III SA/Wa 970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. J. (dalej zwana: "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśniła, że jej mąż przez ostatnie lata pozostawał bez pracy, przez co utrzymanie pięcioosobowej rodziny spoczywało jedynie na niej. Poinformowała, że spłaca dwa kredyty bankowe, przy czym łączna miesięczna rata kredytu wynosi ok. 6 tyś zł. Skarżąca podniosła, że ponosi wysokie wydatki związane z utrzymaniem trójki małoletnich dzieci oraz wydatki na [...] leczenie męża. Skarżąca podkreśliła, że wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować wszczęcie egzekucji administracyjnej z jej majątku, co doprowadzi do nieodwracalnego jego zbycia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podała konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Sąd nie dysponuje danymi o stanie majątkowym Skarżącej, zaś zweryfikowanie tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem majątku Skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się przy uwzględnieniu szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej. Skarżąca podała jedynie wybiórcze informacje, dotyczące jej comiesięcznego obciążenia finansowego. Skarżąca nie wyjaśniła jakie są jej dochody. Z wniosku nie wynika czy Skarżąca pracuje na umowę o pracę czy prowadzi działalność gospodarczą, czy jej mąż ma przyznaną rentę, bądź inne świadczenie. Z wniosku nie wynika też jakim majątkiem Skarżąca dysponuje, bowiem wskazała jedynie, że wszczęcie egzekucji doprowadzi do nieodwracalnego zbycia majątku. Skarżąca nie wyjaśniła, co zalicza do swojego majątku ruchomego, nie załączyła do wniosku żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową np. wyciągów bankowych, umowy o pracę. Aby Sąd rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji miał pełen obraz sytuacji majątkowej, Skarżąca winna była wykazać, że nie ma zgromadzonych żadnych oszczędności ani nie ma takiego majątku, który może spieniężyć celem wykonania decyzji. Skarżąca załączyła do wniosku jedynie informacje o zadłużeniu z tytułu umowy o kredyt hipoteczny i karty choroby męża Skarżącej. Wobec powyższego w ocenie Sądu na podstawie okoliczności podanych we wniosku o wstrzymanie wykonania, mimo wysokiej kwoty zobowiązania podatkowego wynikającej z zaskarżonej decyzji, nie można jednoznacznie przyjąć, że wykonanie decyzji narazi Skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącą jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu poza wysokością kwoty zobowiązania wynikającą z decyzji. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. Z wniosku Skarżącej nie wynika jaka jest jej aktualna sytuacja majątkowa, zaś uzasadnienie wniosku jest niezindywidualizowane i na tyle ogólne, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.