III SAB/Wa 2/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska – Florek, , po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie nie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego. postanawia odrzucić skargę Skarżący wniósł skargę z dnia ... grudnia 2006 r. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie nie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela (ZUS) odnośnie zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia ... lutego 2006 r. sygn. akt... uznał się za niewłaściwy i sprawę przekazał Izbie Skarbowej w W., zaś do dnia złożenia skargi Dyrektor Izby nie zajął się sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż rozpatrując skargę na bezczynność organu, Sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga wniesiona została w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz czy Skarżący wyczerpał środek przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – powoływanej jako Kpa). W niniejszej sprawie skarga wymogów tych nie spełnia. Zgodnie z art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa. Przepis ten stanowi, iż "Na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia" Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżący wymogu tego dopełnił. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu. Skarga podlega więc odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 orzekł jak w sentencji.