III SAB/Wa 24/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 8 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. A., R. A. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku od towarów i usług postanawia - odrzucić skargę- Pismem z dnia 1 czerwca 2006 B. A. i R. A. wnieśli skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W., z uwagi na brak rozpoznania odwołania z dnia 9 stycznia 2006 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., stwierdzającej skarżącym nadpłatę w podatku od towarów i usług. Skarżący poza skargą na opieszałość Dyrektora Izby Skarbowej zażądali w skardze wypłacenia odsetek od kwoty nadpłaconego podatku od dnia 19 kwietnia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; - dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz poglądów wyrażanych w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Przepis ten stanowi bowiem, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia -w tym wypadku ministra Finansów – art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy nie wynika z kolei, aby skarżący wystąpili z ponagleniem do organu wyższego stopnia. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.