III SA/Wa 950/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic- Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej wraz z pozostałymi wspólnikami postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji K. P. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej wraz z pozostałymi wspólnikami. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w związku z prowadzonym postępowaniem w zakresie prawa pomocy przedłożyła dokumenty, z których wynika, iż czteroosobowa rodzina Skarżącej utrzymuje się z miesięcznych dochodów w kwocie 5.320 zł miesięcznie. Łączne miesięczne wydatki Skarżąca określiła na kwotę 2.500 zł, przy czym kwota ta nie uwzględnia wydatków na żywność, odzież oraz wydatków na utrzymanie kilkumiesięcznego dziecka (z wyjątkiem pieluch). Skarżąca oraz jej konkubent nie posiadają żadnego majątku (z wyjątkiem działki budowlanej konkubenta) ani oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przywoływana dalej jako: "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd, przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdza, że okoliczności przytoczone przez Skarżącą dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową, w jakiej obecnie znajduje się Skarżąca. Sąd zauważa, iż w związku z prowadzonym postępowaniem o przyznanie prawa pomocy Skarżąca złożyła do akt sprawy na formularzu PPF oświadczenie, iż jest osobą rozwiedzioną mającą na utrzymaniu dwoje dzieci (7 lat i 10 miesięcy). Obecnie Skarżąca żyje w konkubinacie. Konkubent dobrowolnie łoży na utrzymanie syna. Skarżąca nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Często osiągane dochody nie są wystarczające na miesięczne utrzymanie i Skarżąca jest zmuszona korzystać z pomocy rzeczowej rodziców. Skarżąca posiada zobowiązanie wobec urzędu skargowego. Środki pieniężne (60.000 zł) spółki cywilnej H. zostały zablokowane. Konkubent Skarżącej posiada działkę budowlaną o powierzchni 800 m². Czteroosobowa rodzina Skarżącej utrzymuje się z miesięcznych dochodów w kwocie 5.320 zł miesięcznie. Łączne miesięczne wydatki Skarżąca określiła na kwotę 2.500 zł, przy czym kwota ta nie uwzględnia wydatków na żywność, odzież oraz wydatków na utrzymanie kilkumiesięcznego dziecka (z wyjątkiem pieluch). Skarżąca oraz jej konkubent nie posiadają żadnego majątku (z wyjątkiem działki budowlanej konkubenta) ani oszczędności. Zważywszy więc na wysokość określonego zobowiązania podatkowego, stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową Strony. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb Skarżącej jak i jej rodziny, w tym małoletnich dzieci. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.