowej, na co zwraca uwagę sam organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji, w części dotyczącej elementów konstrukcyjnych podatku - tu: dotyczących daty powstania obowiązku podatkowego. Skarżąca podniosła także, że uznanie za prawotwórcze fakty odnośnie zakończenia budowy na gruncie Prawa budowlanego nie mogą być mechanicznie przyjmowane za równoważne z powstaniem skutków prawnych o znamionach zakończenia nowej inwestycji w rozumieniu prawa podatkowego Prezydent W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 poz. 718, dalej "p.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Treść art. 57a p.p.s.a. stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego art. 57a p.p.s.a. sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art.57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.). Należy także dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W doktrynie wskazuje się, że powołany przepis oznacza pełne związanie tego Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej NSA, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W tym systemie nie może on z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych – poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej – wad zaskarżonego orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji lub postępowania przed tym sądem i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego (H. Knysiak-Sudyka, Komentarz do art.183 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Stan prawny nadzień 2016.06.01, LEX wersja elektroniczna). Zgodnie jednak z art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 p.p.s.a. zasadą jest, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami także przez doradcę podatkowego. W rezultacie, w świetle powołanych przepisów, zasadą jest związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, która winna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Natomiast w postępowaniu przez sądem administracyjnym pierwszej instancji związanie zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną stanowi wyjątek, którego źródłem jest art. 57a p.p.s.a. Dokonując wykładni tego przepisu nie sposób jednak pominąć faktu, że autorem skargi może być osoba nie mająca specjalistycznej wiedzy prawniczej, z uwagi na brak przymusu adwokackiego. Godzi się w tym miejscu również zauważyć, że w odniesieniu do obarczonej większym formalizmem skargi kasacyjnej w orzecznictwie wskazuje się, że wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasami możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego (tak: wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r., II FSK 1168/11, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Na skargę inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne składa się bowiem cała jej treść, przy czym w jej petitum następuje jedynie syntetyczne wskazanie treści wiodących wzorców kontroli, na skutek wskazania przepisów prawnych wyrażających zręby normy prawnej, której naruszenia dopatruje się skarżący oraz pozostałej treści zarzutów, których uzasadnienie i rozwinięcie znajduje się w dalszej części skargi (por. postanowienie TK z dnia 1 marca 2010 r., SK 22/09, LEX nr 590184, pkt II.2). Prawidłowość powyższego rozumowania uzasadnia dodatkowo fakt, że skarga na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w przeciwieństwie do skargi kasacyjnej, nie musi zostać sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. W tego rodzaju sytuacji konsekwentnie nie można wymagać od strony, nie mającej obowiązku dysponowania profesjonalną wiedzą prawniczą samodzielnego spełnienia tych samych, rygorystycznie określonych wymogów, jakie formułowane są wobec profesjonalnych pełnomocników procesowych. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli należy zauważyć, że podniesione w petitum skargi zarzuty dotyczyły naruszenia art. 122, art. 180 § 1 O.p. przez niewyjaśnienie, czy w sprawie dotyczącej przedmiotowej nieruchomości Spółki występują znamiona zakończenia inwestycji rodzące obowiązek podatkowy począwszy od 1.1.2015 r., naruszenie zasady in dubio pro tributario przez interpretowanie na niekorzyść podatnika przepisów prawa budowlanego, które mogą rodzić skutki odnośnie powstania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, naruszenie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez stwierdzenie, że obowiązek podatkowy w podatku od tych nieruchomości powstaje z dniem 1 stycznia 2015 r. Jednakże, mając na uwadze fakt, że autorem skargi nie jest profesjonalny pełnomocnik procesowy, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, zarzutów i podstawy prawnej, którym sąd administracyjny jest związany w świetle art. 57a p.p.s.a., nie można ograniczyć wyłącznie do petitum skargi, lecz w celu ich wywiedzenia należy poddać analizie całą skargę wraz z jej uzasadnieniem. Natomiast z treści uzasadnienia skargi można wysnuć wniosek, że Skarżąca podnosi przede wszystkim zarzut, iż organ wydając zaskarżoną interpretację, nie wyjaśnił, biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny, kiedy nastąpiło zakończenie budowy, a także dlaczego organ ten nie uwzględnił podnoszonej przez Skarżąca okoliczności kontynuacji wcześniej rozpoczętej budowy, co miało dalsze konsekwencje w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się więc do tak rozumianego zarzutu Sąd stwierdza, że zasługuje on na uwzględnienie. Sporną w niniejszej sprawie jest kwestia, czy wobec wskazanych w stanie faktycznym wniosku okoliczności, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., powstanie od 1 stycznia 2015r., czy rok później. Istota sporu sprowadza się natomiast do wyjaśnienia, w którym momencie doszło do zakończenia budowy: czy w dniu 26 lutego 2014r., tj. na podstawie pierwszego pozwolenia na budowę, czy też w dniu 15 marca 2015r., tj. w dniu zakończenia robót budowlanych, obejmujących również wykonanie dalszej budowy tego samego budynku w postaci stropu, ale na podstawie kolejnego pozwolenia na budowę. Ta, kluczowa dla Wnioskodawcy, kwestia nie została wyjaśniona przez organ wydający zaskarżoną interpretację. Można odnieść wrażenie, że organ ten wydał interpretację "obok" okoliczności stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o jej wydanie, a także "obok" stanowiska prezentowanego przez Skarżącą, również w ramach odpowiedzi na wezwanie tego organu. W związku z tym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 14j § 1 O.p. stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Zgodnie z § 2 tego artykułu w zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie zaś z art. 14j § 3 O.p. w zakresie nieuregulowanym w § 1-2 stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 1a Interpretacje przepisów prawa podatkowego. W związku z tym zgodnie z art. 14b § 1 O.p., Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z istoty interpretacji wynika, że odpowiedź organu, działającego w trybie art. 14a-14e O.p., powinna być tak sformułowana, aby podatnik uzyskał jednoznaczną informację co do trafności jego stanowiska, a ewentualna interpretacja organów ma wyjaśnić, jaki przepis (przepisy) znajdzie zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. W przypadku zatem nie podzielenia stanowiska strony, organ powinien w sposób jasny wyjaśnić dlaczego go nie aprobuje. Zgodnie zaś z art. 14c O.p., interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest zatem wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy zaprezentowanego we wniosku. Wykonanie tego obowiązku zamyka się w zasadzie stwierdzeniem: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe", albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Wiele zależy przy tym od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. Jeśli zatem organ wydający interpretację indywidualną uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, to wówczas może odstąpić od uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji indywidualnej. Gdy zaś uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to wówczas powinien określić w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe. Oznacza to, że w tym przypadku konieczne jest już zamieszczenie w interpretacji jej uzasadnienia prawnego. Istotne natomiast znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, w razie negatywnej oceny stanowiska strony. W takim bowiem przypadku konieczne jest zawarcie w interpretacji wskazania stanowiska, które organ uznał za prawidłowe oraz uzasadnienia prawnego tego stanowiska. Na tle tych przepisów zauważyć trzeba, że pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14c § 1 O.p., zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe (w ocenie organu interpretacyjnego), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Interpretacja bowiem ma nie tylko informować w sposób konkretny, a nie warunkowy, ale przede wszystkim dać się zastosować w procesie samoobliczenia podatku lub ewentualnie w postępowaniu podatkowym i to w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z wcześniej opisanymi i wziętymi pod uwagę przy jej wydawaniu. Opis musi być tak konkretny, aby możliwe było porównanie interpretacji ze stanem, który wystąpił w rzeczywistości. W tym celu zasadniczo niezbędne jest podanie informacji w zakresie elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2868/12). Zastosowanie się do wydanej interpretacji wpływa na prawa i obowiązki, w tym podatkowe, wnioskodawcy oraz postępowanie organów podatkowych. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie jest czynnością skierowaną do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, przy czym uprawnienie lub obowiązek, którego czynność dotyczy, jest określona w obowiązujących przepisach prawa podatkowego. Wydając interpretację organ nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podatkowych wnioskodawcy wynikających z danego stanu faktycznego czy przyszłego stosunku, a jedynie stwierdza czy dany podmiot, w danych warunkach, w istniejącym stanie prawnym, postąpił lub postąpi prawidłowo, a więc zgodnie z prawem podatkowym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że powyższych kryteriów zaskarżona interpretacja nie spełnia. Podać należy, że w pisemnym wniosku o interpretację prawa podatkowego Skarżąca pytała czy w świetle opisanych we wniosku okoliczności faktycznych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstanie od dnia 1 stycznia 2016r. (strona 3, ostatni akapit wniosku). Skarżący we wniosku o interpretację, poza opisem stanu faktycznego, zawarł własne stanowisko w sprawie, z którego wynika, że obowiązek ten powstanie od 1 stycznia 2016r., gdyż w 2015r. zostały zakończone roboty budowlane przedmiotowego budynku oraz w 2015r. rozpoczęto użytkowanie jego części. Zdaniem Skarżącego okoliczność, że w odniesieniu do tej budowy wydane zostały dwa pozwolenia na budowę nie powodowała, że pierwsza budowa budynku zakończyła się w 2014r., gdyż uzyskanie drugiego pozwolenia było związane z faktem, iż w trakcie budowy został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie jego przebudową. Kwestia ta była dodatkowo wyjaśniana przez Skarżącą na skutek wezwania organu do uzupełnienia stanu faktycznego. Natomiast Prezydent m.st. W., uznając stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, powołał się na przepisy art. 6 ust. 2 u.p.o.l. oraz wskazał, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż w zaistniałym stanie faktycznym o momencie powstania obowiązku podatkowego będzie decydował moment zakończenia budowy. Organ zauważył również, iż u.p.o.l. nie definiuje pojęcia "zakończenia budowy", dlatego należy oprzeć się na przepisach ustawy Prawo budowlane, która również nie zawiera definicji tego pojęcia, ale z art. 54 prawa budowlanego wynika, iż warunkiem koniecznym rozpoczęcia użytkowania budynku jest zawiadomienie przez inwestora właściwego organu o zakończeniu budowy. Ponadto organ stwierdził, iż z przedstawionego stanu faktycznego, wynika, iż pierwsza budowa została zakończona w lutym 2014r., a więc obowiązek podatkowy powstał z dniem 1 stycznia 2015r. W ocenie organu fakt, iż po zakończeniu pierwszej budowy, budynek stał się przedmiotem dalszych robót budowlanych, ma wpływ na moment powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu, o tyle o ile roboty budowlane będą prowadziły do powstania nowego przedmiotu opodatkowania tj. zarówno budowy nowego budynku, jak i rozbudowy dotychczas istniejącego. Wobec powyższego uznał, iż stanowisko Skarżącej, zawarte we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jest nieprawidłowe w obowiązującym stanie prawnym. Zdaniem Sądu z treści zaskarżonej interpretacji jasno wynika, że organ nie odniósł się do kluczowej kwestii dotyczącej momentu zakończenia opisanej we wniosku budowy. Organ pominął w swoich rozważaniach okoliczność prowadzenia dalszych robót budowlanych przez Skarżącą na podstawie nowego pozwolenia na budowę, a o to właśnie pytała Skarżąca. Prezydent przywołał art. 54 prawa budowlanego choć ze stanu faktycznego wniosku nie wynikało czy Skarżąca zawiadomiła właściwy organ o zakończeniu budowy. Okoliczność ta nie była też przedmiotem wezwania z dnia 17 września 2015r. Dodatkowo należy wskazać, że organ ten wzywał Skarżącą do wskazania czy i od kiedy dokonywane były odpisy amortyzacyjne oraz do wyjaśnienia czy roboty budowlane zakończone w 2015r. są budową czy przebudową. Pomimo, iż Skarżąca udzieliła wyczerpującej i jasnej odpowiedzi na te pytania organ ani nie odniósł się do nich w zaskarżonej interpretacji ani nawet nie przytoczył w ramach opisu stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu brak analizy tej kwestii stanowi o tym, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie stanowi wyczerpującej oceny stanowiska prawnego Skarżącej, co z kolei stanowi naruszenie normy wynikającej z art. 14c § 1 i 2 O.p. Podniesiona kwestia ma istotne znaczenie dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Celem interpretacji podatkowej jest jednoznaczne przedstawienie wnioskodawcy skutków i konsekwencji prawno-podatkowych podjętych przez niego czynności lub zdarzeń przedstawionych we wniosku o ich udzielenie, w świetle obowiązujących, wskazanych przepisów prawa podatkowego, a w interpretacji organ powinien wyrazić bezwarunkową i odnoszącą się w pełni do przedstawionych kwestii prawną ocenę stanowiska wnioskodawcy. Uzasadnienie prawne stanowiska organu musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. Zaskarżona interpretacja, z powodów wskazanych powyżej, tych warunków nie spełnia, gdyż ani Skarżący ani Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, nie znajdują w niej wyjaśnienia zasadniczej kwestii tj. w którym momencie doszło do zakończenia budowy: czy w dniu 26 lutego 2014r., tj. na podstawie pierwszego pozwolenia na budowę, czy też w dniu 15 marca 2015r., tj. w dniu zakończenia robót budowlanych, obejmujących również wykonanie dalszej budowy tego samego budynku w postaci stropu, ale na podstawie kolejnego pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę z uwagi na charakter opisanych powyżej naruszeń przepisów postępowania przedwczesne jest odnoszenie się do prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Organ nie wywiązał się bowiem się z nałożonego na niego przepisami art. 14b § 1 i 3 O.p. obowiązku dokonania oceny stanowiska Skarżącej. Wyklucza to możliwość oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego przez organ. Kontrola poprawności wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego uwarunkowana jest jej uprzednim dokonaniem przez organ na tle okoliczności przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji. Reasumując, zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie spełnia wymogów interpretacji zawartych w dyspozycji art. 14c O.p., nie stanowi ono bowiem odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku, co potwierdza wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak również skarga, a tym samym jest ona nie do zaakceptowania w świetle zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 tej ustawy