III SAB/Wa 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi S. B. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2005r. postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł ( słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. III SAB/Wa 16/10 U Z A S A D N I E N I E 1. Z akt sprawy wynikało, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wszczął z urzędu postępowanie co do przesłanek wznowienia. Następnie w dniu 19 czerwca 2009 r. S. B. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. oraz jej zmianę przez zmniejszenie wysokości zobowiązania do kwot faktycznie należnych Strona wniosła o uwzględnienie faktycznych kosztów zakupu pojazdów przez podatnika za granicą. Wskazała jako przesłankę wznowienia postępowania: wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi który ją wydał. 2. Wznowione z urzędu postępowanie podatkowe zostało zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2009 r. 3. Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wnosząc o uchylenie jej w całości. 4. Jednocześnie Skarżący pismem dnia 29 grudnia 2009 r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. ponaglenie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w sprawie złożonego przez Stronę wniosku o wznowienie postępowania w sprawie uprzednio zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika z dnia [...] września 2006 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń - grudzień 2005 r. 5. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał ponaglenie za zasadne i wyznaczył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. dodatkowy termin na zakończenie przedmiotowej sprawy poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia do dnia 4 marca 2010 r. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony dnia 9 lutego 2010 r. 6. W dniu 9 lutego 2010 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wpłynęła skarga z dnia 5 lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w sprawie wniosku strony skarżącej z dnia 19 czerwca 2009 r. o wznowienie na wniosek strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2006 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń-grudzień 2005 r. Skarga została oddana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 5 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego). W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż do dnia sporządzenia skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie rozpoznał ponaglenia, które wpłynęło do niego w dniu 4 stycznia 2010 r. W skardze postawiono zarzuty naruszenia przepisu art. 139 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm. – dalej: "ustawa Ord. pod.") z powodu naruszenia terminu na załatwienie sprawy. Ponadto Skarżący wskazał, iż stosownie do treści art. 141 ustawy Ord. pod. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie (pismo z dnia 29 grudnia 2009 r. do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęło w dniu 4 stycznia 2010 r.) przy czym do dnia sporządzenia skargi na bezczynność ponaglenie to nie zostało rozpoznane. W świetle powyższego, w ocenie Skarżącego zostały wyczerpane ustawowe przesłanki do złożenia skargi na bezczynność. W dniu 1 marca 2010 r., tj. z zachowaniem wyznaczonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. terminu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem wniosku strony z dnia 19 czerwca 2009 r. 7. Odpowiadając na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wniósł o jej odrzucenie, albo o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 8. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 1998 r., I SAB/Gd 8/97, niepubl. oraz postanowienie NSA z 21 września 2001 r., I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, s. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 ustawy Ord. pod. Należy przy tym zaznaczyć, iż złożenie ponaglenia powoduje konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii podniesionej bezczynności. Dlatego też samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 ustawy Ord. pod. nie jest wystarczającą przesłanką do wniesienia do sądu skargi na bezczynność. Jej wniesienie uzależnione jest od rozpatrzenia złożonego ponaglenia, które winno być załatwione, stosownie do art. 139 § 2 ustawy Ord. pod., niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od daty jego wniesienia. Nietrafny jest więc zarzut Skarżącego, iż do dnia sporządzenia skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie rozpoznał ponaglenia. Jak wykazano powyżej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozstrzygnął ponaglenie strony. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 9 lutego 2010 r. Z kolei skarga na bezczynność organu oddana została w polskim urzędzie pocztowym w dniu 5 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego). W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Przedstawione wyżej okoliczności dowodzą iż skarga została wniesiona przed wejściem do obrotu prawnego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. rozstrzygającego ponaglenie. Stosownie bowiem do treści art. 212 w związku z art. 219 ustawy Ord. pod. - postanowienie to weszło do obrotu prawnego w dacie jego doręczenia. Tym samym zatem jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna - stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Albowiem o niedopuszczalność skargi z innych przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. powodujących odrzucenie skargi obejmuje między innymi przypadki, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia. Gdy zatem wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, istotny jest moment jej wniesienia, a nie to, co ewentualnie zaistniało po tym fakcie (por. m.in. postanowienie NSA z 19 listopada 2009 r. II FSK 1913/09). 9. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3, a także art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.