III SAB/Wa 23/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty targowej za okres od 1995 do 1998 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. Burmistrz Gminy W. po rozpatrzeniu wniosku A. R. – zwanego dalej Skarżącym - w sprawie zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty za lata 1995-1998, stwierdził nadpłatę z tytułu nienależnie uiszczonej opłaty targowej za 1997r. i 1998r. oraz ustalił "oprocentowanie ww. nadpłaty" od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji. Następnie wnioskiem z dnia z dnia 20 listopada 2002r. Skarżący wystąpił o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995 – 1998 wraz z należnym oprocentowaniem od dnia powstania opłaty targowej, powołując się na art. 13 § 1, art. 76 § 1, art. 79 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), powołanej dalej jako Ordynacja podatkowa. Prezydent W. w decyzji z dnia [...] lipca 2003r., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, uzasadniając tym, że sprawa nadpłaty opłaty targowej uiszczanej przez Skarżącego w latach 1995 - 1998 została już rozstrzygnięta decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. W związku z wniesieniem odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W., decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na skutej wniesionej skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 412/04 uchylił zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2003 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. dotyczy tylko lat 1997 -1998 a w sentencji decyzji zabrakło rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałej części wniosku Skarżącego obejmującego lata 1995 – 1996. Pismem z dnia 10 maja 2010 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. zarzucając mu przekroczenie 30 – dniowego terminu na załatwienie sprawy. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie Prezydenta W. do niezwłocznego rozpoznania sprawy o stwierdzenie nadpłaty w opłacie targowej za lata 1995 – 1998 oraz o ukaranie Prezydenta W. karą porządkową lub dyscyplinarną przewidzianą w art. 142 Ordynacji podatkowej. Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie nadpłaty opłaty targowej za lata 1997 -1998 oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty opłaty targowej za lata 1995 -1996. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie Ordynacji podatkowej, błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, nierozpoznanie istoty sprawy oraz naruszenie praw Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć albowiem stało się ono bezprzedmiotowe. W rozpoznanej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Prezydenta W. w sprawie zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty targowej za okres od 1995 do 1998 r. Istota skargi sprowadzała się zatem do tego, aby w wyniku jej złożenia doszło do wydania przez organ aktu administracyjnego rozpatrującego złożony przez Skarżących wniosek, w tym przypadku decyzji w przedmiotowej sprawie. Tego domagał się Skarżący oczekując od Sądu, aby ten zobowiązał organ do niezwłocznego rozpoznania sprawy o stwierdzenie nadpłaty w opłacie targowej za lata 1995 – 1998 oraz ukarania Prezydenta W. karą porządkową lub dyscyplinarną przewidzianą w art. 142 Ordynacji podatkowej. Należało jednak zauważyć, że powyższy cel został osiągnięty w trakcie postępowania sądowego, jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd i wydaniem orzeczenia dotyczącego skargi na bezczynność organu. Wszczęcie postępowania na skutek wniesienia skargi następuje w dacie doręczenia skargi organowi, którego bezczynności skarga dotyczy. Wynika to z faktu, iż skargę wnosi się za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznanej sprawie zostało zatem wszczęte w dniu 17 maja 2010 r. – w tym dniu skarga na bezczynność wpłynęła do Urzędu Miasta W. Z kolei organ ten przed wskazaną datą tj. w dniu [...] maja 2010 r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Podkreślić jednak należało, że samo podjęcie (wydanie) decyzji nie oznaczało zakończenia stanu bezczynności. Wymagało ono bowiem wprowadzenia do obrotu prawnego, czyli skutecznego doręczenia go stronie. Takie wprowadzenie miało miejsce w późniejszym czasie, już po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego. Mianowicie nastąpiło w dniu 7 czerwca 2010 r. (w tym dniu doręczono decyzję pełnomocnikowi Skarżącego). Wydanie zatem decyzji przez Prezydenta W. (rozumiane jako jego doręczenie) oznaczało w istocie przyznanie, iż do czasu dokonania tej czynności organ pozostawał w stanie bezczynności. Czynność ta spowodowała w konsekwencji, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Staje się ono bowiem takie w przypadku, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Skoro przedmiotem tym była bezczynność Prezydenta W. bezczynność ta ustała, gdyż wydana została decyzja rozpatrująca wniosek o stwierdzenie nadpłaty opłaty targowej za lata 1995 – 1998. Tym samym przed Sądem przestała istnieć już sprawa w postaci tejże bezczynności (przypomnieć można, że tylko ona była przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie), którą Sąd mógłby nakazać wyeliminować. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Sąd podzielił przy tym stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (Orzecznictwo NSA i wsa nr 4 (31)-2009, poz. 63), że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanego przepisu postanowił jak w sentencji.