III SAB/Wa 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodnicząca: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie przekazujące wniosek zgodnie z właściwością postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 6 września 2012r. sygn. akt III SAB/Wa 13/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 września 2012 r. odrzucił skargę K. G. (dalej jako "Skarżący") na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie przekazujące wniosek zgodnie z właściwością. Skarżący na urzędowym formularzu PPF złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Na mocy powyższego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka w dniu 7 listopada 2012 r. wyznaczyła Skarżącemu pełnomocnika z urzędu. W dniu 20 listopada 2012 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaświadczenie o wyznaczeniu pełnomocnikiem Skarżącego zostało doręczone mu w dniu 13 listopada 2012 r. Pełnomocnik Skarżącego jednocześnie złożył również skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270) - dalej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zdaniem Sądu, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd z urzędu ustała w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Pogląd taki potwierdza również orzeczenie SN z dnia 27 czerwca 2000 r. (ICZP 62/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 7). Powyższa okoliczność według Sądu ustała w dniu 20 listopada 2012 r., tj. w dniu w którym pełnomocnik Skarżącej otrzymał listownie informację z Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego, gdyż od tej daty mógł podejmować czynności procesowe w jego imieniu, w tym wnieść skargę kasacyjną. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga kasacyjna bez winy pełnomocnika Skarżącego nie mogła zostać złożona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia Skarżącemu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Sąd zwraca uwagę, że zastosowanie literalnej wykładni przepisu art. 87 § 4 P.p.s.a. oznaczałoby, że termin do dokonania czynności, której uchybiono (w tym również sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej) przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu powinien zawsze zamykać się w ciągu 7 dni od daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu. Przyjęcie takiego założenia w praktyce prowadziłoby do ograniczenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej do 7 dni, liczonego od momentu, w którym mógł on zaznajomić się ze sprawą, co mogłoby uniemożliwić sporządzenie prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 228/09). Tym samym wobec uprawdopodobnienia braku winy oraz dochowania przez pełnomocnika Skarżącego wymogów formalnych, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.