III SA/Wa 990/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] B. sp. z o.o. z siedzibą w O. – dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2009 r. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2009 r. Uzasadniając wniosek Skarżąca wskazała, iż wpłacając kwotę podatku zgodnie z decyzją z dnia [...] września 2012 r., Spółka utraci możliwość finansowania z tej kwoty swoich zobowiązań, będzie zmuszona podjąć kroki aby uzyskać fundusze w miejsce zapłaconej kwoty, najprawdopodobniej będzie zmuszona zaciągnąć kredyt w banku. Taka sytuacja w sposób oczywisty spowoduje w majątku Skarżącej stratę związaną chociażby z kosztami takiego kredytu. Skarżąca również podniosła, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. jest nieprawidłowa. Prawdopodobieństwo, iż w toku postępowania odwoławczego zostanie ona uchylona jej zdaniem jest bardzo duże. W związku z powyższym Skarżąca uważa, że przedmiotowy wniosek jest w pełni zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek złożony przez Skarżącą nie spełnia wskazanych wymogów. Skarżąca stwierdziła jedynie ogólnikowo, że wpłacając kwotę podatku zgodnie z decyzją z dnia [...] września 2012 roku, utraci możliwość finansowania z tej kwoty swoich zobowiązań, będzie zmuszona podjąć kroki aby uzyskać fundusze w miejsce zapłaconej kwoty, najprawdopodobniej będzie zmuszona zaciągnąć kredyt w banku. Taka sytuacja spowoduje w majątku Skarżącej stratę związaną chociażby z kosztami takiego kredytu. Sąd zwraca uwagę, że Skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Skarżąca nie powołała również istotnych okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała więc istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w tym przepisie oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2009 r., jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.