III SAB/Wa 18/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.R. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca – D. R. - złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej "NUS") w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2014 r., wskazując jako podstawę art. 3 § 2 pkt 4, art. 37 § 1 w zw. z art. 35 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 57 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "ppsa". Skarżąca wniosła o uznanie skargi za uzasadnioną i wyznaczenie ostatecznego terminu załatwienia sprawy przez organ skarbowy, wyznaczenie organu właściwego do załatwienia sprawy. Ponadto wniosła o wskazanie osób odpowiedzialnych za nieterminowe załatwienie sprawy i orzeczenie o odpowiedzialności tych osób na podstawie art. 142 Ordynacji podatkowej oraz wymierzenie organowi grzywny, stosownie do art. 149 § 2 ppsa. Wniosła także o zwrot kosztów postępowania. Do skargi dołączyła kopię wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 3 marca 2015 r., skierowanego do NUS, oraz kopię drugiego wezwania do usunięcia prawa, także z dnia 3 marca 2015 r., adresowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. wraz z prezentatą wskazującą, iż zostało złożone adresatowi w dniu 3 marca 2015 r. W treści obu dokumentu wzywa Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. do zwrotu nadwyżki VAT za listopad 2014 r. NUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz złożenie skargi przed upływem terminu wskazanego w art. 53 § 2 ppsa. W przypadku zaś stwierdzenia, że ww. naruszenia nie mają wpływu na skuteczność wezwania z dnia 3 marca 2015 r. i złożenia skargi NUS, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 ppsa. Stosownie do art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 ppsa ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu skargę można wnieść wyłącznie po ich wyczerpaniu. Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, niepubl.; postanowienie z 21 września 2001r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763; postanowienie z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1644/12, postanowienie z 19 lipca 2013r., sygn. akt I FSK 1325/13). Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Mając na uwadze okoliczność, że Skarżąca zarzuca NUS bezczynność polegająca na tym, że nie dokonał zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu konieczne jest więc – w świetle art. 52 § 1 i § 2 ppsa - uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. Złożenie ponaglenia bowiem z jednej strony (gdy jest uzasadnione) prowadzi do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy przez organ wyższego stopnia, z drugiej zaś – stanowi dla tego organu informację o uchybieniach w działaniu organu niższego stopnia (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 675). W razie uznania ponaglenia za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie Skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane bezpośrednio do organu pierwszej instancji, któremu przedmiotową skargą zarzuca bezczynność, a nie organu wyższego stopnia, którym jest w stosunku do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. Dyrektor Izby Skarbowej w W. , co zdaniem Sądu, nie stanowi wykorzystania przysługującego jej środka prawnego przewidzianego w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie złożyła ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem jej skarga w świetle art. 52 § 1 i § 2 ppsa jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Sąd, wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, skargę odrzucił.