III SA/Wa 969/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Skarżąca – S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 12 sierpnia 2011 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku Skarżąca przedstawiła stan faktyczny, wskazując, że należy do globalnego koncernu S., będącego liderem w branży szeroko rozumianych urządzeń elektronicznych. Skarżąca prowadzi działalność w zakresie: sprzedaży urządzeń elektronicznych oraz w zakresie prac badawczo-rozwojowych poprzez Centrum Badawczo-Rozwojowe (jedno z kilku globalnych Centrów Badawczo-Rozwojowych S.), w ramach którego opracowywane są rozwiązania technologiczne na zlecenie centrali korporacji S. z siedzibą w K. Spółka zatrudnia ok. [...] osób, z których ponad 2/3 są to pracownicy Centrum Badawczo-Rozwojowego. W celu zwiększenia efektywności pracy, Skarżąca zainicjowała program nazwany roboczo "Great Work Place". Program stanowi element polityki kadrowej Skarżącej mającej na celu zwiększenie efektywności pracy pracowników poprzez zbudowanie i umocnienie ich przywiązania do Spółki jako pracodawcy oraz stworzenie optymalnych warunków pracy. Program ten stanowi także element marketingowy mający na celu zachęcenie potencjalnych pracowników do rozpoczęcia pracy dla Skarżącej. Zwiększona liczba chętnych pozwala bowiem wybrać najlepszych pracowników - co jest szczególnie istotne w odniesieniu do Centrum Badawczo-Rozwojowego, które dla realizacji swoich zadań i świadczenia usług potrzebuje wysoko wyspecjalizowanych pracowników posiadających kompetencje techniczne. Jak zaś powszechnie wiadomo, dostępność wysoko wyspecjalizowanych inżynierów i specjalistów z branży IT jest ograniczona, a ich rekrutacja jest niezwykle trudnym procesem. Podstawowym celem realizacji programu, z punktu widzenia zarządzania zasobami ludzkimi, jest uświadomienie pracownikowi, że nie stanowi on jedynie niezauważalnego elementu dużej korporacji, lecz jednostkę wartościową dla firmy. Pracownicy, poprzez swoje zaangażowanie, przyczyniają się bowiem do wspólnego celu, jakim jest zwiększenie efektywności Skarżącej. W ramach realizacji programu "Great Work Place", Skarżąca ponosi m.in. wydatki na drobne upominki (np. powitalne kwiaty) dla nowozatrudnionych osób, mające na celu pokazanie, że zatrudnienie danej osoby w Skarżącej jest istotnym i ważnym zdarzeniem także dla Skarżącej oraz towarzyszące awansowi, które mają na celu podkreślenie wyjątkowości dnia, w którym następuje awans i wywołania pozytywnych skojarzeń oraz zmotywowanie danego pracownika do dalszej wytężonej pracy, a co za tym idzie do podniesienia efektywności pracy pracownika. Skarżąca przekazuje także drobne upominki swoim pracownikom z okazji ich ślubów, urodzin pracownika oraz narodzin dziecka, co podobnie - jak w przypadku upominków dla osób nowozatrudnionych oraz w związku z awansem - ma na celu wytworzenie lub ugruntowanie u pracownika pozytywnych więzi z pracodawcą, a tym samym zwiększenie jego oddania i efektywności pracy, spotkania integracyjne poszczególnych działów oraz całej firmy mające na celu zaciśnięcie więzi, a także rozwinięcie ducha współpracy/relacji w ramach Skarżącej prowadzące do zwiększenia efektywności w pracy. W tym celu organizowane są np. wyjścia na kręgle bądź paintball, bądź do restauracji - w związku z czym Skarżąca ponosi koszty, organizację zawodów sportowych w ramach których Skarżąca finansuje koszty organizacji i uczestnictwa pracowników Skarżącej w zawodach ponosząc wydatki m.in. na stroje dla zawodników, ewentualne koszty treningów oraz koszty wynajmu sali. Uczestnictwo w zawodach ma na celu polepszenie integracji pracowników Skarżącej oraz budowanie bliższych relacji/współdziałania (tzw. "team building") - co w rezultacie służy zwiększeniu efektywności pracy pracowników, karnety sportowe dla pracowników, w ramach których pracownicy mogą korzystać z obiektów oraz zajęć sportowych w określonych miejscach (np. siłownia, basen, aerobik, taniec, sztuki walki). Karnety te przydzielane są zgodnie z zapotrzebowaniem dla osób, które wyrażą chęć ich posiadania. Istotnym elementem przydzielanych karnetów jest to, iż nie są one przypisane do jednego obiektu sportowego, lecz upoważniają do korzystania z wielu stowarzyszonych obiektów w całej Polsce. Takie rozwiązanie w ocenie Skarżącej wpływa pozytywnie na zwiększenie efektywności zarządzania czasem przez pracowników, a w konsekwencji także efektywności jego pracy, artykuły spożywcze zamawiane na potrzeby szkoleń wewnętrznych pracowników oraz w przypadkach, gdy w ramach prac nad konkretnym projektem konieczne jest pozostanie przez pracowników w pracy poza standardowymi godzinami pracy. Wydatki w tym zakresie mają na celu nie tylko usprawnienie pracy, ale także wskazanie pracownikowi, że Skarżąca w okresach wzmożonej pracy (tj. trudny projekt, praca w nadgodzinach) zapewnia takie warunki, które sprzyjają mobilizacji i intensyfikacji efektywności pracowników, zaopatrzenie firmowej apteczki, która jest wykorzystywana przez pracowników w sytuacjach nagłego pogorszenia samopoczucia, a tym samym umożliwienia im dalszego wykonywania pracy, ubezpieczenie pracowników od następstw nieszczęśliwych wypadków, które pozwała pracownikom czuć się bezpiecznie w miejscu pracy i skoncentrować się na wykonywanych zadaniach, związane ze wsparciem procesu naboru pracowników przede wszystkim do działów technicznych Centrum Badawczo-Rozwojowego (tj. inżynierów, informatyków). Działania Skarżącej w tym zakresie polegają na aktywnym uczestnictwie Skarżącej w programach organizowanych m.in. na uczelniach (np. targi pracy). Oprócz stanowisk z logo Skarżącej - w celu zwrócenia uwagi potencjalnych pracowników jako potencjalnego pracodawcę i tym samym zapewnienia Skarżącej bogatej oferty potencjalnych przyszłych pracowników – organizuje ona konkursy dla studentów, w których nagrodami są drobne gadżety z logo Skarżącej, świeże owoce i drobne artykuły spożywcze, które udostępniane są pracownikom Skarżącej w jej siedzibie (poprzez udostępnianie ich w kuchni firmowej) mające na celu poprawę warunków pracy i podkreślenie, że Skarżącej jako pracodawcy zależy na zdrowiu pracownika. Powyższe artykuły spożywcze są także wykorzystywane podczas spotkań roboczych, w tym z kontrahentami Skarżącej. Z uwagi na ich charakter (drobne artykuły spożywcze) - nie powinny one być traktowane jako przejaw wystawności. W uzupełnieniu wniosku z 29 września 2011 r. Skarżąca wskazała, że jej wydatki ponoszone w związku z realizacją programu określanego roboczo jako program "Great Work Place" finansowane są ze środków obrotowych (tj. nie z środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych). Niezależnie od powyższego podkreśliła, że źródło finansowania ww. wydatków związanych z realizacją programu określanego roboczo jako program "Great Work Place" pozostaje bez znaczenia z punku widzenia podatkowej klasyfikacji ww. wydatków oraz odpowiedzi na pytanie postawione przez Skarżącą we wniosku. W powyższym zakresie, zdaniem Skarżącej, najistotniejsze znaczenie ma bowiem cel, w związku z którym następuje ponoszenie ww. wydatków - tj. realizacja przyjętej przez Spółkę polityki kadrowej ukierunkowanej na zwiększenie motywacji pracowników i zachęcanie ich do bardziej wytężonej pracy, co w konsekwencji, finalnie ma prowadzić do zwiększenia przychodów Skarżącej. W powyższym kontekście - na co Skarżąca szczegółowo zwróciła uwagę we wniosku - wydatki na realizację programu określanego roboczo jako program "Great Work Place" powinny stanowić dla niej koszty uzyskania przychodów. W ocenie Skarżącej, umowy ubezpieczenia jej pracowników - w zakresie i z tytułu których Skarżąca ponosi koszt w postaci składek ubezpieczeniowych - spełniają warunki wskazane w normie art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 z późn. zm.), dalej "u.p.d.o.p.", umożliwiając tym samym zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu umów ubezpieczenia na rzecz pracowników. Należy podkreślić, że Ogólne warunki grupowego ubezpieczenia na życie (dalej: "OWU") - stanowiące integralną część umowy ubezpieczenia, określającej zasady i warunki ubezpieczenia pracowników, na podstawie której Skarżąca jest obciążana kosztami w postaci składek - wskazują bowiem wprost, że ubezpieczenie objęte ww. Umową jest ubezpieczeniem na życie - w związku z powyższym ochrona ubezpieczeniowa udzielona pracownikom Skarżącej na podstawie ww. umowy dotyczy ryzyka grupy 1 Działu I załącznika do ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 11, poz. 66 z późn. zm.), uprawnionym do otrzymania świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia nie jest Ubezpieczający (tj. Skarżąca), w okresie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zawarto umowę ubezpieczeniową, wykluczona jest: wypłata kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy, wypłata z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie. W konsekwencji powyższego oraz dodatkowo biorąc pod uwagę cel ponoszenia ww. wydatków - tj. fakt, że przedmiotowe wydatki ponoszone są jako element polityki kadrowej Skarżącej, ukierunkowanej na zwiększenie motywacji pracowników i zachęcanie ich do bardziej wytężonej pracy - Skarżąca powinna być uprawniona do zaliczenia wydatków ponoszonych na ubezpieczenie pracowników do kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca spytała czy przedstawione przez nią w stanie faktycznym wydatki stanowią dla niej koszty uzyskania przychodów? Zdaniem Skarżącej wydatki te powinny być tak potraktowane. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca powołała się na art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., i wyjaśniła, że wszystkie wydatki wskazane w stanie faktycznym, ponoszone w ramach realizacji programu "Great Work Place", zostały fizycznie poniesione przez Skarżącą pomniejszając tym samym jej majątek. Zatem wszystkie wydatki, opisane w stanie faktycznym, spełniają pierwszą przesłankę, warunkującą zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu. W ocenie Skarżącej, wszystkie opisane w niniejszym wniosku wydatki/koszty ponoszone w ramach realizacji programu o roboczej nazwie "Great Work Place", należy uznać za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą generującą przychody podatkowe Skarżącej. Podstawą wprowadzenia powyższego programu było założenie, iż cele firmy - w tym osiąganie założonych wyników i zwiększenie efektywności - realizowane są przez ludzi, którzy w niej pracują. To właśnie pracownicy Skarżącej programują, projektują i wykorzystują technologie do realizacji usługi badawczo-rozwojowej, a także prowadzą sprzedaż towarów oferowanych przez Skarżącą - czyli obsługują główne obszary działalności Skarżącej i tym samym dwa główne źródła jej przychodów. Skarżąca podniosła, że jakość i efektywność jej działań oraz potencjał rozwoju są w dużym stopniu determinowane przez zatrudnionych w niej pracowników - to oni kreują strategię Skarżącej w zmieniającym się konkurencyjnym otoczeniu, biorąc pod uwagę w szczególności dostępne zasoby. Skarżąca podkreśliła, że wszystkie koszty ponoszone w ramach realizacji programu są udokumentowane fakturami VAT lub paragonami fiskalnymi. W konsekwencji spełniają warunek właściwego udokumentowania dla celów zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Skarżącej, norma art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie znajduje zastosowania w stosunku do żadnego z wydatków wskazanych w opisie stanu faktycznego, zarówno z punktu widzenia ogólnego charakteru ww. wydatków, jak i z punktu widzenia charakteru poszczególnych wydatków opisanych w stanie taktycznym. W szczególności ww. wydatki nie powinny być kwalifikowane jako wydatki reprezentacyjne, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Konkludując, zdaniem Skarżącej, wydatki opisane w stanie faktycznym, które ponosi w związku z realizacją programu będącego elementem polityki kadrowej o roboczej nazwie "Great Work Place", stanowią dla niej w całości koszty uzyskania przychodów. W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2011 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez Skarżącą w ramach programu "Great Work Place", jeżeli: - wydatki te zostały pokryte ze środków obrotowych Skarżącej oraz nie zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. uznał za prawidłowe., - wydatki te zostały pokryte ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołał się na art. 15 i art. 16 u.p.d.o.p. i wskazał, że każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Organ podkreślił, że -co do zasady- wydatki ponoszone przez Skarżącą w ramach realizacji programu "Great Work Place" stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 u.p.d.o.p. Tym samym opisane we wniosku wydatki (drobne upominki, spotkania integracyjne, organizację zawodów sportowych, karnety sportowe, artykuły spożywcze, zaopatrzenie firmowej apteczki, ubezpieczenie pracowników, świeże owoce i drobne artykuły spożywcze) należy uznać za ponoszone w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów Skarżącej, jako świadczenia na rzecz pracowników. Każdy wydatek należy jednakże indywidualnie ocenić pod kątem bezwzględnie obowiązujących negatywnych przesłanek ustawowych (zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów) wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Organ wskazał, iż wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów, obciąża Podatnika. Stosownie do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe, wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Przez sformułowanie "działalność socjalna, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych" użyte w ww. przepisie - rozumie się wszelką działalność socjalną, o ile jej zakres odpowiada zakresowi zdefiniowanemu w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Będą to więc wydatki ponoszone przez pracodawcę w ramach świadczonych usług na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno - oświatowej, sportowo - rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r., Nr 70, poz. 335 z późn. zm.). Wobec powyższego Organ wskazał, że nieuprawnione jest twierdzenie Skarżącej, iż: "źródło finansowania ww. wydatków (...) pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia podatkowej klasyfikacji ww. wydatków". Wszelkie wydatki na działalność socjalną określoną w przepisach ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, sfinansowane przez pracodawców, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Podsumowując Organ wskazał, że gdy ponoszone w ramach realizacji programu "Great Work Place" przez Skarżącą wydatki nie są sfinansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz nie noszą znamion działalności socjalnej, a także jeśli spełniają dyspozycję cyt. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów firmy. Pismem z 28 listopada 2011 r. Skarżąca wniosła o doprecyzowanie interpretacji indywidualnej, poprzez wskazanie, że - stanowią koszty uzyskania przychodów Skarżącej - o ile zostały pokryte z jej środków obrotowych; - nie stanowią kosztu uzyskania przychodów Skarżącej - o ile zostały pokryte ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. W odpowiedzi na to wezwanie, Minister Finansów pismem z 3 stycznia 2012 r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na ww. interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i art. 14c § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej: "O.p." poprzez niewykonanie ciążącego na nim obowiązku przedstawienia spójnej i konkretnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika przedstawionej we wniosku oraz naruszenie art. 121 § 1 i art. 120 w związku z art. 14h O.p. poprzez postępowanie w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami i sprzeczny z zasadą zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu wskazał, że Organ niezbyt jasno odnosi się do art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. Skarżąca wielokrotnie wskazywała we wniosku, uzupełnieniu wniosku oraz w wezwaniu, że program o roboczej nazwie "Great Work Place" został zainicjowany i jest realizowany w interesie pracodawcy (Skarżącej). Ma on na celu zwiększenie zaangażowania pracowników oraz ich motywowanie do cięższej, bardziej kreatywnej i efektywnej pracy. Z tego leż względu, wydatki na jego realizację nie mieszczą się w zakresie wydatków na działalność socjalną oraz nie powinny być (nie są) finansowane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. W konsekwencji, nie podlegają one wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 16.11.2012 skarżąca podkreśliła, że tok rozumowania, szczegółowo opisany przez organ w odpowiedzi na skargę jest całkowicie spójny ze stanowiskiem spółki, przedstawionym we wniosku, ale nie wynikał w sposób oczywisty z zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu, wydanego przez organ administracyjny, konieczne jest w razie stwierdzenia, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniana z tego punktu widzenia skarga nie jest zasadna. Po pierwsze podkreślenia wymaga podniesiona w piśmie Skarżącej z dnia 16.11.2012 istotna okoliczność, że interpretacja zgodna jest ze stanowiskiem Spółki, jednakże stanowisko organu nie zostało –jej zdaniem- wystarczająco wyraźnie sprecyzowane. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie nie podziela zastrzeżeń Skarżącej co do nieprecyzyjnego sformułowania interpretacji. Przedmiotem sprawy była interpretacja indywidualna, dotycząca opisanych we wniosku wydatków. Skarżąca spytała czy przedstawione przez nią w stanie faktycznym wydatki, ponoszone w ramach realizacji programu "Great Work Place" stanowią dla niej koszty uzyskania przychodów. Zdaniem Skarżącej wydatki te powinny być tak potraktowane z uwagi na treść art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż zostały fizycznie poniesione przez Skarżącą, pomniejszając tym samym jej majątek, a ponadto są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, generującą przychody podatkowe Skarżącej. Organ odpowiedział, że jeżeli: - wydatki te zostały pokryte ze środków obrotowych Skarżącej oraz nie zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., to stanowią koszty uzyskania przychodów, - wydatki te zostały pokryte ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przeanalizował treść zadanego pytania i uzależnił odpowiedź od źródła finansowania w.w. wydatków. Źródło finansowania wydatków będzie bowiem wpływać na ocenę, czy stanowią one koszty uzyskania przychodów. Zarówno z treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak i z treści skargi wynika jasno, że skarżąca w ogóle nie rozumie istoty problemu, zauważonego przez organ i prawidłowo wyartykułowanego w treści interpretacji oraz odpowiedzi na skargę. Wszelkie wydatki na działalność socjalną, określoną w przepisach ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, sfinansowane przez pracodawców, nie stanowią bowiem kosztów uzyskania przychodów. Organ prawidłowo przeanalizował treść art. 15 i art. 16 u.p.d.o.p. i wskazał, że -co do zasady- wydatki ponoszone przez Skarżącą w ramach realizacji programu "Great Work Place" stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 u.p.d.o.p. Tym samym opisane we wniosku wydatki (drobne upominki, spotkania integracyjne, organizację zawodów sportowych, karnety sportowe, artykuły spożywcze, zaopatrzenie firmowej apteczki, ubezpieczenie pracowników, świeże owoce i drobne artykuły spożywcze) należy uznać za ponoszone w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów Skarżącej, jako świadczenia na rzecz pracowników. Organ zasadnie jednak zwrócił uwagę na treść art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p., zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Przez sformułowanie "działalność socjalna, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych" użyte w ww. przepisie - rozumie się wszelką działalność socjalną, o ile jej zakres odpowiada zakresowi zdefiniowanemu w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Będą to więc wydatki ponoszone przez pracodawcę w ramach świadczonych usług na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno - oświatowej, sportowo - rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r., Nr 70, poz. 335 z późn. zm.). Zatem, jak trafnie zauważył organ, każdy wydatek należy indywidualnie ocenić pod względem bezwzględnie obowiązujących negatywnych przesłanek ustawowych (zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów) wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Stąd też w treści interpretacji udzielono odpowiedzi, uzależnionej od źródła finansowania wydatków. Dlatego wydatki, ponoszone przez Skarżącą w ramach realizacji programu "Great Work Place", mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów firmy o ile nie są sfinansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz nie noszą znamion działalności socjalnej, oraz jeśli równocześnie spełniają dyspozycję cyt. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Mając na uwadze, że zaskarżona interpretacja- wbrew twierdzeniom skarżącej- jest prawidłowa i jednoznaczna- należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.