III SA/Wa 969/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P. J. (dalej zwany: "Skarżącym"), wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Skarżący złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że przez ostatnie lata pozostawał bez pracy i dopiero od kilku miesięcy podjął zatrudnienie. Wskazał, że ciąży na nim utrzymanie pięcioosobowej rodziny oraz zobowiązanie spłaty rat kredytowych wobec dwóch banków w wysokości łącznej ok. 6 tyś złotych miesięcznie. Skarżący nadmienił, że w związku z chorobą [...] jest pod stałą opieką lekarzy i ponosi wydatki na lekarstwa, lekarzy oraz badanie diagnostyczne, często nierefundowane. Skarżący podkreślił, że wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować wszczęcie egzekucji administracyjnej z jego majątku, co doprowadzi do nieodwracalnego jego zbycia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący nie wskazał okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podał konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Sąd nie dysponuje danymi o stanie majątkowym Skarżącego, zaś zweryfikowanie tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem majątku Skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się przy uwzględnieniu szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej. Skarżący podał jedynie wybiórcze informacje, dotyczące jego comiesięcznego obciążenia finansowego. Skarżący nie wyjaśnił jakie są jego dochody uzyskiwane w nowo podjętej pracy. Z wniosku nie wynika też jakim majątkiem Skarżący dysponuje, bowiem wskazał jedynie, że wszczęcie egzekucji doprowadzi do nieodwracalnego zbycia majątku. Skarżący nie wyjaśnił, co zalicza do swojego majątku ruchomego, nie załączył do wniosku żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową np. wyciągów bankowych, umowy o pracę. Aby Sąd rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji miał pełen obraz sytuacji majątkowej, Skarżący winien był wykazać, że nie ma zgromadzonych żadnych oszczędności ani nie ma takiego majątku, który może spieniężyć celem wykonania decyzji. Skarżący załączył do wniosku jedynie informacje o zadłużeniu z tytułu umowy o kredyt hipoteczny i karty choroby. Wobec powyższego w ocenie Sądu na podstawie okoliczności podanych we wniosku o wstrzymanie wykonania, mimo wysokiej kwoty zobowiązania podatkowego wynikającej z zaskarżonej decyzji, nie można jednoznacznie przyjąć, że wykonanie decyzji narazi Skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącego jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu poza wysokością kwoty zobowiązania wynikającą z decyzji. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. Z wniosku Skarżącego nie wynika jaka jest jego aktualna sytuacja majątkowa, zaś uzasadnienie wniosku jest niezindywidualizowane i na tyle ogólne, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.