III SAB/Wa 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie postępowania skargowego postanawia - odrzucić skargę - Skarżący - T. W. pismem z 7 grudnia 2007 r. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z ponagleniem, zarzucając Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. nierozpatrzenie złożonego 30 listopada 2007 r. wniosku o wydanie zaświadczenia o braku dochodów w 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej ponaglenie to uznał za bezprzedmiotowe. Niezależnie od powyższego Skarżący pismem z 14 grudnia 2007 r. wystąpił z ponagleniem do Ministerstwa Finansów, zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej brak działań, które spowodowałyby wydanie ww. zaświadczenia. Następnie, 21 grudnia 2007 r., Skarżący skierował do Ministra Finansów "wezwanie do sprawdzenia w trybie nadzoru", zarzucając jednocześnie brak reakcji na wystąpienie z 14 grudnia 2007 r. Skarżący wniósł skargę z dnia 28 grudnia 2007 r. na bezczynność Ministra Finansów. Wyjaśnił, że pismem z 21 grudnia 2007 r. wezwał Ministra Finansów do sprawdzenia w trybie nadzoru sprawy wydania przedmiotowego zaświadczenia, o które zabiega od lipca 2007 r. Podniósł, że w sprawie tej interweniował już w urzędzie skarbowym, izbie skarbowej, resorcie finansów oraz u Ministra Finansów. Skarżący wyraził swe oburzenie faktem, iż do 28 grudnia 2007 r. nie otrzymał "profesjonalnej odpowiedzi od członka obecnego rządu". Minister Finansów pismem z 14 stycznia 2008 r. odpowiedział na zarzuty zawarte w wystąpieniach z 14 grudnia 2007 r. oraz z 21 grudnia 2007 r., uznając je za nieuzasadnione, ponieważ nie upłynął jeszcze ustawowy termin na załatwienie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej. Wyjaśnił, że pismo Skarżącego z 14 grudnia 2007 r. potraktowane zostało jako skarga złożona w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Jego zdaniem postępowanie w przedmiocie skarg i wniosków nie jest objęte skargą do sądu administracyjnego, a zatem nie przysługuje również skarga na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotowy zakres działania sądów administracyjnych określa w zamkniętym katalogu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd rozpatruje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zawarte w treści tego przepisu odesłanie do punktów 1-4a nakazuje ich łączną interpretację, prowadzącą do wniosku, że kontrola bezczynności organów przez sąd administracyjny jest pochodną możliwości wniesienia skargi na określone prawne formy działania organów administracji, a zatem może nastąpić wyłącznie w zakresie, w jakim bezczynność ta dotyczy zaniechania wydania przez organ decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie oraz postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty lub wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; wydania innych aktów lub wykonania czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa; a także wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Bezczynność może wystąpić jedynie w przypadku, gdy organ zobowiązany był do załatwienia jednej z ww. spraw w takiej właśnie formie, określonej konkretnym przepisem prawa. W konsekwencji uznać należy, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których podejmowane są inne akty i czynności organów z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Uwzględniając taką skargę Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej jako organ, na którego bezczynność wnosi skargę, Skarżący wskazał Ministra Finansów. Wskazaniem tym Sąd jest związany. Skarżący zarzucił Ministrowi Finansów, iż ten nie dokonał "sprawdzenia ponagleń" złożonych przezeń do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zaświadczenia o braku dochodów w 2006 r. Zarzuty tego rodzaju, kierowane do organu nadzoru nad organem rozpatrującym kwestię terminowości działania organu właściwego do rozstrzygnięcia zasadności wniosku Skarżącego o wydanie zaświadczenia, stanowią w istocie skargę przewidzianą w art. 227 k.p.a. Przedmiotem takiej skargi może być bowiem w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Tak też pisma Skarżącego potraktował Minister Finansów, co wynika z odpowiedzi na skargę. W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 227 i nn. k.p.a. nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze oraz o wynikach dokonanych ustaleń. Rację ma więc Minister Finansów podnosząc, że ani na pismo zawierające odpowiedź na skargę złożoną w trybie art. 227 k.p.a., ani też na bezczynność w przedmiocie załatwienia tej skargi - nie służy skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko takie jest już utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05 - LEX nr 205439; z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt IV SA 1992/03 - niepublikowane; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99; ONSA 2001/1/27). Działania administracji publicznej podejmowane w celu rozpatrzenia tego rodzaju skarg nie mieszczą się bowiem w katalogu czynności i aktów poddanych kontroli sądów administracyjnych, określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Biorąc więc pod uwagę przedmiot skargi należy stwierdzić, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu wykracza poza zakres właściwości sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten sąd. Z tych przyczyn skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a.