III SAB/Wa 20/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "R." sp. z o.o. z/s w B. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu. Skargą z dnia ... czerwca 2007 r. "R." sp. z o.o. z/s w B. zaskarżyło bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w rozpatrzeniu ponaglenia wniesionego na niezałatwienie w terminie sprawy przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wobec niewydania przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty we wpłatach na Fundusz za lata 1999-2001 skarżąca w dniu ... lutego 2007 r. wniosła ponaglenie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wyjaśniono również, że do chwili wniesienia skargi – co nastąpiło w dniu ... czerwca 2007 r. – skarżąca nie otrzymała informacji o sposobie załatwienia ponaglenia, w tym o wyznaczeniu dodatkowego terminu na rozstrzygnięcie sprawy, w formie wymaganej przez prawo. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że po zapoznaniu się z ponagleniem z dnia ... lutego 2007 r., pismem z dnia ... lutego 2007 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin 14 dni do załatwienia sprawy. Przesyłka zawierająca odpis przedmiotowego pisma, wysłany do wiadomości skarżącej, została zwrócona z adnotacją , że siedziba skarżącej nie znajduje się pod wskazanym adresem. Organ wskazał również, że - niezależnie od powyższego - pismem z dnia ... lipca 2007 r. ponownie wyznaczył Prezesowi Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ostateczny termin do załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne w sprawach ze skarg na bezczynność organów określony został w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z jego treścią sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach spraw określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Możliwość wniesienia skargi na bezczynność organów została ukształtowana jako pochodna możliwości wniesienia skargi na określone prawne formy działania organów administracji, a zatem wniesienie takiej skargi może nastąpić wyłącznie w sprawie, w której bezczynność ta dotyczy zaniechania wydania przez organ decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie oraz postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty lub wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także wydania innych aktów lub wykonania czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie dotyczy bezczynności w rozpoznaniu ponaglenia wniesionego przez skarżącą na podstawie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej powoływana jako "Ordynacja podatkowa". Oceniając dopuszczalność skargi o takim przedmiocie należy wyjaśnić, że w treści art. 141 Ordynacji podatkowej nie wskazano w jakiej formie powinno dojść do załatwienia wniesionego ponaglenia – zarówno w przypadku uznania go za uzasadnione, co stwarza konieczność realizacji dyspozycji § 2 tego przepisu, jak również w przypadku stwierdzenie jego bezzasadności. W orzecznictwie oraz piśmiennictwie dotyczącym omawianego przepisu, podobnie jak analogicznego unormowania zawartego w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, konsekwentnie wskazuje się, że załatwienie ponaglenia powinno nastąpić w drodze postanowienia na które nie przysługuje zażalenie (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat i M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa Komentarz, s. 444, Warszawa 2005; postanowienie NSA z 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05 LEX nr 196463, postanowienie WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. I SA/Wa 941/04). Przyjęcie takiej formy załatwienia ponaglenia jest zasadne ze względu na treść art. 216 Ordynacji podatkowej, który przewiduje, że organ podatkowy orzeka w drodze postanowienie w tych wypadkach kiedy rozstrzyga kwestie wynikłe w toku postępowania, a zarazem nie rozstrzyga o istocie samej sprawy. W ocenie Sądu niezałatwienie sprawy w terminie jest właśnie taką wynikłą w toku postępowania, nie dotyczącą istoty sprawy kwestią i z tego względu organ wyższego stopnia zobowiązany jest do wydania w tym przedmiocie postanowienia. Jednocześnie brak jest przepisu, który przewidywałby możliwość wniesienia na tak wydane postanowienie zażalenia, a zatem - w związku z treścią art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej - należy uznać, że jest ono niezaskarżalne. Poczynione rozważania prowadzą zatem do wniosku, że w sprawie bezczynności w załatwieniu ponaglenia skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Skarga taka, jak wyjaśniono powyżej, jest bowiem dopuszczalna jedynie w przypadkach w których bezczynność dotyczy spraw, w których wydawane są postanowienia na które przysługuje zażalenie, albo kończące postępowanie, jak również rozstrzygających sprawę co do istoty. Z omówionych względów postanowienie wydane w sprawie wniesionego ponaglenia do tej kategorii się nie zalicza. Z tego względu wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga ta bowiem w sposób jednoznaczny wskazuje, że jej przedmiotem jest niezałatwienie ponaglenia wniesionego do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Odrębną kwestią natomiast pozostaje, że skarżącej Spółce, w przypadku niezałatwienia sprawy dotyczącej nadpłaty we wpłatach na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w terminie wskazanym przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej na podstawie art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej, przysługuje prawo do wniesienia skargi na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność jest wcześniejsze wyczerpanie, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., przysługujących stronie środków zaskarżenia. Takim środkiem w sprawie dotyczącej bezczynności organu podatkowego - w niniejszej sprawie odpowiednio Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – było wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniesienie przedmiotowego ponaglenia otworzyło zatem stronie skarżącej prawo do ewentualnego zaskarżenia bezczynności Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. -postanowił jak w sentencji. O zwrocie całości uiszczonego wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.